Chapter 3

Xian's P.O.V

MULA SA AKING opisina pinatawag ko ang sekretarya.

"Charlott, nasaan na ang pinatabi ko sa'yong mga paper bags. I need those paper bags, tomorrow. Asap," sabi ko sa secretary ko.

"Mr. Leem, pinatabi ko muna sa isang alalay ng mga empleyado niyo. Kasi po ay marami na rin po akong dalahin no'ng araw na 'yon pero babalik naman po siya sa lunes at—" hindi niya natapos ang sinasabi niya nang biglang akong magsalita.

"I don't need your explanations. You're fired," mariin kong sabi.

Hindi ako nakatingin sa kaniya dahil busy ako sa pagpiklat ng mga papeles na pinipirmahan ko.

"Po? W-wag po, sir . . . sorry po . . . tatawagan ko na po siya. 'Wag niyo po ako tanggalin sa trabaho, sir. Kailangan po ako ng pamilya ko," utal niyang sabi.

Ramdam ko ang panginginig ng boses niya at pagkataranta.

"Okay, next time be professional as my secretary because one wrong move you'll be fired. You understand? Now. You may leave," istrikto kong sabi habang nakatingin sa malayo.

Mabilis namang lumabas ang secretary sa office ko, bumuntong hininga ulit ako at sumandal sa swivel chair habang nagmumuni-muni. Biglang sumagi sa isip ko 'yong babae kanina. Ang lakas naman ng loob niya para kalabanin ako, hindi niya alam kung sino ang binangga niya.

One wrong move baby girl. I'll kill you.

Nagtiim ang bagang ko nang maramdaman ko ang alaga ko na unti-unting tumatayo.

F*ck!

Bakit ko ba ginawa 'yon?!

Napasabunot ako sa sariling buhok dahil sa sobrang inis.

Grabe talaga! Hindi ko maiwasang hindi matukso sa babaeng 'yon lalo na no'ng yumuko siya at ang matambok niyang puwit ang tumambad sa akin.

Pero, hindi ko talaga makakalimutan 'yong mapasubsob ako sa dibdib niya.

'Like heaven'

Sa totoo lang. Hindi ko naman talaga sinasadyang mapasubsob sa hinaharap niya pero ang pagpisil sa puwit niya, sinasadya ko talaga 'yon lalo na no'ng sinamantala ko ang pagkakasusob sa malulusog niyang hinaharap.

Napakalambot ng puwit niya pagpinisil at hindi talaga pagsasawaan ng kahit na sino mang lalaki. Pero s'yempre akin lang ang babaeng 'yon bawal may humawak sa kaniya dahil may kasalanan pa siya sa akin na dapat niyang pagbayaran.

Siya 'yong tipo kong babae dahil naaalala ko sa kaniya si—

Napailing agad ako ng ulo nang maalala ko na naman ang babaeng matagal ko na dapat kinalimutan. Hindi p'wedeng palagi na lang akong ganito sa tuwing maaalala ko siya. Parang nakakulong pa rin ako sa isang selda na matagal ng huma-hunting sa pagkatao ko at hindi ako makawala sa ala-alang 'yon.

Bumuntong hininga ulit ako at huminto na sa pag-iisip sa babae at nagsimula nang pumirma ng mga papeles. Bukas na bukas kailangan ko na talaga lahat ng laman ng paper bags na 'yon. Dahil kung hindi paniguradong malaki ang mababawas sa share ng kompanya.

Lahat ng importanteng papeles at gamit ko ay nando'n para sa i-re-report ko bukas sa meeting. Dapat kompleto ang mga 'yon

at kung may mawala man ni isa sa mga 'yon. Ang secretary ko lang ang sisisihin ko at wala ng iba pa. Siya ang secretary at dapat panindigan niya ang consequence na mangyayari. Dahil bakit niya ipapahawak sa iba ang ipinapatabi ko sa kaniya? Kapag nawala 'yon, kahit mahirap lang sila at kahit kailangan pa siya ng pamilya niya, tatanggalin ko talaga siya rito sa kompanya ko. Hindi ko kailangan ang isang 'tulad niyang pabaya.

Whatever she says, mark my words.

"Sir!" tawag ng secretary ko.

"What?" tanong ko na hindi tumitingin sa kaniya dahil abala ako sa pagpirma.

"Bukas na bukas po ay pupunta na po siya rito," hinihingal niyang sabi at ang tinutukoy niya ay 'yong may hawak sa mga paper bags ko.

Natigilan ako.

Parang may mali.

Bakit ganito kung mag-react itong puso ko?

Bakit pumipintig ng mabilis?

Tumikhim ako.

"Good, pero siguraduhin mo lang na hawak pa niya lahat ng 'yon at dapat kompleto pa rin. Dahil kapag may nawala kahit isa roon, p'wede ka ng umalis sa kompanya ko," mariin kong sabi habang pumipirma.

Ramdam ko ang kaba at takot sa katawan niya pero wala akong pakialam.

"Now, you may leave," sabi ko sa mariin na salita.

Natataranta naman siyang lumabas sa opisina ko.

Katharine's P.O.V

NAPAHINTO AKO sa ginawa ko nang biglang mag ring ang cellphone ko at ang secretary na si Charlott ang tumatawag.

Ano kayang kailangan niya at napatawag siya? May problema siguro sa opisina.

