เข้าสู่ระบบ“ธุรกิจของเราเกี่ยวกับเครื่องสำอางและความงาม คุณมีความรู้ในธุรกิจนี้มากน้อยแค่ไหน ลองเล่าให้ฟังหน่อย”
“ก็พวกแป้งตลับที่ใช้โปะๆหน้าใช่มั้ย ลิปสติกทาปาก ที่เขียนคิ้ว เขียนตา ปัดแก้ม อ่อ...มีอะไรอีกนะ น้ำหอม ครีม ขายให้กับคนที่อยากสวยอยากแต่งหน้าไง”
“คุณรู้จักแบรนด์ของเรามากน้อยแค่ไหน”
“ไม่ค่อยรู้ เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก”
“อยากทำงานในตำแหน่งอะไร”
“เลือกได้เหรอ ถ้าอย่างนั้นขอเป็นผู้บริหารระดับสูงก็แล้วกัน”
“อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่”
“สักแสนสองแสน”
“ช่วยบอกจุดอ่อนจุดแข็งของคุณหน่อย”
“จุดอ่อน ขี้เกียจ จุดแข็ง ฉลาด หล่อ รวย เปย์เก่ง”
ตก! ตก! ตก!
ไอ้เด็กเวร อยากทำงานที่นี่จริงรึเปล่าเนี่ย!
บุรินทร์ให้คะแนนศูนย์ทุกข้อ พร้อมทั้งเขียนหมายเหตุบอกฝ่ายบุคคลว่าแบล็คลิสน์ไอ้เด็กวายุคนนี้ไปเลย อย่าให้มันได้ก้าวเข้ามาเสนอหน้าที่นี่อีกเป็นอันขาด
แต่ที่ไหนได้...ตกบ่ายกลับมีหนังสือแต่งตั้งไอ้บ้านี้เข้ามาทำงานในแผนกของเขา แถมยังมอบหมายให้เขาเป็นผู้ดูแลอีก ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หมอนี่จะเป็นเด็กเส้นขนาดที่ผู้อำนวยการก็ปฏิเสธไม่ได้
บริษัทนี้เป็นรุ่นที่สามนับว่าเก่าแก่ ย่อมมีระบบอุ้มชูอุปถัมภ์เป็นธรรมดา แต่ทุกคนที่เข้ามาทำงานด้วยวิธีนี้มักจะมีความสามารถหรือความตั้งใจจริง พร้อมที่จะพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง ไม่มีใครเหมือนไอ้เด็กวายุหัวโปกคนนี้สักนิด คนที่แนะนำมาคงต้องอับอายขายขี้หน้า น่าสงสารจริงๆ
‘ช่วยพ่อแม่เขาเอาบุญ’ อย่างนั้นเหรอ
บุรินทร์ไม่อยากได้บุญสักหน่อย ไอ้เด็กนี่มันตัวเวรกรรมชัดๆ จะบ้าตาย แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ คิดไว้ว่าถ้าไอ้เด็กนี่ทำตัวไร้ประโยชน์เป็นตัวถ่วงของทีมเมื่อไหร่ เขาจะไม่มีทางปราณีอย่างแน่นอน
บุรินทร์กลับไปที่โต๊ะของตัวเอง สลัดความขุ่นมัวในใจทิ้งไป แล้วกลับมามุ่งมั่นตั้งใจทำงานที่รักของตัวเองต่อ มีงานอีกหลายที่เขาต้องจัดการ
ตกค่ำฟ้ามืด บุรินทร์อยู่ปิดไฟปิดประตูเช่นเคย ภาพที่บุรินทร์ออกจากบริษัทเป็นคนสุดท้ายเป็นที่ชินตาของยามกะดึกไปแล้ว ชายหนุ่มขับรถกลับคอนโดซึ่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างทางแวะซื้อข้าวกล่องง่ายๆ กลับไปด้วย
เมื่อเดินถึงโถงต้อนรับ ก็ตรงเข้าไปถามพนักงานนิติฯ ในแอพลิเคชันร้านค้าออนไลน์แจ้งว่าของมาส่งเรียบร้อยแล้ว
“A113 มีพัสดุมาส่งมั้ยครับ”
