บทที่ 13

“ค่อยๆกินสิ เดี๋ยวก็สำลักหรอก หิวอะไรขนาดนั้น”

          บุรินทร์มองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเอ็นดูพร้อมกับส่งน้ำให้ แล้วชวนคุยต่อ

          “ถามนิติฯให้แล้ว เขามีกุญแจสำรองเก็บไว้อยู่ ส่วนคีย์การ์ดก็เสียค่าปรับแล้วเอาของใหม่ไปได้ นี่นาย...มีเงินใช้รึเปล่า”

          วายุกลืนข้าวคำสุดท้าย กระดกน้ำตามอึกๆ ไม่ตอบคำถามบุรินทร์ หยิบโทรศัพท์มากดส่งข้อความในกลุ่มครอบครัวบอกว่าเงินหมดแล้ว

          ทว่า...ก็เป็นเช่นเดิม มีคนอ่านแต่ไม่มีคนตอบ

          วายุสูดลมหายใจพยายามทำใจเย็น กดโทรศัพท์โทรหาใครสักคนทันที แต่กว่าปลายสายจะรับก็นานพอดู

          “ว่าไงวะไอ้ยุ หายไปเลยนะมึง”

          “ติดธุระนิดหน่อย ไอ้มาร์ช...กูขอยืมเงินสักสองสามแสนดิ”

          “....โทษทีว่ะ ตอนนี้กูมีเงินสดไม่พอ เออ...แค่นี้ก่อนนะ พ่อกูเรียก ตู๊ดๆๆ”

          วายุไม่ลดละ โทรหาเติ้ล ไมค์ และอีกสองสามคน ทว่าได้คำตอบไม่ต่างจากกัน

          ชายหนุ่มงงหนักเพราะไอ้เพื่อนปาร์ตี้พวกนี้ก็ลูกไฮโซทั้งนั้น เงินแค่นี้สำหรับพวกมันขนหน้าแข้งไม่น่าจะร่วง

          คุยหลายคน แต่มีเพื่อนเพียงคนเดียวที่พอจะให้ความกระจ่างกับเขาได้

          “มีข่าววงในบอกว่าเจ๊เกียวตัดหางปล่อยวัดลูกชายคนโต ตกกระป๋องเอาออกจากกองมรดกไปแล้ว ไอ้มาร์ชยังบ่นว่าเงินที่มึงยืมจ่ายค่าปาร์ตี้วันก่อนสงสัยจะไม่ได้คืนแล้วมั้งเนี่ย”

          เมื่อสายตัดไป วายุก็ระบายความโกรธด้วยการสบถเสียงดัง แล้วปาโทรศัพท์ทิ้งกระเด็นกระดอนไปไกล ดีที่ยังไม่พังแต่หน้าจอก็ร้าวนิดหน่อย

          สมกับที่โบราณบอกไว้ เพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก ตอนมีก็รุมเข้าหาให้เลี้ยงดูปูเสื่อ พอลำบากก็พากันหายหัวเกลี้ยง ไอ้เพื่อนเวร

          “พังแล้วเดี๋ยวไม่มีใช้นะ”

          วายุที่กำลังหายใจหอบเพราะโกรธฟึดฟัด เหลือบเห็นโทรศัพท์ที่บุรินทร์ยื่นมาให้ ก็ต้องรับเอามาอย่างเสียไม่ได้ ต่อจากโทรศัพท์ก็เป็นเงินแบงค์เทาอีกสี่ใบ

          “เงินเดือนออกค่อยคืน ใช้ประหยัดๆล่ะ”

          หากเป็นเมื่อก่อน เงินแค่นี้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ใช้หมดแล้ว แต่ตอนนี้...เขากลับต้องกินใช้ด้วยเงินจำนวนนี้จนกว่าจะถึงสิ้นเดือนให้ได้หรือนี่

          วายุยื่นมือไปรับเงินด้วยหน้าที่ยังคงบูดบึ้ง ไม่เอ่ยคำขอบคุณใดๆ จึงถูกบุรินทร์ดีดเข้าที่ติ่งหูจนน้ำตาเล็ด

          “เจ็บนะโว้ย!”

          “อย่ามาขึ้นเสียงนะ! พ่อแม่คงสั่งสอนมาดีแต่ไม่รู้จักจำใช่มั้ย! การขอบคุณเป็นมารยาทพื้นฐาน พูดเดี๋ยวนี้!”

          “เออ! ขอบคุณก็ได้!”

          “ไอ้เด็กนี่ พูดดีๆ จะเอามั้ยเงินน่ะ!”

          “ขอบคุณคร้าบบบบ ขอบคุณมากกกก ขอบคุณที่สุดดดด พอใจรึยัง อ๊ะ! อย่านะ พูดดีๆก็ได้ ขอบ...ขอบคุณครับ”

          บุรินทร์ทำท่าจะเขกกะโหลก วายุไม่อยากโดนมะเหงก เลยยอมพูดขอบคุณดีๆ แถมยกมือไหว้ท่วมหัวอีกด้วย แม้ปากจะแอบบ่นขมุบขมิบว่าหัวหน้าชอบทำร้ายร่างกายก็ตามที

          “กินข้าวแล้ว มีเงินแล้วก็กลับห้องไป ผมจะได้ทำงานสักที”

          บุรินทร์ปัดมือไล่ชายหนุ่มอายุน้อยกว่าอย่างรำคาญ วายุเองก็ไม่ได้อยากจะอยู่กับหัวหน้าซาดิสม์ขี้บ่นอยู่แล้ว

          ชายหนุ่มลุกขึ้นไปจะออกประตูแต่ตาก็ดันเหลือบไปเห็นกล่องพัสดุที่แกะแล้ววางอยู่แถวนั้น ขนาดลักษณะช่างคุ้นตาเหลือเกิน

          และผู้รับไม่ใช่ใครที่ไหน...เป็นคุณบีนั่นเอง

          เมื่อวานบังเอิญเห็นตอนบุรินทร์รับพัสดุ ตอนนั้นแค่คิดเล่นๆว่าเขาอาจเป็นเจ้าของสิ่งนั้น แต่ไม่มั่นใจเท่าไหร่เพราะเห็นจากระยะไกล

          ทว่าตอนนี้...ไม่มีข้อกังขาใดๆอีกแล้ว

          เจ้าของดิลโด้พ่นน้ำได้อันนั้นเป็นของบุรินทร์...หัวหน้าของเขานั่นเอง