LOGINบทที่ 33วันสำคัญกับคนในครอบครัวเข้าสู่วันที่สองของการมาเที่ยวทะเล เนื่องจากเมื่อวานพวกเขานั้นเดินทางมาเกือบเที่ยงแล้วเมื่อวานจึงไม่ได้ทำอะไรมาก วันนี้ทุกคนจึงตื่นแต่เช้ามาเพื่อที่จะทำอาหารทานกัน เพื่อเตรียมตัวเล่นน้ำทะเลตรงที่พักของพวกเขาเป็นส่วนในสุดของหาดที่พัก หันหน้าเข้าหาทะเลด้านซ้ายมือมีผาหินสูงใหญ่ จึงทำให้มีร่มทอดลงมาที่ทะเลหน้าบ้านทุกคนเคลื่อนตัวออกมาจากตัวบ้านในตอนเก้าโมงเช้ากลิ่นจันทร์และปรีนั้นหอบของกินที่ทำไว้สำหรับปิกนิกออกมา ส่วนกัญจน์นั้นถือเสื่อออกมาเพื่อปูที่ทรายเพื่อดูเด็ก ๆ เล่นน้ำกว่าที่จะจัดสถานที่เสร็จก็ทำให้มะลินั้นแทบจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวเพราะอยากจะเล่นน้ำเต็มแก่ ท่าทางละล้าละลังของเจ้ากระต่ายน้อยสร้างความขบขันให้กับทุกคนได้หลายครั้ง แต่เมื่ออนุญาตให้ลงเล่นก่อนได้ เจ้าตัวก็บอกว่าจะรอทุกคนก่อน“ลงไปเล่นได้เลยครับ ไม่ต้องรอหรอกครับ ไปลูก” กลิ่นจันทร์เห็นคนอยากเล่นก็บอกอีกครั้ง“งั้น งั้นเราขอลงน้ำเลยนะครับ”“เดี๋ยวพี่สูบลมเจ้ายูนิคอร์นให้น้องก่อนนะคะ เดี๋ยวตามลงไป น
บทที่ 32มะลิเก่งวิญญาณทั้งสามตนได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่ต่อเพราะห้องเหลืออีกหลายห้อง และยังมีภารกิจที่จำเป็นจะต้องให้ช่วยอีก อีกอย่างคือวันสำคัญคนสำคัญก็ควรอยู่ด้วยกันทั้งหมด“พี่กำแพงกับหนึ่งสองนอนห้องนี้นะครับ โอเคไหม หรืออยากแยกห้องกันไหมครับ”“ไม่เอานะ นอนด้วยกันนะพี่กำแพงนะๆๆๆๆ”“พี่กำแพงง นอนด้วยกันนะครับบบ”เจ้าหนึ่งและเจ้าสองนั้นอ้อนให้กำแพงนอนด้วย แม้ว่าทั้งสามคนนั้นจะมีภายนอกที่ดูอายุไม่ห่างกันมากเพราะว่าร่างกายของวิญญาณที่ไม่มีการสร้างร่างนั้นจะไม่มีการเติบโต แต่วุฒิภาวะภายในนั้นเติบโตตามปกติตามการเลี้ยงดูกำแพงนั้นอยู่กับกัญจน์มาตั้งแต่ที่ปัถยังไม่ได้เกิดด้วยซ้ำ เพราะอย่างนั้นทั้งบ้านเลยนับถือกำแพงเป็นพี่ใหญ่สุด ส่วนหนึ่งกับสองนั้นพึ่งมาอยู่ได้ไม่นาน ที่สำคัญคือเป็นเด็กแฝดที่พึ่งเสียชีวิตได้ไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำ“เดี๋ยวกำแพงนอนกับน้องนี่แหละครับน้องปัถ น้องปัถไปนอนได้เลยพี่จะดูหนึ่งกับสองให้เอง”“โอเคครับ อย่าซนนะครับทั้งคู่เลย”“รับทราบ” “รับแซ่บ”
