บทที่ 8

          “ผู้อำนวยการ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ”

          ชายหนุ่มสวมแว่นหน้าอ่อนขัดกับอายุ ถามผู้อำนวยการระดับอาวุโสด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่เกรงกลัว

          “คุณหมายถึงพนักงานใหม่ที่เพิ่งจะสัมภาษณ์ไปตอนเช้าน่ะเหรอ”

          “ผมประเมินให้ไม่ผ่าน แต่ทำไมตกเย็นถึงได้มีคำสั่งอนุมัติเข้าทำงาน แถมยังให้ผมเป็นพี่เลี้ยงดูแลอีก”

          ผู้อำนวยการเห็นท่าทีไม่พอใจของลูกน้องก็ไม่ได้โกรธ อีกทั้งยังรู้สึกเห็นใจไม่น้อย จึงตัดสินใจคุยกับบุรินทร์อย่างตรงไปตรงมา

          “บี พี่จำเป็นต้องรับนายวายุเข้าทำงาน แบบว่า...เป็นคนที่ผู้ใหญ่ฝากมาน่ะ”

          เมื่อใดที่ผู้อำนวยการเรียกบุรินทร์ว่า ‘บี’ และแทนตัวเองว่า ‘พี่’ นั่นหมายความว่าเขาอยากจะพูดคุยในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทคุ้นเคยกันสมัยเรียน

          บุรินทร์ได้ยินแบบนั้นแล้วรู้เลยว่าจะทำให้การต่อรองยากขึ้นไปอีก แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ

          “จะเด็กใครผมไม่สนใจ แต่เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะมาทำงานในส่วนที่ผมดูแล”

          “เขาก็จบมาตรงสายอยู่นะ ถึงจะเป็นเด็กฝาก แต่ก็แค่ตำแหน่งเล็กๆ บีใช้งานเขาได้เต็มที่เลย”

          “ถ้าอย่างนั้นให้ซีเนียร์คนอื่นดูแลได้มั้ยครับ พี่ก็รู้ว่าผมกับลูกน้องในทีมจริงจังกับการทำงาน ไม่อยากให้คนที่แค่ตอนสัมภาษณ์ยังไม่ใส่ใจเข้ามาร่วมทีมด้วยหรอกครับ”

          “ที่พี่เลือกบีเพราะอายุไม่ห่างจากนายวายุมาก ซีเนียร์คนอื่นรุ่นพ่อรุ่นแม่กันแล้วทั้งนั้น คุยกันไม่รู้เรื่องหรอก แต่ที่สำคัญเพราะว่าบีตรงไปตรงมา ทุ่มเทกับงาน เป็นหัวหน้าที่ดี ถูกคือถูก ผิดคือผิด คงจะช่วยขัดเกลานายวายุคนนั้นได้บ้าง”

          “ผมไม่อยากเป็นพี่เลี้ยงเด็ก”

          “ผู้ใหญ่ขอแค่ให้เขาได้เข้ามาทำงานที่นี่ ส่วนเรื่องงานก็ให้เป็นไปตามปกติ มีประเมินสามเดือนเหมือนพนักงานทั่วไป ไม่ผ่านก็คือไม่ผ่าน ไม่มีการอวย ไม่มีการโอ๋ใดๆ ทั้งนั้น เฮ้อ...รู้ว่านี่เป็นการเพิ่มภาระให้บี แต่ครั้งนี้พี่ขอได้มั้ย ถือว่าช่วยพ่อแม่เขาเอาบุญเถอะนะ”

          บุรินทร์เดินออกจากห้องผู้อำนวยการด้วยความเซ็งอย่างที่สุด เมื่อวานนี้มีอีเมล์จากหัวหน้าสายงานว่าอยากให้บรรดาผู้จัดการแผนกเข้าร่วมสัมภาษณ์พนักงานใหม่คนหนึ่ง

          บุรินทร์ในฐานะผู้จัดการแผนกพัฒนาธุรกิจอยากได้คนในทีมเพิ่มก็จริง แต่ต้องไม่ใช่อย่างไอ้เด็กวายุนั่น

          แค่หัวทองเจาะหูยังพอทำใจได้ แต่ท่าทางกวนตีนและการตอบคำถามที่ยียวนสุดๆ ทำให้บุรินทร์แทบอยากจะปาใบประวัติใส่หน้าแล้วไล่กลับไปเดี๋ยวนั้นเลยจริงๆ

          “ช่วยแนะนำตัวหน่อยครับ”

          “ตามเอกสารที่อยู่ในแฟ้มไง”