บทที่ 6

ถึงเวลาที่ลูกของม้าต้องโตเป็นผู้ใหญ่ แล้วเรียนรู้การทำมาหากินสักที

          พรุ่งนี้ให้นำคูปองใบนี้ (เอกสารแนบ 1) ไปโรงพยาบาล ตรวจสุขภาพให้เรียบร้อย

          จากนั้นให้นำผลตรวจสุขภาพพร้อมแฟ้มประวัติที่ทำมาเฉพาะ (เอกสารแนบ 2) ไปที่ตึก Wawa (แกคงรู้จักใช่มั้ย) ติดต่อคุณภูวดล เขาจะอธิบายสิ่งที่แกต้องทำโดยละเอียดให้ฟัง

          นี่เป็นคำสั่ง ถ้ายังดื้อดึงไม่ทำตาม มรดกทั้งหมดจะยกให้กับไอ้โยคนเดียว ถ้าไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในห้องนั้นไปจนแก่ แล้วกลับมาเป็นคุณหนูวายุทายาทนักธุรกิจพันล้านเหมือนเดิม ก็จงทำตามที่ม้าบอกซะดีๆ หึ หึ หึ

          เจ๊เกียวเขียนจดหมายถึงลูกชายไว้แค่นั้น ชายหนุ่มสำรวจสิ่งที่แนบมาด้วย นอกจากใบตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งแล้ว ก็เป็นแฟ้มประวัติที่มีชื่อของเขาอยู่

          เพียงแต่...ข้อมูลกว่าครึ่งไม่ตรงกับความเป็นจริงสักเท่าไหร่

          นายวายุ ที่ควรจะมีนามสกุลว่า เกียรติตุลยากร แต่ถูกเปลี่ยนเป็น เดชดวง ซึ่งเป็นนามสกุลของพ่อเขานั่นเอง  ส่วนประวัติการศึกษา ถึงสาขาและเกรดจะใกล้เคียง แต่สถาบันการถูกเปลี่ยน

          ภูมิลำเนาก็กลายเป็นคนต่างจังหวัดไปซะอย่างนั้น ในแฟ้มนั่นยังมีเงินสดอีกห้าพันบาท เงินแค่นี้กินข้าวมื้อเดียวก็หมดแล้วมั้ย

          วายุรื้อทุกอย่างในกระเป๋าออกมา เผื่อม้าจะเอาเงินสดยัดใส่ไว้สักก้อนหนึ่ง แต่ค้นจนดีแล้วก็ไม่มีเพิ่มอีกเลยสักเศษสตางค์แดงเดียว

          มีแต่สบู่แชมพูยาสีฟัน ผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน เสื้อผ้าที่ดูสุภาพแต่เชยๆ สี่ห้าชุด กางเกงในสามตัว ถุงเท้าสามคู่ แล้วก็เสื้อกล้ามกับกางเกงบอลอีกสองชุดเท่านั้นเอง อ้อ...ยังดีที่มีที่ชาร์ตแบตฯ มาให้ด้วย 

          ชายหนุ่มไม่รู้ว่าแม่ของเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่วายุไม่มีกะจิตกะใจจะคิดหาเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น ข้างนอกก็ฝนตกหนัก โทรศัพท์ก็แบตฯ หมดไปเรียบร้อยแล้ว

          วายุนอนหมดอาลัยตายอยากบนฟูกแข็งๆ ที่เขาไม่ชินเป็นอย่างยิ่ง จนผล็อยหลับไป

เช้าวันต่อมา วายุจำเป็นต้องใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงสแล็คไปตรวจสุขภาพเพราะไม่มีเสื้อผ้าชุดอื่นอีกแล้ว เขารู้สึกว่ามันทั้งเฉิ่มทั้งเชย แถมยังต้องหาโบกรถแท็กซี่ไปอีก

          หลังจากนั่งคิดนอนคิดทั้งคืน ที่จริงแล้วเขาสามารถไปขอความช่วยเหลือจากบรรดาเพื่อนๆได้ ไม่ว่าจะขอยืมเงินหรือขอที่พักที่ดีกว่านี้

          แต่วายุรู้สึกว่าคุณนายเกียวต้องการที่จะลงโทษเขาเพราะเอาแต่สำมะเลเทเมาใช้เงินไปเรื่อย และครั้งนี้ท่าทีของเธอออกจะจริงจังและคาดเดาได้ยาก เลยยังไม่กล้าที่จะขัดคำสั่งในตอนนี้ ถ้าไปทำให้ม้ายิ่งโกรธ ไม่รู้ว่าจะต้องผจญกับอะไรที่มันหนักหนากว่านี้อีกรึเปล่า

          วายุแวะกินอาหารญี่ปุ่นสุดหรูใกล้กับโรงพยาบาลก่อนจะเรียกแท็กซี่กลับคอนโด

          “ห้อง B113 มีพัสดุมาส่งครับ”

          ก่อนจะแตะคีย์การ์ดเข้าไปโซนตึก B เจ้าหน้าที่นิติประจำตึกก็เอ่ยเรียก ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็อมยิ้มแล้วเดินไปรับกล่องพัสดุนั้น เพราะคิดว่าคงเป็นของที่ม้าส่งมาให้อีกเป็นแน่

          อาจจะเป็นเงินสดหรือไม่ก็เครดิตการ์ด ม้าของยุคงใจอ่อนขึ้นมาหน่อยๆแล้วใช่มั้ย เข้ามาในห้อง วายุก็แกะกล่องทันที

          “แพ็คมาซะดีเลย แกะยากจริงวุ้ย หืม? รูปร่างแปลกๆ ม้าส่งอะไรมาให้เนี่ย”

          วายุหยิบของในกล่องออกมาดู ดึงบับเบิ้ลออก มีซองพลาสติกอย่างดีหุ้มไว้อีกชั้น แต่เมื่อแกะมันออกมา

          “อะไรวะเนี่ยยยย!”

          ในมือของวายุมีดิลโด้ขนาดกำลังดีสีเนื้อ ผิวนอกขรุขระเป็นเส้นเลือดปูดโปนคล้ายของจริงไม่น้อย แถมดิลโด้อันนี้ยังมีความพิเศษบางอย่าง

          “รุ่นพ่นน้ำได้?”