บทที่ 31ทะเล~~เสียงคลื่นสาดซัดชายฝั่ง กลิ่นทะเลที่โชยเข้าจมูก ทะเลสีครามที่กว้างสุดสายตา หาดทรายละเอียดสีขาวนวลตาสร้างความสดชื่นและความตื่นเต้นให้กับมะลิที่มาเที่ยวทะเลเป็นครั้งแรกกับคนที่เคยมาแล้วการมาเที่ยวทะเลก็ยังสร้างความผ่อนคลายให้ทุกคนที่เหนื่อยจากการทำงาน“ฮ๊า~~~~~”ปรีดิวัฒน์ที่ทำงานหนักมาทั้งเดือน แล้วยังเหนื่อยกับกระแสด้านลบที่มาจากการไปเที่ยวกับกลิ่นจันทร์และมะลิอีก เมื่อมาถึงก็สูดเอาอากาศเข้าไปแล้วปล่อยลมหายใจเอาความเครียดออกมา“เป็นไงบ้างช่วงนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม”“มันก็เป็นปกติแหละครับ ปรีไปเที่ยวกับใครก็มีข่าวว่าปรีไปกินกับเขาตลอด แต่ตอนนี้ปรีทิ้งมันไปละ ตอนนี้เที่ยวให้สนุกดีกว่า” ปรีดิวัฒน์ยิ้มกว้าง“หน้าตาสดใสมากเลยนะคะ น้องมะลิ” ปัถพยัหหน้าให้กำลังใจน้องชายก่อนเอ่ยกับคนรัก“เราชอบมาก สวยมากเลย น้องปรี เดี๋ยวเราจะช่วยพาเที่ยวให้หายเครียดเองนะ”“ได้เลยยย งั้นเราเอาของไปเก็บในที่พักกันเลยดีกว่าครับ”ทั้งหมดเดินทางเข้าไปในที่พักที่เป็นโซนส่วนตัวเป็นบ
บทที่ 30ชุดทางการตั้งแต่ที่ทั้งสามคนเดินทางมาถึงที่ห้างก็เหมือนว่าจะเป็นเป้าสายตาของใครหลายคนเพราะว่าทั้งสามคนนั้นทั้งหุ่นดี แต่งตัวมีเอกลักษณ์ มะลิที่มีทั้งความสวยและน่ารักอยู่ในตัว ตากลมสวย จมูกเล็กน่ารักรับกับใบหน้า อีกทั้งสีผมยังเป็นสีน้ำตาลอ่อนส่งให้ผิวดูขาวใสขึ้นไปอีก พอมาใส่ชุดเอี๊ยมก็ทำให้เจ้าตัวดูน่ารักน่าเอ็นดูเป็นอย่างมากกลิ่นจันทร์ที่มีใบหน้าที่จะมองว่าสวยก็สวย หล่อก็หล่อ ตาคม จมูกโด่ง ผิวสีน้ำผึ้งการแต่งตัวง่าย ๆ ใส่สีดำทั้งตัว ยังมารวมกับปรีดิวัฒน์ที่ใส่แมสก์ปิดหน้าเอาไว้ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่แหวกตรงอกเล็กน้อยเพื่อโชว์สร้อยที่สปอนเซอร์ส่งให้เพื่อใส่โปรโมต รวมถึงแหวนและกำไลที่เป็นชุดเดียวกันทั้งสามคนที่ภาพลักษณ์ต่างกันสุดคั่ว น่ารัก เท่ และสวย อีกทั้งรูปร่างหน้าตายังดีอีก บางคนก็จำปรีดิวัฒน์ที่เป็นดาราวัยรุ่นที่กำลังเป็นกระแสอยู่ในตอนนี้ได้ แต่กระนั้นทั้งสามคนนั้นก็ไม่ได้สนใจใคร“เราเข้าไปดูร้านแรกกันเถอะครับ นี่ ๆๆ เหมาะกับน้องมะลิมากเลย” เมื่อเห็นเสื้อผ้าสไตล์น่ารัก ปรีก็ดึงแขนกลิ่นจันทร์และมะลิเ