“มีครับ แต่เอ่อ...พอดีตอนแรกแจ้งรับไปผิดห้อง ก็เลยมีรอยแกะไปแล้ว ผมไม่ได้เปิดดูแล้วปิดเทปให้เหมือนเดิมเรียบร้อย ทางเราต้องขอโทษด้วยนะครับ”
บุรินทร์ได้ยินดังนั้นก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะของที่อยู่ในนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเที่ยวเอาไปอวดใครได้ แต่ก็เก็บสีหน้าเอาไว้
ชายหนุ่มพยักหน้ารับทราบเพียงเล็กน้อย รับกล่องแล้วเดินไปยังโซน A ทันที โดยไม่รู้เลยว่ามีบางคนกำลังแอบมองเขาอยู่
ใครคนนั้นมองไล่ตามหลังบุรินทร์ไปพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังมองของเล่นน่าสนุกชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว
“อืม...พอถอดปลั๊กออกรูก็โหว่จนเห็นด้านใน สีชมพู...โคตรสวย”“อ๊ะ!”ลิ้นสากค่อยๆไล้เลียไปที่ขอบของรูจีบจนคนด้านบนสยิวไปทั้งตัว เผลอขมิบไปหลายที ท่านี้ช่างน่าอายเหลือเกิน แต่ก็ทำให้รู้สึกหวาบหวามอย่างบอกไม่ถูกร่างบางกำลังเคลิบเคลิ้มจากลมหายใจอุ่นที่รดอยู่ตรงนั้น แต่ก็ต้องก้มลงไปดูเพราะมือใหญ่กำลังทาบางอย่างที่เหนียวเหนอะตรงหว่างขาตัวเอง“ยะ...ยุ ทำอะไร”“กินของหวาน”ใช่แล้ว สิ่งที่วายุกำลังละเลงจนทั่วหว่างขา รอบรูจีบ แก้มก้น และดุ้นของบุรินทร์ คือช็อกโกแลตนั่นเองเมื่อของหวานพร้อมแล้ว ก็สวาปามได้วายุทั้งเลีย ทั้งดูด ทั้งขบ ทั้งกัด อย่างเมามัน ใบหน้าของเขาเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยช็อกโกแลต ไม่ต่างจากหว่างขาของบุรินทร์ คนทั้งคู่มอมแมมอย่างที่สุดไม่ใช่แค่ช็อกโกแลตเท่านั้นที่ละลาย ตอนนี้ร่างบางก็อ่อนระทวยเพราะเสียวซ่านจนแทบละลายเหมือนกัน มือทั้งสองต้องจับแขนเก้าอี้ไว้ให้มั่น ไม่อย่างนั้นคงได้ไหลตกเตียงแน่นอนลิ้นสากถูกแทรกเข้ามาด้านในรูจีบ สร้างความเสียวให้กับบุรินทร์เป็นอย่
คนพี่ขยับเข้าไปใกล้ ใช้มือทั้งสองจับบ่าแกร่งแล้วเขย่งตัวขึ้นไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆ ทำเอาอีกฝ่ายต้องขนลุกเกรียวไปทั้งตัว“บีหึง แล้วก็หวงยุมาก หวงที่สุด ไม่ยอมให้ใครมายุ่งกับยุทั้งนั้น”โอ้โห พอบทจะเอาใจ...คนพี่ก็สุดเหมือนกันนะเนี่ยประโยคนี้ทำเอาเจ้าลิงสุดทน อ้อมมือไปขย้ำแก้มก้มเด้งๆด้วยความมันเขี้ยวทันทีและนั่นทำให้รู้ว่าคนพี่ไม่ได้มีดีแค่แต่งตัวโป๊เท่านั้น แต่ยัง...มีของเล่นติดตัวมาด้วยระหว่างแก้มก้นขาวๆนั่น มีหัวปลั๊กสอดอยู่ วายุเอื้อมมือไปเขย่าจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง“อ๊ะ!”