LOGINบุรินทร์ยุ่งทั้งวัน กว่าจะได้มาแอบดูว่าเจ้าเด็กหัวทองทำงานไปถึงไหนแล้วก็เกือบเลิกงาน
 
“บี...กอดหน่อยยยยย” ทันทีที่ประตูห้องปิด ทิ้งของทุกอย่างในมือ วายุก็สวมวิญญาณเป็นหมาตัวโตหางสั่นพั่บๆ โร่เข้ามานัวเนียไม่ห่าง “อะไรของนาย หายงอนแล้วเหรอ ทีเมื่อวานตัวแข็งเสียงแข็งเลยนะ” “หายแล้ว จุ๊บๆหน่อย” “ฮ่าๆ ไม่เอา อี๋! น้ำลายเลอะหน้าแล้ว!” “แค่น้ำลาย รังเกียจเหรอไง เดี๋ยวคืนนี้จะโดนน้ำอย่างอื่น” “ไอ้บ้า ทะลึ่ง ไปไกลๆเลย เหม็นบุหรี่ ยังอีก...อื้อ!” วายุไม่เคยเบื่อที่จะกอดจะฟัดบุรินทร์ด้วยความมันเขี้ยว รู้จักกันได้ไม่นาน แต่อยู่ด้วยกับแทบทุกวัน มีแต
คุณวิชัยทำเสียงจิ๊จ๊ะ มองวายุตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะลอยหน้ากลับไปจ้องจอคอมฯ ไม่เอ่ยไม่ตอบใดๆ ทำให้อีกฝ่ายเก้อไม่น้อย ความอดทนของวายุต่ำเสียยิ่งกว่าต่ำ ไม่สนผลลัพธ์ใดๆที่ตามมา กำลังจะเอ่ยด่าคำที่เจ็บแสบกว่าเมื่อวาน แต่พออ้าปาก ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาเสียก่อน “พี่วิชัยครับ” วายุไม่รู้ว่าบุรินทร์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนว่าเขาอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เสียงนั้นทำให้คุณวิชัยละจากหน้าจอแล้วหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นบุรินทร์ สีหน้าก็ปรับเปลี่ยนเป็นมิตรแทบจะทันที ยิ่งเห็นของในมือที่บุรินทร์ยื่นมาให้ ยิ่งหน้าบานเข้าไปใหญ่ “แหม บอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกวีวี่ เรียกวิชัยมันห่างเหิ๊นห่างเหิน”&n
“คุณต้องไปขอโทษเขา” “ห้ะ! ไม่เอา ทำไมต้องขอโทษด้วย ป้าคนนั้นก็จงใจแกล้งผมกับไอ้โจ๊กเหมือนกัน เหลือข้อมูลจากฝ่ายนั้นฝ่ายเดียวเลย ไม่งั้นก็เสร็จนานแล้ว ตัวถ่วงชัดๆ” “คุณ...ต้องไป...ขอโทษ...เขา” บุรินทร์ย้ำคำสั่งเดิม วายุหน้างอหนัก เขาโกรธหัวหน้าที่ไม่เห็นใจลูกน้องที่โดนเลือกปฏิบัติ แล้วก็...น้อยใจแฟนตัวเองที่ไม่เข้าข้าง อีกทั้งยังไล่ให้ไปขอโทษอีกฝ่ายด้วย “บี ทำไมยุต้อง...” “หยุด ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ” บุรินทร์กดเสียงต่ำ ทำหน้าจริงจังกว่าเดิม วายุเห็นดังนั้นก็เป็นอัน
“เจ้าลูกตัวดีของฉันมันเป็นยังไงบ้างล่ะภูวดล” คุณนายเกียวเอ่ยถาม พร้อมกับยกกาแฟขึ้นมาดื่ม “ดีขึ้นว่าเดือนแรกครับท่านประธาน” “อืม แล้วมีปัญหากับคนอื่นรึเปล่า ไอ้นี่ยิ่งกวนๆอยู่ด้วย” “วายุเข้ากับเพื่อนร่วมงานไม่ค่อยได้เท่าไหร่ พูดตามตรง...คนอื่นออกจะหมั่นไส้อยู่เหมือนกัน” “เฮ้อ ก็ว่าอย่างนั้นแหละ ลูกฉันมันมั่นหน้ามั่นโหนก ปากก็เสีย ทำตัวไม่น่าเอ็นดู ฉันล่ะกลุ้มใจ” “แต่ผมคิดว่ามีแนวโน้มไปในทางที่ดีขึ้นนะครับ เห็นว่าได้รับมอบหมายให้ทำงานอยู่หลายอย่าง ยังไงก็ต้องมีเรื่องให้ประสานงานกับฝ่ายอื่น หลีกเลี่ยงยาก ตอนนี้ผมยังไม่ได้
ตอนบ่ายบุรินทร์ทนง่วงไม่ไหว พักสายตาไปงีบครู่หนึ่ง ตื่นมาคนน้องก็อ้อนหนัก ให้พาไปดูหนังกินข้าวข้างนอก “เรื่องนี้สนุกดีนะ ไม่ได้ดูหนังจอใหญ่เสียงจัดเต็มแบบนี้นานแล้ว” ตอนแรกก็บ่นว่าขี้เกียจมา แต่พอเห็นบุรินทร์เอ็นจอย วายุก็ดีใจ ออกจากโรงหนังก็หิวพอดี มื้อเย็นจึงหาอะไรอร่อยๆในห้างกินก่อนกลับบ้าน นอกจากคอนโด ซุปเปอร์มาเก็ต ร้านข้าว และที่ทำงาน พวกเขาสองคนแทบจะไม่มีกิจกรรมที่นับได้เป็นการเที่ยวด้วยกันเลย นี่จึงเป็นเดตครั้งแรกที่วายุตั้งใจมาก แต่ขัดใจตรงที่จนแล้วจนรอดบุรินทร์ไม่ยอมให้วายุออกเงินสักบาทเดียว “เดือนนี้ค่าใช้จ่ายเยอะไม่ใช่เหรอ เก็บเงินไว้ใช้เหอะ เดี๋ยวกลางเด
ออกจากห้องน้ำ เจ้าลิงอยากจะเข้าไปนัวเนียกับคนพี่ แต่อีกฝ่ายกำลังทำงานซีเรียส เลยไม่กวนดีกว่า ยอมไปนั่งดีๆ ที่โซฟาห่างออกไป “นี่ถุงอะไรอ่ะ เห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” บุรินทร์เป็นคนเจ้าระเบียบ ทุกอย่างต้องเก็บเข้าที่เรียบร้อย แต่เจ้าถุงชอปปิ้งนี่วางแหมะอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เกิดความสงสัย จึงเอ่ยถามออกไป “อ๋อ ลืมบอก ของนายไง” ได้ยินดังนั้น วายุก็หยิบของในถุงนั้นออกมา เป็นเสื้อเชิ้ตสองตัวกับเสื้อโปโลสีสุภาพอีกสามตัว ทาบดูแล้ว ไซส์พอดีเป๊ะ “เสื้อพวกนั้นใส่ไปทำงานได้ ไม่ต้องรีดด้วย คนขี้เกียจอย่างนายจะได้ประหยัดค่ารีดผ้า” บุรินทร์เห็นวายุสิ้นเปลืองเ







