Se connecterUnti-unti ng nabawasan ang ingay sa buong opisina hanggang sa marinig na lamang ang mahinang ugong ng air conditioner at paminsan-minsang tunog ng keyboard mula sa iilang taong naiwan upang tapusin ang kanilang trabaho.Ngunit si Antonette...Nanatili pa rin sa kanyang cubicle.Nakatitig siya sa screen ng computer.Nakabukas ang financial report na kanina pa niya dapat natapos, pero ilang minuto na ang lumipas na wala pa rin siyang naidadagdag ni isang linya.Hindi niya talaga nakikita ang laman ng monitor.Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang eksena kanina.Si Gabby.Si Jiha.Ang yakap ng dalawa.At ang paraan ng pagpapakilala ni Gabby sa kanya."One of my staff."Napabuntong-hininga siya."Bakit parang ang pangit pakinggan?" tanong niya sa sarili.Hindi naman mali ang sinabi nito.Staff naman talaga siya.Boss niya si Gabby.Hanggang doon lang dapat.Pero bakit tila may kung anong kumirot sa dibdib niya nang marinig ang mga salitang iyon?Parang may inaasahan siyang hindi niya
Isa-isa nang umuuwi ang mga empleyado, ngunit si Antonette ay nanatili pa rin sa kanyang cubicle.Nakatingin siya sa screen ng computer.Pero hindi niya talaga nakikita ang mga reports.Paulit-ulit pa rin sa isip niya ang eksena kanina.Si Gabby.Si Jiha.Ang yakap.At ang simpleng salitang paulit-ulit na bumabalik sa dibdib niya.“One of my staff.”Bakit parang ang pangit sa pakiramdam pakinggan? Aniya sa isipan.“Antonette?”Napapitlag siya.Si Annie, officemate niya.“Uuwi ka na ba?”“Ah… oo.”“Sure ka? Kanina ka pa tulala.”Ngumiti siya ng pilit.“Pagod lang seguro.” sagot niya “Okay ka lang?”“Oo.”Pero hindi siya okay.At alam niya iyon.Sa hotel suite…Tahimik si Gabby habang nakatayo sa harap ng glass window.Nasa likod niya si Jiha, nakaupo sa sofa, may hawak na wine glass.“Still working too much,” sabi ni Jiha.“Still observing too much,” sagot ni Gabby.Napangiti ito..“Hindi mo pa rin binabago ugali mo.”“Bakit ko babaguhin?”“Because people change.”“SoTahimik sandali.
Hindi agad nakasagot si Antonette.Nanatili siyang nakatayo sa harap ni Gabby habang nakatitig ito sa kanya na para bang may hinahanap sa kanyang mukha."Have we met before?"Simple lang ang tanong.Pero parang may kung anong bumalot sa buong silid.Maging si Antonette ay hindi alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso."D-Do you think so, Sir?" maingat niyang sagot tanong.Hindi agad sumagot si Gabby.Nakatitig lamang ito sa kanya.Parang sinusubukang ikonekta ang mga piraso ng alaalang pilit na tumatakas sa kanyang isip."I don't know," mahinang sagot nito."Then maybe not." Sagot niya.May kung ano.May dahilan kung bakit pamilyar ang pakiramdam nito kapag kasama si Antonette.May dahilan kung bakit tila paulit-ulit ang batang babae na lumalabas sa mga panaginip nito.At may dahilan kung bakit parang may bahagi ng puso nito na matagal ng naghihintay sa babae."Sir..." tawag ni Antonette.Napakurap si Gabby."You should rest." Patuloy nya.Tumango ito."You're right.
