로그인Pagkalipas ng kalahating oras, pareho na silang nakapagpalit ng malinis na scrub suit. Habang naglalakad sila pabalik sa triage area, naabutan nila sina Mira at Rain na nakatayo sa may supply table habang umiinom ng mainit na kape.Nang makita sila ni Mira, agad itong napatingin sa dalawa mula ulo hanggang paa."O, ba't pareho kayong bagong ligo at nakapalit ng damit?" usisa ni Mira sabay taas ng kaniyang kilay. "Akala ko ba nagpapahinga ka sa tent, Tan? At ikaw, Rina, saan ka galing?""Nadulas kami sa putik kanina sa labas," mabilis at malamig na depensa ni Rina. "Wag kang mag-isip ng kung ano-ano diyan, Mira.""Nadulas?" sabat naman ni Rain na may halong pang-aasar sa mukha habang nakatingin kay Tan. "Nadulas ba talaga o nagmoment kayo?""Tumahimik ka nga, Rain," saway ni Tan, pero may tipid na ngiti sa labi habang kumukuha ng bagong pares ng sterile gloves.Tumingin si Mira kay Rina, pagkatapos ay tumingin kay Tan. He immediately noticed the shift in the air between the two. The su
"Ano pa ba? Sa shower area sa likod ng main tent," natatawang sagot ni Tan habang nakahawak nang mahigpit sa ilalim ng tuhod at likod ni Rina. "Gusto mo bang maging katawa-tawa pagbalik natin sa mga pasyente? Ikaw kung gusto mo, basta ako maliligo ako ulit. Pero aminin mo, natakot ka kanina 'no?"Mahinang hinampas ni Rina ang dibdib nito. "At natuwa ka naman?"Dito na napangiti ng malapad si Tan. "Oo, pwede bang hindi?"Inirapan niya ito. "Bumitaw ka nga! Kaya kong maglakad mag-isa!" inis na usal ni Rina habang pilit na kumakawala sa yakap ng lalaki. Pero kahit gaano pa siya umawat, hindi pa rin kumakawala ng kapit si Tan, tila natutuwa pa sa nangyayari. Massively exhausted from fever and continuous shifts, the man was still somehow stubbornly strong. "Isa, Tan! Ibaba mo ako!""Ayoko nga. Nadulas ka na nga. Baka kapag ibinaba kita rito, tuluyan ka nang lumubog sa putik," saad ni Tan habang naglalakad sa gilid ng covered court.Habang naglalakad, pilit na iniiwas ni Rina ang mukha niya
Natigilan si Rina, pero hindi siya umiwas ng tingin. "Nagusap lang kami."Humakbang nang kaunti si Tan palapit sa kaniya. Sa kabila ng panghihina ng katawan nito, naroon pa rin ang matinding determinasyon sa mga mata nito. "Rina... alam kong wala akong karapatang magselos o magtanong. I know I’ve made a lot of mistakes with you. But when I saw the two of you together... I realized just how real the threat was that I could lose you for good."Pumikit nang mariin si Tan at huminga nang malalim, tila pilit na kinokontrol ang emosyon."Nung nasa Russia ako," patuloy ni Tan sa mas mababang boses, "araw-araw kong iniisip kung makakabalik pa ba ako sa'yo. Wall-to-wall mission, walang signal, walang komunikasyon. Gabi-gabi kong hawak 'yung larawan mo. I survived all of that because I promised myself I would come back to you. Pero no'ng bumalik ako at nakita kitang galit na galit sa akin... naisip ko, baka huli na talaga ang lahat."Napatitig si Rina sa kaniya. The pain she had tried so hard t
Tinitigan ni Rina si Yaji habang naglalakad sila sa gitna ng maputik na daan patungong mess hall. Hindi mahirap mahalin si Yaji, but she couldn't bring herself to love him. Magaan ito kasama, ang daling kausap, at wala itong ibinibigay na anumang pressure sa kaniya. Pero iyon mismo ang mas lalong nagpapagulo sa isip niya. Nakakakonsensya. Kasi kahit gaano kabuti si Yaji, hindi niya magawang pantayan ang ipinapakita nito. Walang spark. Walang kabog sa dibdib. In Rina’s eyes, Yaji was a great friend, a safe space, but it really went no further than that."Okay ka lang, Rina?" tanong ni Yaji habang inaalalayan siya sa may pint0 ng mess tent para hindi siya madulas sa putik."Ha? Ah, oo," sagot ni Rina at pilit na ngumiti. "Iniisip ko lang 'yung mga kulang na gamot sa triage. Paubos na kasi ang mga bandage namin."Yaji smiled. "Ang tahimik mo kasi. Ang lalim yata ng iniisip mo. Nagulat ka ba dahil bigla na lang akong sumulpot dito?"Hilaw siyang ngumiti sa lalaki. "Isa rin 'yon. Busy kan