"Hello, Kath. Bukas na bukas ay bumalik ka na rito sa opisina dahil kailangan na ni sir 'yang lahat ng paper bags at kapag may nawala kahit ni isa d'yan ay pareho tayong malilintikan at paniguradong matatanggal tayo sa trabaho. Kaya bukas na bukas ay bumalik ka na rito," natatarantang sabi niya sa kabilang linya.

"H-ha? Gano'n ba? Sige, bukas na bukas ay nand'yan na ako." Sabi ko at pinatay na ang tawag.

"'Ma, 'Pa. Mukhang hindi na po ako magtatagal ng isang linggo rito sa bahay, kailangan ko na pong maibigay sa boss namin ang mga paper bags at kapag hindi ko agad naibigay 'yan paniguradong sisante na ako," nag-aalalang paliwanag ko.

"Gano'n ba? Os'ya sige, mag-iingat ka bukas sa b'yahe mo. Marami pa namang salisi Gang ngayon," sabi ni Papa.

'Opo, 'Pa! Marami ngang salisi Gang ngayon at iba't ibang technique 'yong mga bagong Gang ngayon. May salising subsob sa dibdib Gang at hawak sa pang-upo Gang!'

Bigla na naman nag-init ang ulo ko.

"Oh, anak ayos ka lang ba? Bakit namumula ang buo mong mukha pati na rin 'yang tainga mo?" tanong ni Mama.

"Ayos lang po ako, 'Ma. Siguro sa pagod lang po 'to. Pahinga na po ako, kailangan ko na ring umalis bukas e."

Pumunta na ako sa k'warto kung saan nando'n ang papag na tinutulugan ko.

Kahit mag a-alasingko pa lang ng hapon ang dilim na agad sa labas. Mukhang uulan pa ata bukas ah.

Wala pa rito ang mga kapatid ko kasi mamayang ala singko pa ng hapon ang uwian nila.

Mamaya na lang ako makikipag-k'wentuhan kapag na bawi ko na ang lakas ko.

Ilang minuto pa akong nakatingala sa bubong ng bahay at hindi rin nagtagal ay nakatulog na ako.

NAGISING na lang ako sa may sumisigaw na boses.

"Mama! Mama! nandito na po ba si Ate?" excited na tanong ni Kathy.

Kaya naman bumangon na ako sa pagkakahiga ko.

"'Wag mo munang istorbohin ang Ate ninyo dahil pagod 'yan sa trabaho kaya kailangan niyang magpahinga," wika ni Mama.

"Ay, gano'n po ba?" malungkot niyang tanong. "Sayang naman po, ipapakita ko pa naman sa kaniya ang mga stars na nakuha ko. 'Ma. 'Pa. Tingnan niyo po oh, ang dami kong stars."

Masayang sabi niya at pinakita pa niya kina Mama at Papa ang dalawa niya braso na puno ng stars.

Napangiti ako. Dahil kahit pa-paano ay masaya ako na nakakapag-aral ng maayos ang mga kapatid ko. Lumabas ako sa pinto dahil kanina pa ako nakasilip sa kanila.

"Wow! ang dami namang stars ng baby ko," masayang sabi ko kay Kathy.

"Ate!" sigaw niya at mabilis siyang yumakap sa akin.

"Hmm . . . na miss ko ang baby girl ko," sabi ko habang yakap siya. Umupo ako sa harap niya para mas lalo ko siyang mayakap.

"Na miss din po kita Ate," masayang sabi niya. Ngumiti ako at humiwalay sa pagkakayakap mula sa kaniya at ginulo ang buhok niya.

"Galingan mo pa lalo sa school ah? Para maging isa kang magaling na doktor," masayang sabi ko sa kaniya at tumango-tango naman siya.

"Opo naman Ate," nakangiting sabi niya.

Ginulo ko ang buhok niya 'tsaka ako tumayo at humarap sa dalawa kong kapatid.

"Oh, kayo kumusta?" masayang tanong ko.

Yumakap silang dalawa sa akin.

"Ayos naman po kami Ate. Na miss ka po namin," sabi ni Kiko.

Bumitaw na sila sa pagkakayakap sa akin.

"Ikaw Kiko 'wag ka munang manligaw dahil bata ka pa at dapat priority niyo ang pag-aaral at ikaw naman Kate. 'Wag ka munang magpapaligaw, magpayaman muna tayo bago mag-love life. Okay?" pagpapaalala ko.

"Ate naman eh! Lagi mo na lang 'yan sinasabi pag-umuuwi ka rito sa bahay alam na po namin 'yan," sabi ni Kate na kumakamot pa sa sentido.

"Aba! S'yempre, kailangan kong ipaalala sa inyo palagi 'yan baka mamaya eh may mga jowa na pala kayo at sinisekreto niyo lang sa akin. Dinaig niyo pa ako, mga bata pa kayo kaya mag-aral muna kayo. Basta 'wag munang manligaw at magpaligaw hangga't—" hindi ko pa na tatapos ang sasabihin ko nang magsalita silang tatlo.

"Hangga't hindi pa tayo yumayaman!" sabay-sabay nilang sabi.

Masaya ko silang niyakap gano'n din sila.

Masaya ako dahil kahit na mahirap kami ay hindi pa rin nagbabago ang mga ugali ng mga kapatid ko. Magagalang pa rin at may pananaw sa buhay.