บทที่ 5

          ชายหนุ่มก็เลยกระหน่ำส่งข้อความไปในกรุ๊ปครอบครัว มีคนอ่านแต่ไม่ตอบ นี่มันอะไรกัน! วายุจะอกแตกตายอยู่แล้วนะโว้ย!

          ด้วยความที่มัวแต่วุ่นวายกับโทรศัพท์ ก็เลยไม่ทันได้มองว่าคนขับรถไม่ได้พาเขากลับบ้านที่เป็นคฤหาสน์หรู

          รถยนต์พาเลี้ยวเข้ามาในย่านธุรกิจ ขับเข้ามาในถนนย่อยที่เริ่มจะเป็นชุมชนที่พักอาศัย จนมาถึงโครงการคอนโดขนาดกลางแห่งหนึ่ง คนขับรถดับเครื่องแล้วลงมาเปิดประตูให้วายุ

          “ที่นี่ที่ไหน”

          “คุณวนิดาให้ผมมาส่งคุณที่นี่ครับ”

          “ห้ะ! ไม่เอา จะกลับบ้าน พาไปส่งเดี๋ยวนี้ บ้านคุณนายเกียวอะ รู้จักใช่มั้ย”

          คนขับรถทำหน้าเกรงๆ แต่ยื่นกุญแจให้ดอกหนึ่งที่พ่วงมากับคีย์การ์ดมีป้ายห้อยเขียนว่า B113 มาให้

          “คุณวนิดาฝากแจ้งว่าให้คุณวายุพักที่นี่ไปก่อน ของจำเป็นต่างๆ อยู่ในกระเป๋าทั้งหมดแล้วครับ”

          คนขับรถพูดแค่นั้นพร้อมยัดพวงกุญแจใส่มือวายุ แล้วก็วิ่งจู๊ดกลับขึ้นรถขับออกไปทันที ทิ้งให้วายุยื่นอึ้งกิมกี่อยู่ตรงนั้นคนเดียว

          วายุที่มือข้างหนึ่งถือพวงกุญแจ มือข้างถือกระเป๋า ยืนอยู่หน้าอาคารชุดด้วยความอ้างว้างโหวงเหวงหัวใจอย่างยิ่ง

          หรือว่าแม่โกรธจนตัดหางปล่อยวัดเขาแล้วหรือนี่

          ปิ๊นๆๆๆ

          “จะยืนขวางทางทำแม่มึงเหรอ”

          เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นมาจากข้างหลัง แล้วตามด้วยเสียงพึมพำด่าที่คนพูดไม่ได้คิดจะเบาสักเท่าไหร่  หากเป็นเวลาปกติวายุคงหันขวับกลับไปชี้หน้าด่าว่าเสือกแล้ว

          แต่ในเวลานี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปวิวาทกับใครแม้แต่น้อย แล้วฝนเจ้ากรรมก็เริ่มจะตกปรอยๆ ชายหนุ่มจึงจำใจต้องต้องลากกระเป๋าไปยังอาคาร B ตามที่ระบุไว้กับพวงกุญแจ

          วายุใช้คีย์การ์ดแตะที่ประตู เดินไล่ตามเลขห้องไป โครงการคอนโดนี่มีสองตึก ซึ่งมีโถงต้อนรับเชื่อมติดกัน แต่ละตึกขนาดไม่ใหญ่ มีเพียงแปดชั้นเท่านั้น ดูเหมือนว่าห้องของเขาจะอยู่สุดท้าย

          แอ๊ดดดด

          เมื่อเปิดประตูเข้าไป ใจที่ห่อเหี่ยวอยู่แล้ว ชายหนุ่มก็ยิ่งห่อเหี่ยวหนักขึ้นไปอีก

          ถึงโครงการนี้จะไม่ได้เก่า แต่ห้องสตูดิโอนี่ก็เล็กเกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก อีกทั้งยังเรียบง่ายสุดๆ

          ภายในนั้นมีเพียงเดี่ยวขนาดห้าฟุตที่มีเครื่องนอนพร้อมอยู่หนึ่งชุด ตู้ไม้บิ้วอินเล็กๆ โต๊ะกินข้าวขนาดสองที่นั่ง โซฟาขนาดย่อม แล้วก็ชั้นวางทีวีเท่านั้น

          เจ๊เกียวจะใจร้ายกับเขาเกินไปแล้ว! ห้องรูหนูนี่ยังแย่กว่าห้องคนใช้ที่คฤหาสน์บ้านของเขาอีก

          ม้านะม้า! ทำกับยุแบบนี้ได้ยังไง!

          “แอ่ก!”

          วายุกระโดดทิ้งตัวบนฟูกอยากจะร้องไห้ให้สาแก่ใจ แต่ไอ้ฟูกเวรนี่ก็แข็งปั้กไม่ได้เด้งดึ๋งติดสปริงอย่างดีเหมือนเตียงที่เคยนอน

          แทนที่จะได้ร้องไห้น้อยใจแม่ กลายเป็นต้องน้ำตาซึมเพราะจมูกถูกกระแทก ดีนะที่โด่งหล่อธรรมชาติ ไม่อย่างนั้นต้องมีเบี้ยวแน่ๆ

           เป็นอีกครั้งที่วายุกระหน่ำโทรกระหน่ำส่งข้อความ แต่ก็ยังไร้ผลเช่นเคย กระทั่งแบตฯโทรศัพท์ใกล้จะหมด เขาเลยต้องจำใจหยุด แล้วลองไปควานหาที่ชาร์ตในกระเป๋า ถ้าไม่มีโทรศัพท์ใช้อีกละก็ คงต้องขาดใจตายเป็นแน่

          แต่ก่อนจะได้เจอร์ที่ชาร์ตโทรศัพท์ เขาได้เจอกับแฟ้มเอกสาร ภายในนั้นมีกระดาษเอกสารอยู่ไม่น้อย ไม่รอช้า วายุรีบเปิดมันออกมาดูทันที กระดาษใบแรกที่ปรากฏ เป็นจดหมายลายมือจากแม่นั่นเอง