Tinitigan ni Rina ang mukha ng lalaki. The firm look on her face faded, replaced by bitterness and deep exhaustion. She slowly sat down beside the folding bed, not pulling her hand away, but not tightening her grip either. Kahit anong gawin niya, hindi pa rin niya matiis si Tan."Isang oras lang, Tan," mahinang sabi ni Rina, nakatitig sa sahig ng tent. "Pagkatapos nito, babalik na ako sa area ng mga pasyente. I need to check them. Marami pa akong kailangang asikasuhin.""Thank you," bulong ni Tan, dahan-dahang ipinikit ang mga mata habang hawak pa rin ang kamay niya. "I missed this. I missed you so much, Rina."Hindi sumagot si Rina. Sitting silently beside him, she listened to Tan’s breathing steadily calm down until he finally drifted off to sleep.Sa gitna ng katahimikan at ingay ng ulan sa labas ng tent, pinagmasdan ni Rina ang lalaking matagal niyang minahal at matagal din niyang kinamuhian.Ilang buwan siyang nagkulong sa galit. She had told herself that she had already moved on
Napatitig si Rina sa kaniya, nanatili din ang kamay niya na nakadampi sa noo ni Tan. His skin was warm compared to the cold early morning air. Instead of answering right away, she felt an overwhelming weight in her chest as both frustration and concern rose up together.Talagang nagawa pa nitong mang-asar kahit inaapoy ng lagnat at ang nakakainis pa nakangiti ito, iyong maliit na ngiti na para bang walang lagnat."Baliw ka ba?" singhal ni Rina sabay bawi ng kamay niya, pinipilit panatilihin ang galit sa boses para hindi halatang nag-aalala siya. "Pumunta ka rito para tumulong, hindi para maging dagdag na pasyente! Alam mo nang uulan at dalawang araw ka nang puyat, hindi ka man lang nagpalit ng tuyong damit! Ano ka hindi tinatablan ng lamig?"Ikinuyom lang ni Tan ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang jacket at bahagyang ngumiti, halatang wala nang lakas makipag-talo pero may natatagong tuwa dahil sa reaksyon ng dalaga."May jacket naman ako," mahinang sagot ni Tan, paos na ang boses at ha
Sasagutin na sana ako ng mayordoma nang biglang bumalik ulit si Ark."Sir." Yumuko nang bahagya si Arabella.Tumingin ako kay Ark, pero pinanliitan lang niya ako ng mata sabay lipat ng tingin kay Arabella."Na-tour mo na ba ang babaeng 'yan sa mansyon, Arabella? Did you instruct her about her wo
"Bakit na naman, Sir?" reklamo ko, pero hinatak na niya ako sa braso at kinaladkad palayo sa lugar.Halos mapangiwi ako sa higpit ng pagkakahawak niya sa akin. Pakiramdam ko mababali ang mga buto ko, pero tiniis ko. Ayokong makita niya akong nasasaktan. Kaya kong magtiis kahit masakit na talaga!
"Hindi," sagot ko, halos taasan ko na ng kilay. As far as I can remember, hindi kami close ng lalaking 'to para akbayan niya ako. "Sir, baka nakakalimutan mong kasambahay ang role ko rito, hindi close friend?" paalala ko sa kanya sabay tabig sa kamay niya.Napatingin sa amin ang ilan. Kahit si Jun,
Nakangiwi akong umiling sa babae. "Ha! Malabo po 'yon mangyari! Gurang 'yon, paano pa ako iibig?"Napapikit ako at napahawak sa braso nang bigla akong hampasin ni Rina. "Prenuhan mo nga 'yang bibig mo! Baka marinig ka ng amo natin, palayasin ka pa. 'Pag iyon nasagad ang pasensya, naku, baka tuluya