“เมียขี้ยั่วขนาดนี้ แล้วผัวจะไปมีคนอื่นได้ไงล่ะคร้าบ”ร่างบางทำให้อีกฝ่ายใจเต้นโครมครามมากขึ้นไปอีกโดยการย่อตัวลงต่ำแล้วปลดเข็มขัด วายุรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร ในหัวก็แว่บความคิดหนึ่งเข้ามาชายหนุ่มวิ่งออกไปแล้วกลับมาพร้อมกับช็อกโกแลตมากมาย เขาหยิบกล่องใหญ่ที่สุดออกมา เป็นช็อกแลตมิลค์แท่งโตบุรินทร์รู้สึกขัดใจ คิดว่าอีกฝ่ายอยากกินช็อกโกแลตที่คนอื่นให้มาตอนนี้ทำไม แต่แล้วก็เข้าใจได้ทันที เมื่อเจ้าลิงหัวทองเ
วายุโพลไฟล์ดี ทั้งชาติตระกูล ฐานะ และการศึกษา รูปร่างหน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง ไปไหนแต่ละทีโดดเด่นอย่าบอกใคร เขาย่อมเป็นที่หมายปองของใครหลายคนเป็นธรรมดาทว่าด้วยความที่เป็นคนช่างมีเหตุมีผลของบุรินทร์ แม้จะเสียใจ แต่ก็ไม่โยนความผิดไปให้อีกฝ่ายแต่เพียงผู้เดียว เพราะเขาเองก็ทำหน้าที่คนรักบกพร่องเหมือนกัน ไม่แปลกหากวายุจะหวั่นไหวไปกับคนอื่นร่างบางคิดแบบนั้น แล้วก็พลันน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อรู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่สัมผัสลงบนแก้ม ชายหนุ่มก็บ่ายหน้าหันหลังกลับทันที แต่ก็ไม่ทันที่วายุจะเห็นหยดน้ำตานั่นแล้วคนน้องตกใจไม่คิดว่าทำคนพี่น้ำตาตก รู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก“บะ...บี ร้องไห้ทำไม”“ฉัน...อึก...ฉันเข้าใจถ้านายจะเบื่อกันแล้ว”“เบื่ออะไร ไม่เคยเบื่อเลย บี...อย่าร้องน้า”“ถ้านาย...นายจะไปมีคนอื่น ฉัน...”“โอ๊ย! ไปมีคนอื่นอะไร! ไม่มี๊! ไม่มีสักคน จริงจริ๊ง!”“ทำไม...อึก...ทำไมต้องเสียงสูงด้วยล่ะ นาย...นายโกหกฉันอยู่รึเปล่า”“ป๊
“บี...ทำอะไรอยู่”วายุส่งเสียงเรียกอีกฝ่าย แต่พอก้าวเข้ามาในห้องน้ำอันหรูหราอลังการแล้วก็ต้องตาลุกวาว ทั้งแสงจากเปลวเทียน ทั้งกลิ่นหอมอโรม่า ไวน์และดอกกุหลาบช่อโตที่ตั้งเตรียมไว้ แถมยังมีดนตรีคลอเบาๆอีก“โอ้โห บีทำเองเหรอ ว้าว! เกินคาด! ไม่อยากจะเชื่อ! ตกบันไดหัวฟาดพื้นรึเปล่าเนี่ย!”เจ้าลิงตัวโตทำเสียงตื่นตะลึงน่าหมั่นไส้กวนโอ๊ย ก็แหม...คนพี่เคยทำอะไรแบบนี้ให้ที่ไหนกันล่ะ เซอร์ไพร้ส์ก็จริง แต่อดที่จะแซวไม่ได้แต่กวนเขาแล้วก็ต้องเตรียมพร้อมรับแรงกระแทกความเขินของอีกฝ่าย ถ้าไม่ถูกดึงหู ก็คงถูกเบิ้ดกะโหลกแน่ๆทว่า...รีแอ็คชั่นจากคนพี่ไม่ใช่อย่างที่คิดบุรินทร์ที่ตาแดงๆ หันกลับมาตามเสียงเรียก ชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ช้อนตารื้นขึ้นมามอง ซึ่งนั่นยิ่งทำให้คนตัวโตใจหวิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก“ยุ นาย...นายยังรู้สึกกับฉันเหมือนเดิมรึเปล่า”“ห้ะ? ก็ต้องเหมือนเดิมสิ”“นายเบื่อฉันแล้วใช่มั้ย”“เปล่าสักหน่อย บีคิดมากไปแล้ว”“จริงนะ”
