เข้าสู่ระบบ
Unang kwento...
----- Hindi normal ang hiling na gusto mong masampal ka sa job interview. Pero iyon mismo ang sinabi ni Sheena Del Fuente sa CEO ng Sanchez Media Corporation. Ilang oras lang ang nakalipas… Sheena took a deep breath bago pumasok sa lobby ng Sanchez Media Corporation. Pagpasok niya, agad na bumungad ang napakalawak na espasyo—glass walls na parang salamin ng bawat galaw, polished marble floors na kumikinang sa ilalim ng ilaw, at sleek modern interiors na tila sinasabing hindi basta-basta ang kumpanyang ito. Saka ang mga empleyado—walang sayang na oras, parang sanay na sa pressure, sa success, sa expectations na mataas at walang puwang sa pagkakamali. May kanya-kanyang mundo, pero iisa ang aura: competence. At siya? Parang hindi bagay. Bigla siyang nakaramdam ng liit. “Okay, Sheena… chill ka lang,” bulong niya sa sarili habang mahigpit ang hawak sa folder ng resume niya. Ramdam niya ang bahagyang panginginig ng mga daliri niya. “First impression is everything.” Patuloy niyang pag-encourage sa kanyang sarili. Dumiretso siya sa waiting area at umupo sa bakanteng upuan. Kasama niya ang iba pang applicants. Lahat mukhang confident, well-dressed, at halatang may experience na. May nagre-review ng notes, may nakapikit na parang kinokondisyon ang sarili, at may nakatingin lang sa harap pero halatang kalmado. “Grabe… mukhang ang gagaling nila,” bulong niya. “First time mo rin?” tanong ng katabi niyang babae. Napalingon si Sheena at tumango. “Oo… ikaw?” “Second time ko na dito,” sagot nito, bahagyang ngumiti. “Mahirap makapasok, lalo na kung si Carlo Sanchez ang mag-iinterview.” Napakunot ang noo ni Sheena. “Si Carlo Sanchez?” “CEO,” sagot ng babae. “Bata pa, pero sobrang powerful. Billionaire. Perfectionist… at sobrang gwapo.” Napangiti si Sheena ng bahagya. “Talaga?” “Yeah. Pero warning...sobrang strict. Walang patawad. Isang mali mo lang, ligwak ka agad.” Biglang kinabahan si Sheena. Parang hindi na siya sigurado kung ready ba talaga siya. Parang gusto na niyang umatras habang may pagkakataon pa. Pero bago pa siya tuluyang mag-isip ng dahilan para umalis— “Ms. Del Fuente?” Napalingon siya sa HR staff. “Your turn.” Tumayo siya. Pagbukas ng p***o. Natigilan siya. Hindi dahil sa laki ng opisina. Kundi dahil sa lalaking nakaupo sa swivel chair. Carlo Sanchez. Impeccably dressed. Perfect posture. At may isang bagay pa...pamilyar ito. Sobrang pamilyar. Kamukha nito si Homer Alejandrino. Kamukhang-kamukha. Hindi agad nagsalita si Carlo. Nakatingin lang ito. Diretso. Walang emosyon. Parang binabasa nito si Sheena mula ulo hanggang paa, parang binabasa hindi lang ang itsura niya, kundi pati ang pagkatao niya. “Ms. Del Fuente,” malamig nitong sabi. “Sit." Isang salita. Pero parang utos na hindi puwedeng suwayin. Umupo siya. Maingat. Halos hindi niya maramdaman ang upuan niya dahil sa kaba. “Why do you want to work here?” Diretso. Walang kahit konting comfort. Walang small talk. Walang “good morning.” Napakurap si Sheena. Parang biglang nawala ang lahat ng sagot na inihanda niya kagabi. “B-Because… I want to grow in the media industry…” “Explain your skills. Be specific.” Mas bumilis ang tibok ng puso niya. Isa-isa siyang sumagot—about sa writing experience niya, sa organizational skills, sa pagiging adaptable. Pero habang tumatagal, pakiramdam niya… parang bawat sagot niya ay hinuhusgahan bago pa niya matapos. “Give me an example.” “How