บทที่ 14

          “ลืมอะไรเหรอ? อ้อ...เสื้อผ้าใช่มั้ย”

          บุรินทร์ที่กำลังเก็บจานเห็นวายุเดินกลับเข้ามานึกว่าจะมาเอาเสื้อผ้าชุดที่เปียกฝน จึงละจากงานในมือไปหาถุงพาสติกในครัว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มไม่ได้กลับมาเพื่อสิ่งนี้

          “เอาไปใส่เสื้อผ้าสิ หืม? ยิ้มอะไร อารมณ์แปรปรวนเหมือนกันนะนายเนี่ย”

          “หัวหน้ายังไม่มีแฟนเหรอ”

          บุรินทร์คิ้วขมวดเมื่อได้ยินคำถามนี้ แถมตอนนี้เจ้าเด็กเส้นวายุยังนั่งที่โซฟาสบายใจเฉิบ อีกทั้งทำหน้ายียวนยิ้มกริ่มแปลกๆ

          “ไม่เกี่ยวกับนาย เอ้า...เอาไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบๆกลับไปซะ ฉันจะได้ไปทำงานสักที”

          “ทำงานอะไรนักหนา ไม่รู้จัก Work life Balance หรือไง”

          “ฉันไม่ใช่คนขี้เกียจอย่างนาย ถูกพ่อแม่ตัดหางปล่อยวัดขนาดนี้แล้วยังไม่สำนึก”

          “หัวหน้ารู้ได้ไงว่าผมถูกตัดหางปล่อยวัด รู้แล้วเหรอว่าพ่อแม่ผมเป็นใคร”

          “พ่อแม่นายก็คงจะเป็นเพื่อนของผู้ใหญ่สักคนที่ฝากๆกันมาน่ะแหละ แล้วถ้าไม่ถูกตัดหางปล่อยวัด จะให้มาทำตำแหน่งต๊อกต๋อยแบบนี้เหรอ แถมยังถังแตกไม่มีเงินใช้อีก”

          วายุแอบทึ่งในความคิดวิเคราะห์ของหัวหน้า ตอนนี้ตัวเขาไม่ต่างจากการถูกอาม้าตัดหางปล่อยวัดจริงๆ

          “ทำงานอะไร ให้ผมช่วยมั้ย”

          “เวลางานไม่สนใจ จะมาขยันอะไรตอนนี้”

          “เออน่า มีอะไรให้ช่วยรึเปล่า”

          “ถ้าอย่างนั้นก็เอาจานพวกนี้ไปล้างให้หน่อย เสร็จแล้วเดี๋ยวมีงานให้ช่วยทำ อย่าบ่น...นายก็กินเหมือนกัน”

          วายุทำเสียงไม่พอใจ จะอ้าปากบ่นแต่ก็ไม่ทันหัวหน้าที่พูดดักคอ เลยต้องลุกขึ้นไปล้างจานโดยดี ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่ถูกใช้ให้ไปล้างจานเลยนะเนี่ย

          “มานั่งตรงนี้”

          วายุออกจากครัวก็เห็นหัวหน้าเปิดคอมฯไว้สองเครื่อง เรียกเขาไปนั่งหน้าโซฟาด้วยกัน

          “จบบริหารธุรกิจใช่มั้ย เกรดก็ไม่ขี้เหร่ นายคงอ่านข้อมูลพวกนี้เข้าใจสินะ”

          “ไม่เข้าใจ สอนหน่อยสิ”

          “ถ้าไม่รู้เรื่องก็กลับห้องไป เสียเวลา”

          “อะไรว้า...เป็นหัวหน้าไม่ใช่เหรอ สอนหน่อยไม่ได้รึไง ลืมไปหมดแล้ว ไกด์ให้นิดนึงเผื่อจำได้”

          แม้บุรินทร์จะเข้มงวด แต่ก็ดูแลลูกน้องอย่างดีเสมอ ยิ่งตอนนี้มีหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงไอ้เด็กเส้นกวนโอ๊ยคนนี้ด้วยแล้ว ก็ควรต้องทำงานที่ได้รับมอบหมายมาให้ดีที่สุด แม้จะเป็นงานที่ไม่เต็มใจทำก็ตามที

