บทที่ 9

“ธุรกิจของเราเกี่ยวกับเครื่องสำอางและความงาม คุณมีความรู้ในธุรกิจนี้มากน้อยแค่ไหน ลองเล่าให้ฟังหน่อย”

          “ก็พวกแป้งตลับที่ใช้โปะๆหน้าใช่มั้ย ลิปสติกทาปาก ที่เขียนคิ้ว เขียนตา ปัดแก้ม อ่อ...มีอะไรอีกนะ น้ำหอม ครีม ขายให้กับคนที่อยากสวยอยากแต่งหน้าไง”

          “คุณรู้จักแบรนด์ของเรามากน้อยแค่ไหน”

          “ไม่ค่อยรู้ เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก”

          “อยากทำงานในตำแหน่งอะไร”

          “เลือกได้เหรอ ถ้าอย่างนั้นขอเป็นผู้บริหารระดับสูงก็แล้วกัน”

          “อยากได้เงินเดือนเท่าไหร่”

          “สักแสนสองแสน”

          “ช่วยบอกจุดอ่อนจุดแข็งของคุณหน่อย”

          “จุดอ่อน ขี้เกียจ จุดแข็ง ฉลาด หล่อ รวย เปย์เก่ง”

          ตก! ตก! ตก!

          ไอ้เด็กเวร อยากทำงานที่นี่จริงรึเปล่าเนี่ย!

          บุรินทร์ให้คะแนนศูนย์ทุกข้อ พร้อมทั้งเขียนหมายเหตุบอกฝ่ายบุคคลว่าแบล็คลิสน์ไอ้เด็กวายุคนนี้ไปเลย อย่าให้มันได้ก้าวเข้ามาเสนอหน้าที่นี่อีกเป็นอันขาด

          แต่ที่ไหนได้...ตกบ่ายกลับมีหนังสือแต่งตั้งไอ้บ้านี้เข้ามาทำงานในแผนกของเขา แถมยังมอบหมายให้เขาเป็นผู้ดูแลอีก ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หมอนี่จะเป็นเด็กเส้นขนาดที่ผู้อำนวยการก็ปฏิเสธไม่ได้

          บริษัทนี้เป็นรุ่นที่สามนับว่าเก่าแก่ ย่อมมีระบบอุ้มชูอุปถัมภ์เป็นธรรมดา แต่ทุกคนที่เข้ามาทำงานด้วยวิธีนี้มักจะมีความสามารถหรือความตั้งใจจริง พร้อมที่จะพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง ไม่มีใครเหมือนไอ้เด็กวายุหัวโปกคนนี้สักนิด คนที่แนะนำมาคงต้องอับอายขายขี้หน้า น่าสงสารจริงๆ

           ‘ช่วยพ่อแม่เขาเอาบุญ’ อย่างนั้นเหรอ

          บุรินทร์ไม่อยากได้บุญสักหน่อย ไอ้เด็กนี่มันตัวเวรกรรมชัดๆ จะบ้าตาย แต่ก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ  คิดไว้ว่าถ้าไอ้เด็กนี่ทำตัวไร้ประโยชน์เป็นตัวถ่วงของทีมเมื่อไหร่ เขาจะไม่มีทางปราณีอย่างแน่นอน

         

          บุรินทร์กลับไปที่โต๊ะของตัวเอง สลัดความขุ่นมัวในใจทิ้งไป แล้วกลับมามุ่งมั่นตั้งใจทำงานที่รักของตัวเองต่อ มีงานอีกหลายที่เขาต้องจัดการ

          ตกค่ำฟ้ามืด บุรินทร์อยู่ปิดไฟปิดประตูเช่นเคย ภาพที่บุรินทร์ออกจากบริษัทเป็นคนสุดท้ายเป็นที่ชินตาของยามกะดึกไปแล้ว ชายหนุ่มขับรถกลับคอนโดซึ่งอยู่ไม่ไกล ระหว่างทางแวะซื้อข้าวกล่องง่ายๆ กลับไปด้วย

          เมื่อเดินถึงโถงต้อนรับ ก็ตรงเข้าไปถามพนักงานนิติฯ ในแอพลิเคชันร้านค้าออนไลน์แจ้งว่าของมาส่งเรียบร้อยแล้ว

          “A113 มีพัสดุมาส่งมั้ยครับ”

          “มีครับ แต่เอ่อ...พอดีตอนแรกแจ้งรับไปผิดห้อง ก็เลยมีรอยแกะไปแล้ว ผมไม่ได้เปิดดูแล้วปิดเทปให้เหมือนเดิมเรียบร้อย ทางเราต้องขอโทษด้วยนะครับ”

          บุรินทร์ได้ยินดังนั้นก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ เพราะของที่อยู่ในนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเที่ยวเอาไปอวดใครได้ แต่ก็เก็บสีหน้าเอาไว้

          ชายหนุ่มพยักหน้ารับทราบเพียงเล็กน้อย รับกล่องแล้วเดินไปยังโซน A ทันที โดยไม่รู้เลยว่ามีบางคนกำลังแอบมองเขาอยู่

          ใครคนนั้นมองไล่ตามหลังบุรินทร์ไปพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ไม่ต่างจากเด็กน้อยที่กำลังมองของเล่นน่าสนุกชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว