Chapter 1

Sheena took a deep breath bago pumasok sa lobby ng Sanchez Media Corporation.

Napakalaki ng space—glass walls, polished marble floors, at sleek modern interiors na agad nagpaparamdam kung gaano kalaki, respetado at hindi basta-basta ang kompanyang pinasok niya.

Halos lahat ng taong nadadaanan niya ay naka-formal attire at busy sa kani-kanilang trabaho.

“Okay, Sheena… chill ka lang. Focus. First impression is everything,” mahina niyang bulong sa sarili habang mahigpit na hawak ang folder ng resume niya.

First time niyang mag-apply sa ganitong klaseng kumpanya.

At isa ito sa mga kilalang pangalan sa media industry.

Kahit pilit niyang kinakalma ang sarili, hindi niya maikakaila ang kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib niya.

“You need this job… kaya mo ‘to,” giit pa niya sa sarili.

Dumiretso siya sa waiting area at umupo sa bakanteng upuan. Kasama niya ang iba pang applicants—lahat mukhang confident, well-dressed, at halatang may experience na.

“Grabe… mukhang ang gagaling nila,” bulong niya, halos pabulong lang sa sarili.

“First time mo rin?” tanong ng katabi niyang babae.

Sheena nodded.

“Oo… ikaw?”

“Second time ko na dito,” sagot nito.

“Mahirap makapasok, lalo na kung si Carlo Sanchez ang mag-iinterview.”

Napakunot ang noo ni Sheena. “Si Carlo Sanchez?”

“CEO,” sagot ng babae, bahagyang ngumiti.

“Bata pa, pero sobrang powerful. Billionaire. Perfectionist… at sobrang gwapo.”

Napangiti si Sheena ng bahagya. “Talaga?”

“Yeah. Pero warning—sobrang strict. Walang patawad. Isang mali mo lang, ligwak ka agad.”

Biglang kinabahan si Sheena.

Parang hindi na siya sigurado kung ready ba talaga siya. Parang nagdalawang-isip sya at parang gusto na niyang umatras.

Pero, narinig niyang tinawag ang pangalan niya.

“Ms. Del Fuente?”

Napalingon siya sa HR staff.

“Your turn.”

Tumayo siya, pakiramdam niya parang nanghihina ang tuhod niya.

“Kaya mo ‘to… be professional,” bulong niya sa sarili bago sumunod.

Pagpasok niya sa interview room...

Napahinto siya.

Hindi dahil sa laki ng kwarto.

Kundi dahil sa lalaking nakaupo sa swivel chair.

Carlo Sanchez.

Impeccably dressed. Sharp jawline. Clean-cut. Halatang sanay sa kontrol—sa sarili, sa sitwasyon, at sa mga taong nasa paligid nito.

Ang aura nito? Dominant. Powerful. Intimidating.

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit siya natigilan.

Kundi dahil—

Masyado itong pamilyar.

Hindi niya agad maipaliwanag kung bakit, pero may kakaibang recognition sa dibdib niya na hindi niya maintindihan.

Saka niya naalala si Homer Alejandrino.

Oo, tama! Kamukhang- kamukha nito si Homer Alejandrino.

Pero imposible, dahil ang sa pagkakaalam niya ang lalaking yon ay hindi totoo. Cover photo lamang ito sa pabalat ng paboritong pocketbook na binabasa niya noon.

Likha lamang ng imahinasyon ng tao: ng writer o book designer.

Naisip niya...na baka nanaginip lang siya.

She blinked once.

Then twice.

Pero hindi nagbago ang nasa harap niya.

Real.

Nakatingin sa kanya.

Diretso.

Matalim.

Unemotional.

Napansin ni Carlo ang pagtitig niya. Bahagyang kumunot ang noo nito. At mas naging seryoso pa lalo ito.

“Ms. Del Fuente,” malamig nitong sabi. “Please, have a seat.”

Napapikit sandali si Sheena bago umupo. Pilit niyang pinakalma ang sarili.

“Why do you want to work here?” diretso nitong tanong. Nang makaupo na siya ng maayos.

Walang intro.

Walang small talk.

Diretso agad.

“I… I want to grow in the media industry,” sagot ni Sheena, kahit bahagyang nanginginig ang boses niya.

“And I believe I can contribute to your team.”

“Explain your skills. Be specific.”

She swallowed.

Pinilit niyang ayusin ang sagot niya. Isa-isa niyang in-explain ang experienced niya, ang strengths niya, at kung paano siya makakatulong sa company.

Pero sa bawat salita na lumalabas sa bibig niya—

Ramdam na ramdam niya ang bigat ng titig ni Carlo.

Parang hindi lang resume ang sinusuri nito.

Parang siya mismo.

Buong pagkatao niya.

As in parang walang nakakalusot.

“What will you do if a live broadcast suddenly fails?” tanong nito.

“I will assess the situation immediately, coordinate with the technical team, and—”

“How will you handle a difficult client?”

“Stay calm, professional, and—”

“Can you manage pressure without compromising quality?”

“Yes, sir.”

Sunod-sunod ang tanong nito kahit pa niya natapos ang gusto pa sanang sasabihin na isasagot.

Agad na nitong sinundan ng isang isa pang tanong.

Walang pahinga.

Walang pagkakataon para huminga siya ng maayos.

At kahit maayos naman ang mga sagot niya—

Pakiramdam niya, kulang pa rin, kasi parang kulang ang sagot niya. Hindi pa niya natapos ang isasagot.

“Your communication skills must be flawless,” dagdag pa ni Carlo. “Can you handle live reporting without panicking?”

“Yes, sir. I have experience, and I’m willing to improve more,” sagot niya, pilit na maging steady ang boses.

Tumahimik si Carlo.

Tinitigan lang siya.