          บุรินทร์พบว่าวายุฉลาดหัวไวพอสมควร ภาษาอังกฤษดีทีเดียว แต่ว่าขี้เกียจ ทำงานหยาบไม่ใส่ใจ ที่สำคัญกวนตีนสุดๆ เถียงคำไม่ตกฟาก อยากจะตบกบาลทุกสิบนาที

          “หัวหน้า...พอเถอะ จะทำงานอะไรนักหนาเนี่ย ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ ดูดิ๊...ที่สายตาสั้นเพราะแบบนี้รึเปล่า จ้องคอมฯ ทั้งวัน”

          วายุโอดครวญรอบที่สิบ ที่จริงบุรินทร์ก็เริ่มจะล้าสายตาอยู่เหมือนกัน เงยหน้าดูนาฬิกาก็เห็นว่าเกือบจะสี่ทุ่มแล้ว ชอบทำงานแต่ก็ไม่อยากเจ็บป่วย พรุ่งนี้มีประชุมอีกมาก ควรพักผ่อนดีกว่า

          แล้วก็...คืนนี้อยากจะผ่อนคลายสักหน่อยด้วย

          “พรุ่งนี้นายไปทำข้อมูลตรงนี้ต่อให้เสร็จนะ โอเค...ฉันจะอาบน้ำนอนแล้ว นายก็กลับห้องไปพักผ่อนเถอะ”

          “ขอนั่งเล่นแป๊บนึง”

          วายุไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต กระโดดขึ้นไปนั่งสบายบนโซฟาพร้อมกับกดรีโมทเปิดทีวี ปรากฏหน้าที่บุรินทร์กำลังดูซีรีย์จีนค้างไว้อยู่

          “ฉันง่วงแล้ว”

          “ไม่เอา ยังไม่อยากกลับ”

          “อะไรของนาย อย่ามาทำตัววอแวน่ารำคาญ”

          “ที่ห้องผมทีวีไม่ได้ต่อเน็ตอ่ะ ไม่มีอะไรดูเลย หัวหน้าก็ไปอาบน้ำดิ ผมขอดูทีวีผ่อนคลายนึดนึงไม่ได้เหรอ”

          วายุทำเสียงออดอ้อนขึ้นมาเฉย เป็นไม้ตายที่เอาไว้ใช้กับเจ๊เกียว ซึ่งนั่น...ก็ดันใช้กับบุรินทร์ได้ด้วย ไอ้เด็กนี่ตัวใหญ่ซะเปล่า ทำตัวงอแงเป็นเด็กอนุบาลไปได้

          บุรินทร์ส่ายหน้าเอือมระอาก่อนจะคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป โดยหารู้ไม่ว่าเจ้าเด็กหัวทองที่งอแงเมื่อกี้กำลังยิ้มกริ่มเพราะแอบซ่อนแผนการเอาไว้ในใจ

          ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาที เมื่อได้ยินเสียงกดล็อกประตูห้องน้ำ วายุก็เด้งตัวลุกขึ้นมาแล้วซอยเท้าเงียบๆ ตรงไปที่ห้องนอน บิดลูกบิดด้วยเสียงที่เบาที่สุด

          สิ่งนั้นจะต้องแอบไว้ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้แหละ หัวหน้าแว่นจอมเนิร์ดขี้บ่นมือหนัก ไม่คิดเลยว่าจะเหงาใจขนาดต้องซื้อหาดิลโด้พ่นน้ำมาช่วยตัวเองทางประตูหลัง

          วายุอยากจะหาสิ่งนั้นให้เจอ แล้วเอามันมาเยาะเย้ยล้อให้อายม้วนไปเลย เผื่อเอาไว้เป็นข้อต่อรองให้ประเมินผลการทำงานของเขาดีๆ

          ถ้าไม่ยอมนะ...จะเอาไปแฉให้ที่ทำงานรู้ให้หมดเลย คอยดู หึ...หึ