do you handle pressure? “What makes you different from the others outside?” Sunod-sunod. At habang tumatagal... May mali. May mali talaga. Sa pakiramdam na iyon. Sa lalaking kaharap niya. Hanggang sa hindi niya napigilan. “Sir…” Tumigil si Carlo. Huminga siya ng malalim. “I know this sounds weird…” Aniya. “Pero… puwede mo ba akong sampalin?” Pakiramdam niya, tumahimik ang buong silid. Parang pati hangin huminto. “What?” malamig na tanong ni Carlo. “Para magising ako…” halos pabulong niya, pero sapat na tinig niya para marinig nito ang sabi niya. “Kasi parang… hindi totoo ‘to.” patuloy pa niya. Mas tumalim ang tingin ni Carlo. “I don’t hit people in my company.” wika nito. “If you cannot separate reality from imagination… this position is not for you.” patuloy ng lalaki. Parang bumagsak ang mundo ni Sheena sa salitang iyon. Parang may p***o na isinara, hindi lang sa opportunity, kundi sa sarili niyang confidence. — Paglabas ni Sheena ng building, hindi niya maalala kung paano siya nakalakad pababa. Parang lahat ng nangyari ay nasa ulap. Malabo, magulo, at paulit-ulit na bumabalik sa alaala niya. Carlo Sanchez. Ang interview. Ang tingin nito. At ang sinabi nito. Not for you… Iyon na lang ang paulit-ulit sa isip niya. Parang mantra na pilit niyang tinatanggap para hindi masaktan. Iwas disappointments. Pagdating niya sa bahay, diretso siyang humiga sa kama. Hindi na siya nagpalit ng damit. “Congrats, Sheena…” sarkastiko niyang bulong, habang nakatitig sa kisame. “Sample ng kahihiyan, 100% complete. Sampal pa more.” patuloy niya Tinakpan niya ang mukha ng unan. Pero kahit pinipilit niyang kalimutan iyon, bumabalik sa isipan niya ang nangyari. Ang eksena. Ang boses. Ang presensya. Si Carlo Sanchez. At yung pamilyar na mukha nito... Ay may pagkahawig. “Kamukha lang niya,” pilit niyang sabi sa sarili. Pero hindi mapigil ng utak niya. Na isipin ang pagka-hawig nito kay Homer Alejandrino. Parehong tindig. Parehong aura. Parehong paraan ng pag-titig na parang may nakikita silang hindi mo kayang itago. “Hindi… I know, coincidence lang ‘to,” bulong niya. Biglang nag-ring ang phone niya. Napa-balikwas siya mula sa pagkakahiga at agad kinuha ang phone sa tabi niya. Unknown number. Nag-alinlangan siya sandali bago sumagot. "Hello?” “Good afternoon, Ms. Del Fuente. This is HR from Sanchez Media Corporation.” Bigla siyang napaupo ng maayos. Parang bumalik ang lahat ng tension sa katawan niya. “Opo?” “We’re calling to inform you that you are hired.” Napatigil siya. “You are assigned as the personal assistant of Mr. Carlo Sanchez. Please report tomorrow.” Saglit siyang hindi nakapagsalita. “Okay po… thank you,” aniya sapagdaka. Call ended. Napatulala siya. Wait… what? Personal assistant? Hindi naman iyon ang in-applyan niya. At bukas agad? “Ang bilis naman…” bulong niya. —------------- Ano kaya ang dahilan kung bakit na-hired si Sheena bilang personal assistant ni Carlo Sanchez? Bakit ganoon na lang kabilis ang lahat? At sino nga ba si Homer Alejandrino, ang pangalang patuloy na bumabalik sa isip ni Sheena? Subaybayan ang mga susunod na kabanata. Huwag kalimutang i-follow at i-add to library/subscribe and click the heart, para masundan ang kwento nina Sheena at Carlo.“One month?”Napatingin si Enzo Pineda sa itinerary na inilapag ng kaniyang kambal na si Lawrence sa ibabaw ng mesa.“Lawrence, tell me you're joking.”Hindi agad sumagot ang kapatid. Abala ito sa pagbabasa ng mga dokumentong nakabukas sa laptop.