chapter 4

Gabi na nang makauwi si Sheena.

Nakita niya ang kanyang ina na nakaupo sa sofa.

Lumapit siya rito at nagmano.

“Good evening, Mom,” mahina niyang bati.

Ngumiti ang kanyang ina, pero halatang may halong pag-aalala ang mga mata nito.

“Gabi ka na, anak. Nauna na lang kaming maghapunan ng Daddy mo. Nang tumawag ka kanina, sabi mo mauna na kami.”

Tumango si Sheena. “Opo.”

“It’s already 9 PM,” dagdag pa nito. “Pero nagtabi ako ng pagkain para sa’yo. Kumain ka muna, ha?”

Saglit siyang napahinto.

Wala talaga siyang gana.

Pagod siya. Drained. At higit sa lahat—magulo ang isip niya.

Pero ayaw niyang madagdagan pa ang iniisip ng mama niya.

“Sige po, Mom. Magpapalit lang ako ng damit.”

Ngumiti ang kanyang ina, halatang relieved.

At doon pa lang, sapat na para pilitin niyang maging okay kahit hindi naman talaga.a

—

Pagpasok niya sa kwarto, agad niyang ibinagsak ang bag sa gilid.

Parang naubos ang lakas niya sa simpleng pagbitaw lang.

Umupo siya sa kama.

Then she exhaled.

Mahaba.

Mabigat.

Pagod ang katawan niya pero mas pagod ang isip niya.

Dahan-dahan siyang humiga, nakatitig sa kisame.

Unti-unting bumalik ang mga sinabi ni Mia.

“May ex-fiancée siya…”

“…hindi sumipot sa kasal…”

“…kamukha mo.”

Napapikit siya.

Parang may kumurot sa dibdib niya.

Ngayon, mas malinaw na.

Mas naiintindihan niya na kung bakit ganon si Carlo sa kanya.

Kung bakit bawat tingin nito sa kanya ay parang may laman. May galit. At may hinanakit.

Na hindi naman siya ang dahilan.

“Hindi ako ang ex fiancee niya, pero bakit ako ang kanyang pinaparusahan?” mahina niyang bulong sa sarili.

Pero kahit anong pilit niya—

hindi niya maalis sa isip niya ang paraan ng pagtitig ni Carlo, kahit na pilit niyang iniintindi ang naramdaman nito.

Ang malamig.

Ang mabigat.

At ang matalim na tingin na parang may hinahanap.

Parang sinusukat siya.

Parang hindi siya ang nakikita nito, kundi ang nakaraan.

Napabuntong-hininga siya.

“Ang unfair naman…” bulong niya.

Dahil hindi niya kasalanan.

Hindi niya piniling kamukha niya ang babaeng iyon.

Hindi niya piniling masaktan si Carlo.

Pero bakit ngayon—

siya ang sumasalo?

—

Bumaling siya sa gilid ng kama.

At doon napadpad ang tingin niya sa isang lumang kahon.

Matagal na iyon sa isang tabi, 

pero parang may humihila sa kanya.

Slowly, tumayo siya at lumapit.

Binuksan niya ang niya ang lumang kahon.

At doon, nakita niya ang lumang pocketbook.

Kupas na ang cover, medyo luma na rin. Pero malinaw pa rin ang mukha ng lalaki.

Gwapo.

Matangos ang ilong.

May kakaibang aura at misteryoso.

Sa mga pahina nito na binabasa niya noon, makapangyarihan ito dahil sobrang yaman.

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya.

“Homer Alejandrino…” mahina niyang bulong. Matagal na kitang kinalimutan, dahil minahal kita kahit imposible naman na magkatotoo ka. At, alam kung walang patutunguhan ang nararamdaman kong iyon.” Bulong niya.

Dati—

isa lang siyang pangarap.

Isang lalaking binubuo ng mga salita.

Isang lalaking nakilala niya sa pagitan ng mga pahina.

Marahan niyang hinaplos ang cover.

Na parang hinahawakan niya ang isang alaala.

Parang binabalikan niya ang isang bahagi ng sarili niya na matagal ng natulog.

Pero, habang tinititigan niya ang mukha ni Homer…

may ibang imahe ang unti-unting pumapasok sa isip niya.

Malamig.

Suplado.

Very intimidating.

“…Si Carlo Sanchez.” 

Napahinto siya.

Parang may kumurot sa dibdib niya.

Magkahawig sila kahit na hindi eksakto.

Pero may something.

Parehong aura.

Parehong titig.

Parehong presensya na kahit tahimik, kayang kontrolin ang buong kwarto.

“Hindi…” napailing siya.

Hindi pwede.

Hindi pwede na yung lalaking pinapangarap niya noon…

at yung lalaking nagpapahirap sa kanya ngayon…

ay may koneksyon.

O mas malala—

ay pwedeng iisa.

Hindi niya namalayang napahiga na siya ulit sa kanyang kama.

Hawak pa rin ang pocketbook.

Hindi na siya nakapagpalit ng damit, nakalimutan na niya iyon.

