chapter 4. Dream Or Nightmare

Pagbalik ni Sheena, parang kahit paano ay gumaan ang loob niya ngayon.

Nalaman na niya ang totoo. Nalaman na rin niya kung bakit ganoon ang pakikitungo ng kanyang boss sa kanya.

Now she knew...

May dahilan kung bakit siya nito tinatrato ng ganoon.

Hindi siya ang ex-fiancée ni Carlo.

Hindi dahil siya si Sheena.

Kundi dahil...

Kamukha niya lang ang babaeng sumira sa puso nito.

Huminga siya ng malalim saka pumikit.

“Hindi ako si Ruby,” bulong niya.

“Hindi ako iyong babaeng iniwan ka.”

Dumilat siya.

At kung kailangan niyang patunayan iyon...

Araw-araw niya iyong gagawin.

—

Sa loob ng opisina ni Carlo...

Nakaupo ito sa swivel chair habang nakatitig sa glass wall ng kanyang opisina.

Mula roon, malinaw niyang nakikita si Sheena.

Magkahawig sila ng babaeng minsang nagdulot ng sugat sa puso niya.

“…Tsk.”

Napailing siya.

“Let’s see…” mahina niyang bulong. “…kung hanggang kailan ka tatagal.”

—

Gabi na nang makauwi si Sheena.

Pagkapasok pa lamang niya sa bahay, agad niyang nakita ang kanyang ina na nakaupo sa sala. Halatang hinihintay siya nito.

Lumapit siya at nagmano.

“Good evening, Mom,” mahina niyang bati.

Ngumiti ang kanyang ina, pero hindi nito naitago ang bahagyang pag-aalala sa mga mata.

“Gabi ka na, anak,” sabi nito. “Nauna na lang kaming naghapunan ng Daddy mo. Nang tumawag ka kanina, sabi mo mauna na kami.”

Tumango si Sheena.

“Opo.”

“It’s already 9 PM,” dagdag ng kanyang ina, mas malumanay na ang tono. “Pero nagtabi ako ng pagkain para sa’yo. Kumain ka muna, ha?”

Saglit siyang napatigil.

Hindi dahil hindi niya narinig ang sinabi ng kanyang ina, kundi dahil hindi niya alam kung paano itatago ang pagod na bumabalot sa kanya.

Wala siyang gana.

Pagod ang katawan niya.

Mas pagod naman ang isip niya.

Pero ayaw niyang dagdagan pa ang alalahanin ng kanyang ina. Ayaw niyang makita nito kung gaano kagulo ang nasa isip niya.

Kaya ngumiti siya kahit pilit.

“Sige po, Mom. Magpapalit lang ako ng damit.”

Halatang gumaan ang loob ng kanyang ina.

At sa simpleng reaksyong iyon, parang napilitan siyang maging okay.

Kahit hindi naman talaga siya okay.

—

Pagpasok niya sa kwarto, agad niyang ibinagsak ang bag sa gilid ng kama.

Parang doon pa lamang siya pinayagang bumigay.

Umupo siya saka huminga ng malalim.

Isang buntong-hininga na tila gustong ilabas ang lahat ng kinikimkim ng kanyang dibdib, pero hindi niya alam kung paano.

Humiga siya at tumitig sa kisame.

Gaya ng inaasahan niya...

Hindi siya pinatahimik ng kanyang isip.

Muling bumalik sa alaala niya ang mga sinabi ni Mia.

“May ex-fiancée siya…”

“…hindi sumipot sa kasal…”

“…kamukha mo.”

Napapikit siya ng mariin.

Parang may kumurot sa dibdib niya.

Ngayon, mas malinaw na sa kanya kung bakit ganoon si Carlo sa kanya.

Kung bakit sa bawat tingin nito ay may galit.

May sakit.

May hinanakit.

At lahat ng iyon ay hindi naman siya ang pinagmulan.

“Hindi ako ‘yon…” bulong niya sa sarili.

“Pero bakit ako ang sumasalo ng lahat?”

Kahit anong pilit niyang umiwas, hindi maalis sa isip niya ang mga titig ni Carlo.

Malamig.

Matalim.

At tila may hinahanap.

Parang may tinitingnan ito sa kanya na hindi naman talaga siya.

Parang nakikita nito ang ibang babae sa likod ng mukha niya.

Napabuntong-hininga siya.

“Ang unfair…” mahina niyang sabi.

Dahil...

Hindi niya kasalanan.

Hindi niya pinili ang mukha niyang kahawig ng kung sino man iyon.