“I'm not joking, Enzo. You'll be representing our company at the international writing event.”“Alam ko kung ano ang nakasulat dito. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit ako ang kailangang pumunta. At bakit isang buwan?”Ngayon lamang nag-angat ng tingin si Lawrence.“Because we need someone who understands the publishing business, someone who can represent our interests and negotiate with potential international partners.”“Marami tayong puwedeng ipadala. Nariyan ang marketing director, senior editors, at ang international relations team. Bakit hindi isa sa kanila?”“Because I chose you.”Napaupo si Enzo sa sofa at napailing.Mag
Hindi na mabilang ni Ruby kung ilang beses siyang sumilip sa bintana nang gabing iyon.Nasa sala siya ng kanilang simpleng bahay, hawak ang isang tasa ng mainit na tsokolate na inihanda ng kaniyang ina. Sa labas, maririnig ang mahinang ingay ng mga sasakyang dumaraan sa kalsada, habang ang kaniyang ama ay nagpapahinga na sa kuwarto.Nasa mesa naman ang ilang kahon ng kakaning hindi naubos sa paninda ng kaniyang ina. Katabi ng mga iyon ang mga kuwaderno ni Ruby na puno ng mga ideya para sa bago niyang romance novel.Ngunit kahit marami siyang dapat gawin, iisa lamang ang laman ng kaniyang isip.Si Carlo.Mula nang dumating ang lalaki kanina, hindi na maalis ang ngiti sa kaniyang mga labi.Hindi naman iyon ang unang beses na bumisita si Carlo sa kanilang bahay. Ilang ulit na rin itong nakipagkuwentuhan sa kaniyang mga magulang, tumulong sa ilang gastusin, at nagdala ng mga pagkaing paborito ng pamilya niya.Pero iba ang na
Pineda Corporation“Sir Enzo, may bagong impormasyon na po kami tungkol kay Miss Ruby.”Mula sa pagbabasa ng mga dokumento, itinaas ni Enzo Pineda ang kaniyang paningin sa investigator na nakatayo sa harap ng mesa niya.“Go ahead.”Inilapag ng investigator ang isang brown envelope sa kaniyang mesa. Binuksan iyon ni Enzo at isa-isang tiningnan ang mga larawang laman niyon.Ngunit nang makita niya ang isang litrato, natigil ang kaniyang mga daliri.Si Ruby iyon.Nakasuot ito ng simpleng damit habang nakangiting nakatayo sa tabi ni Carlo Sanchez. Magkahawak ang kanilang mga kamay, at kitang-kita sa daliri ng babae ang isang singsing.Napakunot ang noo ni Enzo.“What's this?”“May kumpirmasyon na po kami tungkol sa relasyon nila, sir. Engaged na si Miss Ruby kay Mr. Carlo Sanchez.”Muling tiningnan ni Enzo ang litrato.“Engaged?”“Opo. Ayon sa mga nakalap naming impormasy
“Ruby, anak, huwag mo nang ilabas ang perang iyan. May natitira pa naman tayo para sa mga gastusin.”Napatingin si Ruby sa kaniyang ina habang inaayos ang ilang perang nakalagay sa ibabaw ng lumang mesa. Katatapos lamang niyang bilangin ang perang ipinambili ng mga sangkap para sa kakaning ibebenta nito kinabukasan.“Ma, para po ito sa gamot ni Papa. Sabi ni Doc, kailangan niyang ituloy ang pag-inom ng gamot sa tamang oras.”“Pero anak, may bayarin pa kayo sa school. Hindi ba may kailangan pang bayaran ang mga kapatid mo?”Ngumiti si Ruby at inilabas mula sa kaniyang bag ang isang maliit na sobre.“Nakapagtabi na po ako para roon. Ito naman po ang para sa gamot ni Papa. At may kaunti pa akong inilaan para sa mga sangkap ninyo.”Napailing ang kaniyang ina. “Paano ka naman? May pamasahe ka pa papasok sa trabaho. Hindi puwedeng kami na lang palagi ang iniisip mo.”“Ma, huwag na po kayong mag-alala. Kaya ko naman po.”