Walang emosyon.

Walang reaction.

At iyon ang pinaka-nakakakaba.

Hindi niya alam kung pasado siya o hindi.

Pagkatapos ng ilang segundo—

“It’s done.”

Napahinga si Sheena.

Tapos na.

Finally.

Tumayo siya, para lumabas na sana.

Pero hindi pa siya nakalabas, hindi niya napigilan ang kanyang sarili.

Kinakabahan man, pero tuloy niyang sinabi ang kanina pang gumugulo sa kanyang isipan.

“Sir…”

Napatingin si Carlo.

“I know this sounds weird…” kinakabahan niyang sabi,

“Pero… puwede mo ba akong sampalin?

“Excuse me?” Seryosong tanong nitong nagulat sa sinabi niya.

Namula man ang pisngi ni Sheena. Naglakas loob parin siya.

“Para… magising ako. Kasi parang… hindi to totoo at nananaginip lang ako…”

Biglang tumahimik saglit si Carlo.

“You’re serious?” maya-maya ay tanong nito malamig pa rin ang tono kahit halatang nagtataka.

“Yes, sir…”

Napataas ang kilay ni Carlo.

“I don’t hit people in my company,” sagot nito.

“But that’s… an unusual way of dealing with confusion.”

Napahiya si Sheena.

Gusto niyang mawala na lang bigla. O di kaya ay kainin na lamang ng lupa sa tinatayuan niya.

Carlo leaned back, arms crossed.

“Ms. Del Fuente… if you cannot separate reality from imagination

this position might not be suitable for you.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya.

At doon niya naisip—

Bagsak ako!

Paglabas niya ng building, parang lutang siya.

Hindi niya na maalala kung paano siya nakasakay pauwi.

Ang nasa isip niya lang—

Bakit nagsabi pa siya ng ganoon?

Pagdating sa bahay, dumiretso siya sa kwarto at bumagsak sa kama.

“Great job, Sheena… sampal pa more,” sarkastikong sabi niya sa sarili.

Napabuntong-hininga siya.

“Inaasahan ko na… hindi ako matatanggap.”

Pero kahit anong pilit niyang i-replay ang interview—

Isang bagay lang ang paulit-ulit bumabalik sa isip niya.

Si Carlo.

Ang titig nito.

At bakit parang carbon copy ito ni Homer Alejandrino?

“Hindi nga! Kamukha niya lang. Ikaw kasi, kung anu-ano ang iniisip mo. May normal bang aplikante na magsabi ng ganun during interview?” inis niyang sabi sa sarili.

"Expect ka ng bagsak ka at hindi nakapasa! Doon ka na sana, sinayang mo lang ang pagkakataon!" Wika pa niya na animo'y pinapagalitan niya ang sarili, saka humiga sa kama.

Naalala niya ang tingin ni Carlo Sanchez.

Tumagilid siya sa pagkahiga.

"Pero kung hindi man ako makapasa. Okay lang, dahil nakakatakot ang tingin niya. Sobrang intimidating..."muli niyang sabi sa sarili na kalmado na ang isipan.

Biglang nag-ring ang phone niya.

Bumangon siya sa pagkakahiga at tiningnan ang tumawag.

Unknown number.

“Hello?”

“Good afternoon, Ms. Del Fuente. This is HR from Sanchez Media Corporation.”

Umayos siya sa pagkaupo.

“Opo?”

“We’re calling to inform you that you are hired.”

Napatigil siya.

“Po?”

“You are assigned as the personal assistant of Mr. Carlo Sanchez. Please report tomorrow.”

“Ah… okay po.”

Call ended.

Napatulala siya saglit.

Wait…

What?

Personal assistant?

Hindi naman iyon ang in-applyan niya.

At bukas agad?

“Ang bilis…” bulong niya.

Pero sa huli—

Napabuntong-hininga siya.

“Well… kailangan ko ng trabaho.”

At kahit may kaba—

Tinanggap niya.

Friday morning.

Maaga siyang nagising, halo-halo ang kaba at excitement.

Nagbihis siya ng simple pero professional—white blouse, black pencil skirt, closed heels.

Pagpasok niya ulit sa building—

Mas mabilis ang tibok ng puso niya.

Hindi na siya applicant ngayon.

Employee na siya.

At higit sa lahat—

Personal assistant ng CEO.

Pagdating sa floor, sinalubong siya ng secretary.

“Good morning, Ms. Del Fuente. Mr. Sanchez is expecting you.”

“Thank you,” sagot niya, kahit halos hindi na siya makahinga sa kaba.

Tinuro sa kanya ang opisina.

Pagharap niya sa pinto—

Huminga siya ng malalim.

Then she knocked.

“Come in.”

Pagbukas niya—

Nakatayo si Carlo Sanchez.

Same presence.

Same intensity.

Same unreadable expression.

“At 6:30 AM, you’re already here,” sabi nito, malamig ang tono.

“Yes, sir.”

Tinitigan siya nito.

Parang sinusuri na naman.

“Good,” sabi nito. “I expect consistency.”

Napalunok si Sheena.

This is it.

Wala ng atrasan.

At habang nakatayo siya roon—

Isang bagay ang malinaw sa kanya.

Ang lalaking nasa harap niya—

Hindi madali pakisamahan.

Pero sa hindi niya maipaliwanag na dahilan—

Pakiramdam niya, dito magsisimula ang pinaka-komplikadong bahagi ng buhay niya.

---

May dahilan ba kung bakit na-hired si Sheena as personal assistant ni Carlo Sanchez? Bakit agad siyang pinapasok sa trabaho kinabukasan?

-

Subaybayan ang mga sumusunod na kabanata.

Huwag kalimutan na i-add in library para masundan ang kwento nina Sheena at Carlo.