Hindi pa rin mapakali si Gabby.Nakatayo siya sa harap ng malawak na glass window ng kanyang penthouus. Malinaw pa sa mga mata niya ang mga imaheng paulit-ulit na bumabalik—isang batang babae, isang pangako, isang kahon na tila may laman ng kung anong laman na hindi niya maipaliwanag.“Damn…” mahina niyang bulong.Hindi ito normal.Alam niyang hindi siya dapat ganito. Sanay siya sa kontrol. Sanay siya sa rason. Sa logic. Sa mga desisyong hindi naaapektuhan ng emosyon.Pero si Antonette…Bakit siya ang laging sumisingit sa isip niya?At bakit sa bawat ngiti nito, parang may parte ng dibdib niya ang hindi mapakali?Sa kabilang banda, sa maliit na apartment ni Antonette, hindi rin matahimik ang gabi.Nakaupo siya sa gilid ng kama, yakap ang sarili habang nakatitig sa madilim na kisame. Ang katahimikan ng paligid ay lalo lang nagpapalakas ng tibok ng puso niya. Tumingin siya sa kabilang kama, magimbingang tulog ng kssama niya sa kwarto. Su althea, na kasama niya sa loob ng kwarto.“Bakit
.Natigilan Antonette nang makita ang lalaki, di nya inaasahan na makita si Gabby.Pakiramdam niya ay biglang bumilis ang pag pintig ng puso niya nang masikayan ito nang sandaling iyon. Oo, inamin niyap sa sarili na namissed niya ito dahil ilang araw niyang hindi nakita simula nang umalis ito patungong Japan.Hindi ba nasa Japan pa ito?Akala niya ay matatagalan pa bago ito makabalik.Subalit heto ngayon ang lalaki.Nakatayo sa tabi niya.Yon bang parang hindi siya makapaniwala.Tapos narito ngayon sa employee's Cafeteria."Sir..."Iyon lamang ang naisagot niya.Bahagyang ngumiti si Gabby."Good afternoon."Hindi niya alam kung bakit parang mas magaan ang tono nito ngayon kaysa dati.Parang may kakaibang init sa paraan ng pagtingin nito sa kanya."Sir, do you have other order?" Tanong ng babae na nagbabantay ng cafeteria counter. Kaya napabaling ang tingin ni Gabby rito."Nothing...only these" sagot ni Gabby. Nagulat pa siya nang kumuha ito ng tray nilagay doon lahat ng order at binuh
Lumipas ang mga araw. Patuloy pa ringum na ma gulo ang isip ni Gabby sa mga alaala at panaginip na tila unti-unting bumabalik. Ngunit bilang presidente ng kumpanya, hindi niya maaaring pabayaan ang trabaho. Lalo na nang dumating ang isang napakahalagang proyekto. Isang bagong luxury hotel expansion sa Japan. Isa iyon sa pinakamalaking proyekto ng Ong Group para sa year na yon. At personal niyang kailangang asikasuhin ang mga huling negosasyon. Kaya nang umagang iyon ay maaga siyang dumating sa opisina. Nakaupo siya habang binabasa ang mga dokumentong nasa harapan niya. Ngunit kahit ilang beses siyang magpokus... May isang mukha pa rin ang paulit-ulit na pumapasok sa isip niya. Si Antonette. Napailing siya sa sarili. Hindi niya maintindihan kung bakit. Ilang beses na niyang sinubukang balewalain ang nararamdaman niya. Ngunit imbeS na mawala iyon sa isip niya ay parang mas lalo lamang iyong lumalalim. Maya-maya ay kumatok ang assistant niya. "Sir, your flight is ready."
Pagpasok nila sa loob ng opisina, agad itong naupo sa upuan nito, na bumalik sa dati nitong cold, distant, unreadable aura. Habang si Sheena ay nakatayo pa rin, tahimik at hawak ang tablet. Pero hindi niya maayos ang sarili niya dahil sa kalabog ng dibdib na nararamdaman... Ang kabang hindi n
Lumapit pa si Carlo. “At ngayon?” mababa ang boses. “Who do you see?” patuloy nito. Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot. - Bigla siyang nagising. Hinihingal. Pawis. Kumakabog ang dibdib. “Ano ba yon?…” tanong niya sa sarili at napahawak siya sa dibdib. Parang hindi pa rin nawala an
Pagbalik ni Sheena sa desk niya, iba na ang pakiramdam niya. Now she knew... May dahilan kung bakit siya tinatrato ng ganito. Hindi siya ñ ni Carlo. Hindi dahil siya si Sheena. Kundi dahil .... Kamukha niya ang taong sumira rito. Huminga siya ng malalim. At saka pumikit. “Hindi ako si Ruby,
“Others get consideration,” malamig na pagpapatuloy ni Carlo, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “They get adjustments. Second chances.” “You won’t.” Narinig niyang sabi nito. Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nit