ทว่า...บุรินทร์กับว่ายุไม่ได้จิ๊จ๊ะกันมาเดือนกว่าแล้วสิ่งนี้ทำให้บุรินทร์รู้สึกหวาดหวั่นอย่างไรบอกไม่ถูก ชายหนุ่มรู้ว่าตัวเองนั้นบกพร่องที่ไม่ใส่ใจอีกฝ่าย ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับวายุจืดชืดมากไปกว่านี้ จึงขอใช้วันวาเลนไทน์ปีนี้เป็นโอกาสแก้ตัววาเลนไทน์สองปีที่ผ่านมาของพวกเขามีแต่วายุที่กระตือรือร้น บุรินทร์ที่ไม่อินเท่าไหร่ก็แค่หาช็อกโกแลตตามร้านสะดวกซื้อให้จบๆเท่านั้น แต่วาเลนไทน์ปีนี้จะพิเศษกว่าทุกครั้งดอกกุหลาบสีแดงช่อโต ไวน์อย่างดี เทียนหอม แล้วก็บาธบอมที่ฟูฟ่องเต็มอ่างอาบน้ำ ทั้งหมดนี้คงทำให้เจ้าลิงหัวทองเซอร์ไพร้น่าดูบุรินทร์จัดสถานที่ไปใจก็เต้นตึกตักไป กระทั่งได้ยินเสียงประตู นั่นเป็นสัญญาณว่าวายุมาถึงแล้ว เขาจึงหยุดมือแล้วออกไปต้อนรับเสียหน่อยวายุทิ้งสูทลงบนโซฟาอย่างไม่แยแส คลายปมเนคไทให้หายอึดอัด เบื้องหลังคือคนขับรถที่ช่วยหิ้วของมากมายขึ้นมา มีทั้งแฟ้มงานแล้วก็ถุงอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดเมื่อคนขับรถกลับออกไป ชายหนุ่มจึงเห็นว่าคนพี่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย“อ้าวบี วันนี้กลับเร็วเหรอ”“ประชุมเส
“ผู้อำนวยการคะ รายงานงานไตรมาสที่เพิ่งสรุปเสร็จค่ะ”เลขาสาววางแฟ้มไว้บนโต๊ะพร้อมกับกาแฟร้อน บุรินทร์เอ่ยขอบคุณทั้งที่ตายังมองจอคอมพิวเตอร์ แต่ในที่สุดก็ต้องเงยหน้าขึ้นมา เพราะรู้สึกว่ากำลังมีสายตาจับจ้องอยู่“เอ่อ...มีแฟ้มให้เซ็นต์เพิ่มเหรอ”“เปล่าค่ะ เจนแค่จะมาเตือนความจำ”“หืม?”“โธ่! ผอ. ลืมจริงๆใช่มั้ยเนี่ยว่าวันนี้วันอะไร”บุรินทร์ขมวดคิ้วรีบหันไปดูปฏิทินตั้งโต๊ะ เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านาย เลขาสาวก็หัวเราะคิกคิก“สองวันก่อนเจนก็เพิ่งเตือนไปเอง วันนี้ลืมอีกแล้ว น้อยใจแทนท่านประธานเลยเนี่ย”“พูดซะผมรู้สึกผิดเลยอะ”บุรินทร์ถอนหายใจแรง พอพลิกข้อมือดูเวลาแล้วก็ยิ่งคิดหนัก อีกเดี๋ยวจะต้องประชุมคอนเฟอร์เร้นกับซัพพลายเออร์ต่างประเทศ ประเด็นที่คุยก็มีมาก คงกินเวลาไปอย่างน้อยสองชั่วโมงแย่แล้ว...ยังไม่ได้ซื้อของเลยเป็นเลขาสาวที่รู้ใจ รีบเสนอทางออกให้ทันที“เจนไปซื้อของให้ก่อนมั้ยคะ ประชุมเสร็จแล้ว ผอ. จะได้กลับเลย&rd







