บทที่ 7

“รุ่นพ่นน้ำได้?”

          โอ้โห...สาวที่ไหนสั่งมาล่ะเนี่ย วายุพลิกดูที่อยู่ที่แปะไว้ด้านหน้า ชื่อผู้รับเขียนไว้ว่า คุณบี ส่วนเบอร์ห้องก็เป็น A113 อืม...นิติคงจะส่งผิดห้องแหละ

          คิดๆแล้วก็อยากเห็นหน้าว่าใครกันนะที่อยากได้ดิลโด้รุ่นน้ำแตกมาใช้ ว่าแล้ววายุก็ยัดทุกอย่างเข้าไปดังเดิม ก่อนจะออกไปเคาน์เตอร์นิติที่ด้านนอก ขอยืมสก็อตเทปมาติดกล่องให้เรียบร้อยดังเดิม

          “พี่ๆ ส่งผิดห้องอ่ะ”

          นิติรับกล่องไปดูก็ทำหน้าเหวอ รีบขอโทษขอโพยยกใหญ่

          “ไม่ตามเจ้าของมาเอาเหรอ คือ...พอดีผมแกะกล่องไปแล้ว ไม่ได้ตั้งใจน่ะ เลยอยากเจอหน้าขอโทษ”

          “ปกติเจ้าของพัสดุจะกลับมาถึงค่ำๆน่ะครับ เดี๋ยวผมชี้แจงกับเขาให้ครับ พี่เขาใจดี คงไม่ว่าอะไรหรอก”

          เสียดายนิดหน่อยที่ไม่ได้เห็นหน้าคนลามก แต่ช่างมันเถอะ

          วายุเดินกลับห้อง นอนเล่นนั่งเล่นพลิกไปพลิกมา แต่ก็ต้องลุกขึ้นมานั่งอย่างอารมณ์เสีย เพราะว่าดันมีอารมณ์อยากจะกระเด้าใครสักคนขึ้นมาซะอย่างนั้น

          ตั้งแต่ไปเรียนเมืองนอก ชายหนุ่มไม่เคยเว้นจากการปลดปล่อยน้ำเกินสองวัน เมื่อวานก็ไม่ได้ทำ วันนี้ก็ชักจะอัดอั้น ยิ่งเห็นไอ้ดิลโด้อันนั้น เรื่องลามกก็เข้ามาในหัวไม่หยุด

          ถ้ามีใครสักคนอยู่ตรงหน้า นอนหงายชันขาเป็นรูปตัวเอ็ม ยกก้นขึ้นมาให้เห็นรูชัดๆ เอานิ้วเล่นกับรูจีบตัวเอง ก่อนจะยัดเอาดุ้นปลอมอันนั้นใส่รูโชว์เขา กระเด้าเอว ครางกระเส่าๆตัวบิดตัวงอ ร้องเรียกอยากให้เอาดุ้นของเขาเข้าไปเสียบสักหลายๆที

          ยุ...เลียให้นะ

          ยุ...ไม่ไหวแล้ว อยากได้ของยุ

          ยุ...เสียบเข้ามา! กระเด้าแรงๆ!

          อื้มมม...ดี...ยุ...เสียวจังเลย

          โอย...แค่คิดก็ตั้งเด่แล้ว ต้องโทษไอ้ดิลโด้อันนั้น ดันทำให้เกิดอารมณ์ซะได้

          ไม่ไหวแล้ว!

          เงี่ยนโว้ย!

          ว่าแล้ววายุก็กดโทรศัพท์ เข้าเว็บที่คุ้นเคยควานหาเด็กหนุ่มไซไลน์สักคน

          แต่...ดูเงินในกระเป๋าแล้ว คงจะใช้บริการระดับพรีเมี่ยมอย่างเคยไม่ได้ คิดแล้วโคตรหงุดหงิด แต่จะทำอะไรได้ ต้องเรียกใครสักคนมากระแทกให้หายเงี่ยนก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับเป็นแน่