Hindi na rin siya nakababa para kumain.

Dinala siya ng pagod at ng kanyang  isip.

Ng emosyon.

Hanggang sa tuluyan siyang dalhin ng antok.

—

Sa panaginip—

Nasa isang malawak na lugar si Sheena.

Mahangin.

Tahimik.

Parang walang hanggan. At alam niyang parang hindi totoo. Pero naroon siya sa isang mundo na hindi niya alam kung tunay na nag-eexist.

“At last…”

Napalingon siya.

May lalaking nakatayo sa likod niya.

Naka-black suit.

Matangkad.

Perpekto.

Unti-unti itong lumapit.

At sa bawat hakbang nito ay lalo niyang nararamdaman ang tibok ng puso niya.

“Homer…” mahina niyang tawag.

Ngumiti ito.

Yung ngiti na matagal na niyang kilala.

Yung ngiti na minsan na niyang minahal.

“Akala ko ba… kinalimutan mo na ako?” malambing nitong tanong.

Napangiti siya.

May halong kilig.

May halong lungkot.

“Hindi ko alam…” mahina niyang sagot.

“Pero nandito ka…”

Huminto ito sa harap niya na sobrang lapit.

Ramdam niya ang init at ang presensya nito.

Parang totoo!

Itinaas ni Homer ang kamay nito at hinawakan ang pisngi niya.

Marahan at maingat.

“Missed me?” bulong nito.

Napapikit si Sheena.

“Hindi ka naman nawala… diba?” sagot niya, halos pabulong saka sandaling naging tahimik ang paligid nila. Na parang sila lang ang tanging nilalang na nag-eexist sa mundo.

Pero—

may nagbago.

Habang nakapikit siya, ang hawak sa pisngi niya…

hindi na kasing lambing.

Naging firm at naging mas mabigat. Pamilyar sa kanya iyon. 

Kaya napadilat siya.

Uti-unting nagbago ang mukha sa harap niya.

Nawala ang ngiti.

Lumamig ang mga mata.

At ang nakatitig sa kanya ngayon,

hindi na si Homer.

Kundi—

si Carlo!

“…Sir?”

Biglang bumigat ang paligid at matalim ang tingin nito.

Walang emosyon, pero ang lapit nito—

“Still dreaming?” malamig nitong tanong.

Napaatras siya.

“I—I thought—"

“You thought I was him?” putol nito.

Masakit ang tingin nito sa kanya.

Hindi siya nakasagot.

Kasi kahit sa panaginip, hindi niya kayang magsinungaling.

Lumapit pa si Carlo.

Mas lalong malapit…

Halos wala nang pagitan.

“At ngayon?” mababa ang boses nito.

“Who do you see?”

Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot.

Pero ang puso niya, sobrang lakas ng kabog.

Hindi niya alam kung dahil sa takot…

o dahil sa ibang bagay na ayaw niyang aminin.

—

Bigla siyang nagising.

Hinihingal at pawis na pawis.

Mabilis ang tibok ng puso niya.

Napaupo siya agad sa kama.

“What was that…?”

Napahawak siya sa dibdib niya na amdam niya pa rin. Yung titig. Yung boses. At yung lapit na merong mabigat na pressure.

Napapikit siya, na kahit gising na siya ay nandun pa rin ang pakiramdam.

Parang hindi siya tuluyang nakawala.

“Kung si Homer… ay pangarap…”

Mahina siyang napalunok.

“…si Carlo naman…”

Saglit siyang napatigil.

“…ay parang bangungot.”

Pero sa loob niya, may isang bagay na ayaw niyang aminin.

Kasi kahit anong tanggi niya.

Pareho silang may epekto sa kanya.

Pareho silang

nakakagulo sa kanyang isip at damdamin.

At ang pinaka ayaw niya, pareho na silang unti-unting pumapasok sa puso niya.

—

Kinabukasan…

Habang nakatayo siya sa harap ng salamin…

hindi niya maiwasang titigan ang sarili niya.

Parang may hinahanap siya.

Parang gusto niyang makita, kung sino ba talaga ang nakikita ni Carlo.

Siya ba?

O yung babaeng naiwan sa nakaraan nito?

Huminga siya ng malalim, saka hinawakan ang bag. At pilit na inayos ang sarili.

Pero kahit anong ayos niya, hindi niya maayos ang nararamdaman niya.

Hindi niya alam kung handa na ba siyang harapin ulit si Carlo.

O kung handa na ba siyang harapin—

ang sarili niyang damdamin?

—-

Kung ang lalaking pinapangarap niya ay si Homer… bakit si Carlo ang unti-unting gumugulo sa puso niya?

-

Paano kung ang lalaking nasa panaginip niya… at ang lalaking kinatatakutan niya sa realidad ay iisa lang?

—

Ikaw, ano sa tingin mo, si Homer ba talaga ang mahal ni Sheena, o si Carlo na ang unti-unting pumapasok sa puso niya? Comment your thoughts!