Nang mapansin ni Enzo Pineda ang singsing sa daliri ni Ruby, tila may kung anong humila sa atensiyon niya palayo sa usapan nila.Kanina lamang ay nakangiti siya habang pinakikinggan ang paliwanag nito tungkol sa isang bagong romance manuscript. Nakakatuwa si Ruby kapag pinag-uusapan ang pagsusulat. Nagiging masigla ang mga mata nito, mas nagiging natural ang mga kilos, at tila nakakalimutan nito ang lahat ng pagod sa trabaho.Ngunit ngayon, ang singsing na nasa kaliwang kamay nito ang hindi niya maalis sa paningin.Isang simpleng singsing na may maliit na diyamante.Hindi naman iyon kalakihan, ngunit sapat para sabihin sa sinumang makakakita na may lalaking nag-alok ng pangakong habambuhay sa babaeng nasa harapan niya.“Enzo?”Napakurap siya nang tawagin siya ni Ruby.“Ha?”“May problema ba sa manuscript ko? Kanina ka pa nakatingin sa akin.”Napangiti siya at agad na ibinalik ang tingin sa mga pahinang
Sabado ng umaga sa Pineda Publishing House.Hindi tulad ng mga karaniwang araw, mas kaunti ang mga empleyadong naroon. May ilan na kailangang tapusin ang kanilang mga gawain bago ang susunod na linggo, habang ang iba naman ay abala sa paghahanda ng mga bagong manuscript na nakatakdang ilathala.Sa ikalawang palapag, nakaupo si Ruby sa isang desk malapit sa malaking bintana. Nasa harapan niya ang laptop, ilang dokumento, at isang makapal na folder na naglalaman ng mga suhestiyon para sa susunod na koleksiyon ng romance novels.Bahagyang nakatali ang mahaba niyang buhok, at paminsan-minsan ay inaayos niya ang ilang hibla nito habang nagbabasa sa screen.“Grabe,” reklamo niya habang nakatitig sa isang pahina. “Bakit parang mas mahirap pang mag-edit ng manuscript kaysa gumawa ng sarili kong kuwento?”“Dahil masyado kang mabait sa mga characters mo.”Napatingin siya sa lalaking biglang sumulpot sa tabi ng desk niya.Si Enzo Pineda.May hawak itong paper cup ng kape at isang supot ng pandes
Lumapit pa si Carlo. “At ngayon?” mababa ang boses. “Who do you see?” patuloy nito. Hindi siya makagalaw. Hindi makasagot. - Bigla siyang nagising. Hinihingal. Pawis. Kumakabog ang dibdib. “Ano ba yon?…” tanong niya sa sarili at napahawak siya sa dibdib. Parang hindi pa rin nawala an
Pagbalik ni Sheena sa desk niya, iba na ang pakiramdam niya. Now she knew... May dahilan kung bakit siya tinatrato ng ganito. Hindi siya ñ ni Carlo. Hindi dahil siya si Sheena. Kundi dahil .... Kamukha niya ang taong sumira rito. Huminga siya ng malalim. At saka pumikit. “Hindi ako si Ruby,
“Others get consideration,” malamig na pagpapatuloy ni Carlo, hindi inaalis ang tingin sa kanya. “They get adjustments. Second chances.” “You won’t.” Narinig niyang sabi nito. Hindi niya alam kung bakit ganun ang nasabi ng boss niya sa kanya Oo, CEO ito at boss niya. Assistant lang siya nit
Friday morning. Maaga siyang nagising, halo-halo ang kaba at excitement. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot. Lalo na at personal assistant siya ni Carlo Sanchez—ang lalaking parang walang emosyon at sagad kung makatingin. Feeling niya pati kaluluwa niya nakikita nito. Nagbih