At lalong hindi niya pinili ang gulong dala ng pagkakahawig na iyon.

Pero bakit siya ang nasasaktan ngayon?

Bumaling siya sa gilid ng kama at napatingin sa isang lumang kahon.

Matagal na iyong naroon.

Hindi na niya iyon binubuksan.

Pero ngayong gabi, parang may kung anong humihila sa kanyang atensyon.

Parang may gustong ipaalala sa kanya.

Bumangon siya at binuksan ang kahon.

Isang lumang pocketbook ang agad niyang nakita.

Kupas na ang cover. May mga tupi na ang mga gilid, ngunit buo pa rin.

At sa cover...

Nandoon ang mukha ng isang lalaki.

Gwapo.

Misteryoso.

At may kakaibang dating na mahirap ipaliwanag.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Homer Alejandrino…”

Mahina niyang binigkas ang pangalan.

At sa pangalan pa lamang nito, tila may kasamang alaala.

Matagal na kitang kinalimutan.

At pinilit kitang kalimutan.

Dati, isa lamang itong pangarap.

Isang lalaking nabuo sa kanyang imahinasyon sa pagitan ng mga pahina ng isang libro.

Isang lalaking minahal niya kahit alam niyang hindi siya kailanman kayang mahalin pabalik.

Hinaplos niya ang cover ng pocketbook.

Parang hinahawakan niya ang sarili niyang nakaraan.

Isang bahagi ng sarili niya na matagal na niyang isinantabi.

Pero habang tinititigan niya si Homer, may ibang imahe ang unti-unting sumisingit sa kanyang isip.

Malamig na mga mata.

Matalim na titig.

Isang presensyang mahirap lapitan.

“…Si Carlo Sanchez,” bulong niya.

Napahinto siya.

Parang may biglang humigpit sa dibdib niya.

May kung anong kakaiba.

Pareho ang aura nina Homer Alejandrino at Carlo Sanchez.

Pareho ang titig.

Pareho ang kakaibang dating.

Hindi maaari.

mas nakakatakot isipin ang posibilidad na...

Baka iisa lang sila.

—

Hindi niya namalayang nakahiga na siyang muli, hawak pa rin ang pocketbook.

Hanggang sa tuluyang lamunin siya ng antok.

At doon nagsimula ang isang panaginip na hindi niya inaasahan.

Sa kanyang panaginip...

Nasa isang malawak siyang lugar.

Walang hanggan.

Walang ibang tao.

At tahimik ang paligid.

“At last…”

Napalingon siya nang makarinig ng boses.

Isang lalaki ang nasa likuran niya.

Naka-black suit.

Matangkad.

Perpekto.

Lumapit ito sa kanya.

At sa bawat hakbang nito, lalo lamang bumibilis ang tibok ng puso niya.

“Homer…” bulong niya nang tuluyan itong makalapit.

Ngumiti ito.

Ang ngiting pamilyar.

Ang ngiting minsan niyang minahal.

“Akala ko ba kinalimutan mo na ako?” malambing nitong tanong.

“Hindi ko alam…” sagot niya, halos pabulong.

“Pero nandito ka…”

Muli itong humakbang palapit.

Sobrang lapit.

Saka marahang hinaplos nito ang kanyang pisngi.

Maingat.

Malambing.

“Missed me?”

Napapikit siya.

“Hindi ka naman nawala…”

Tahimik ang paligid.

Parang silang dalawa lamang ang naroroon.

Ngunit biglang nagbago ang hangin.

Ang malambing na haplos nito ay naging mas madiin.

Mas malamig.

Napadilat siya.

At doon niya napansin...

Nagbago ang mukha sa kanyang harapan.

Nawala si Homer.

At si Carlo ang naroon.

“…Sir?”

Gulat niyang tanong.

“Still dreaming?” malamig nitong tanong.

Napaatras siya.

“I—I thought—”

“You thought I was him?”

Naputol ang salita niya.

At sa malamig na titig ni Carlo, hindi niya alam kung alin ang mas nakakatakot—

ang panaginip niya...

o ang posibilidad na may katotohanang nakatago sa likod nito.

—----------

Si Homer...

Totoo ba siya?

O bahagi lamang siya ng isang alaala na unti-unting nagiging magulo sa isip ni Sheena?

At si Carlo...

Bakit siya ang lalaking pinakaayaw niyang lapitan—

pero siya rin ang lalaking hindi niya maalis sa isip?

I-follow ang story na ito para hindi mo ma-miss ang susunod na twist... at ang susunod na kabanata ng kwento.