บทที่ 29มะลิโดนพาเปลี่ยนเรื่องตลอดเลย“คนดีคะ อย่าร้องสิคะ ไหนดูซิใครทำคนเก่งของพี่ร้องไห้อีกแล้ว” ปัถนั่งพิงหัวเตียงแล้วยกน้องขึ้นมานั่งคร่อมตักกอดน้องไว้แล้วโยกตัวไปมาเหมือนปลอบเด็กเจ้าตัวเล็กก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีซบไหล่คนพี่ไว้เพื่อที่จะไม่ให้คนพี่เห็นน้ำตา เขาแค่เสียใจที่มีคนไม่ต้อนรับเขาเท่านั้น เมื่อเห็นข้อความเหล่านั้นแล้วมันทำให้เขารู้สึกเสียใจอยู่มาก เขาไม่อยากให้คนที่เข้ามาดูช่องพี่ปัถจะต้องผิดหวัง“เขาไม่อยากให้มีเราในคลิปของพี่มีคนพิมพ์มาเยอะเลย” เสียงอู้อี้ดังขึ้น“งั้นเหรอคะ แล้วมีคนชอบน้องไหมคะ มีคนชมหนูหรือเปล่าเอ่ย” ปัถพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“มีค่ะ”“แล้วมีเยอะไหมคะ”มะลิพยักหน้าแทนคำตอบ“แล้วอันไหนเยอะกว่ากันคะ”“ชอบเยอะกว่า” มะลิพูดไปตามที่เห็น“งั้นเหรอคะ แล้วเขาว่ายังไงกันบ้างคะ”“เขาก็บอกว่าหนูน่ารัก ว่าหนูขาวด้วย”“แล้วมียังไงอีกคะ”“ก็บอกว่าชอบที่มีหนูกับพี่ ชอบดูผู้ชายรักกัน เสียใจที่พี่มีแฟน แต่ว่าก็จะเป็นม
บทที่ 27มะลิแม่ศรีเรือน“ค่อย ๆ นะคะ ระวังเจ็บ”เมื่อทำการขยายช่องทางของตัวเองแล้ว เขาก็คร่อมตักของคนพี่ที่ส่วนอ่อนไหวแข็งตัวรอที่จะหลอมรวมกับตัวเขาอย่างเต็มที่ปัถทำการประคองไปที่เอวคอดเพื่อกันไม่ให้น้องตกไปจากเก้าอี้และจะได้จัดการตัวเองได้อย่างถนัดมะลิใช้มือหนึ่งจับบ่าที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ อีกมือใช้จับแกนกายใหญ่มาจ่อที่ช่องทางของตัวเอง แล้วค่อยกดตัวลงช้า ๆ ด้วยความใหญ่ทำให้เข้ายากอยู่บ้างแต่ว่าไม่เจ็บเลย เขารู้สึกได้ถึงท่อนเนื้อที่ค่อย ๆ เข้ามาในร่างกายของเขาตามแรงกด“อ่ะ...อื้อ..อ ดีจัง เข้าหมดแล้ว”เมื่อกดตัวตนของคนพี่เข้ามาในตัวเองจนสุดลำก็ทำการค่อย ๆ ขยับขึ้นลงตามความต้องการของตัวเอง“อื้อ...สะ เสียวจัง พี่ปัถขา”“ขา ว่าไงคะ คนดี ซี๊ดด อย่าตอดเยอะสิคะ พี่จะแตกเร็วนะคะ ถ้าหนูยังตอดเยอะอย่างนี้อยู่”“พี่ปัถ อ่ะ.. อื้อ กะ..กระแทกสวนมาหน่อยค่ะ เราอยากได้แรง ๆ”“ซี๊ดด อื้อ ตามคำขอค่ะคนสวย” เมื่อคนรักขอแบบนั้นปัถก็กระแทกบั้นเอวใส่อย่างหน้ามืด ทำไมน้องมะลิยั่วขนา







