CHAPTER 5

Tumango si Nathalie.

“Napakatalino niya. Marunong siyang magpinta at tumugtog ng piano. Wala pa akong nakilalang taong mas romantiko kaysa sa kanya.”

Hindi pa kailanman narinig ni Brixie ang ate niya na magsalita nang ganoon tungkol sa isang lalaki.

Dahil dito, saglit siyang natigilan.

“Kung ganoon, bakit ka pumayag na ma-engage kay Kuya Connor?”

Napatawa nang mapait si Nathalie.

Bahagyang nanginig ang kanyang labi habang dumulas ang isang luha mula sa sulok ng kanyang mata.

“Akala mo ba gusto ko ito? May isa sa atin na kailangang magsakripisyo para sa pamilya. Bata ka pa, at lumaki kayong magkasama ni Morris. Paano ko matitiis na ikaw ang magbigay ng ganoong sakripisyo?”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Brixie.

Sa loob ng maraming taon, akala niya ay malungkot lamang ang kanyang ate matapos ma-engage dahil ayaw nitong maitali sa responsibilidad ng pag-aasawa nang maaga.

Hindi niya kailanman naisip na tahimik palang nagsasakripisyo ang ate niya para sa kanya.

...

Nang gabing iyon, halos hindi nakatulog si Brixie.

Paulit-ulit siyang nagpalit ng posisyon sa kama, ngunit hindi pa rin niya mahanap ang komportableng pwesto.

Bandang madaling-araw na lamang siya tuluyang nakatulog.

Dahil dito, hindi pa man siya nakakatagal sa pagtulog ay pumasok na ang kanyang ina at hinila siya palabas ng kama.

“Brixie, bumangon ka na! Mag-ayos ka agad. Darating dito si Connor ngayong araw!”

Kinusot ni Brixie ang mga mata niya. Antok na antok pa siya at hindi agad naintindihan ang sinabi ng ina.

“Bakit po darating si Kuya Connor?”

“Anong bakit? Hindi ba dapat bumisita siya sa pamilya ng magiging asawa niya?”

“Ah...”

Wala nang nagawa si Brixie kundi bumangon at mag-ayos.

Habang dumaraan siya sa kwarto ng ate niya, nagkataong lumabas din si Nathalie.

Nakasuot ito ng rose-pink dress, at ang mukha ay kasing-sariwa ng isang namumulaklak na peach blossom. Masigla ang ekspresyon nito, na para bang walang nangyaring pagkalugmok kagabi.

Pagkakita kay Brixie, lumapit si Nathalie at kinurot ang namumulang pisngi niya.

“Brixie, pumunta ka ba sa kwarto ko kagabi?”

Tumango si Brixie.

Kapag umiinom ng alak ang kanyang ate, madalas itong hindi na nakakaalala sa mga nangyayari.

“Kung ganoon, may nasabi ba akong hindi dapat sabihin sa iyo?”

Umiling si Brixie.

“Wala naman.”

Napabuntong-hininga si Nathalie.

“Mabuti naman. Halika na, mag-almusal na tayo.”

Habang pinagmamasdan ni Brixie ang papalayong ate, hindi niya maiwasang makaramdam ng kirot sa puso.

...

Hindi pa gaanong katagal matapos ang almusal nang tumunog ang doorbell.

Sumulyap si Tita Rachel sa video doorbell at ngumiti kay Brixie.

“Si Morris! Kahapon pa lang nagsimula ang holiday niya, pero heto at hindi na makapaghintay na makita ka ngayong araw.”

Bago pa makapagsalita si Brixie upang pigilan siya, binuksan na ni Tita Rachel ang p***o.

Tahimik na napabuntong-hininga si Brixie.

Hindi naman niya masisisi si Tita Rachel sa hindi pagtatanong muna sa kaniya. Mula pagkabata, palagi na silang bumibisita ni Morris sa bahay ng isa't isa. Sanay na ang dalawang pamilya sa kanilang pagiging malapit.

“Tita Rachel!”

Bago pa tuluyang makapasok si Morris, narinig na ang kanyang boses.

Kasunod nito, sunod-sunod na lumitaw ang mga kahon ng regalo sa entrance.

Binuksan niya ang shoe cabinet at nagpalit ng tsinelas na para bang sarili niyang bahay ang pinasok niya.

Sakto namang lumabas ang ina ni Brixie.

Pagkakita kay Morris, agad itong ngumiti.

“Morris, nandito ka na pala! Bakit ang dami mong dalang gamit?”

Magalang na binati ni Morris ang ina ni Brixie.

“Hello po, Tita. Gift-giving festival  ngayon, kaya hindi ako pwedeng pumunta nang walang dalang regalo. May dala po akong tonics at tsaa. Kapag palagi po kayong umiinom ng mga ito, mananatili kayong bata at maganda!”

Magaling talagang maglambing si Morris sa mga nakatatanda.

Ilang salita lamang ang sinabi niya, ngunit agad nang natuwa ang ina ni Brixie.

“Sige na, pumunta ka na sa sala. Nandoon si Brixie.”

Napabuntong-hininga si Morris at naghanda nang pumasok sa sala.

Ngunit bago pa siya makalakad nang malayo, lumapit si Brixie.

“Morris, lumabas ka muna. May sasabihin ako sa iyo.”

Kinamot ni Morris ang kanyang ilong at sumunod sa kaniya palabas.

Bagama't Setyembre na, matindi pa rin ang init ng panahon. Ilang sandali pa lamang sa ilalim ng araw ay parang gusto mo nang bumalik sa loob ng bahay.

Hinila ni Morris ang kwelyo ng kaniyang T-shirt.

“Brixie, hindi ba pwedeng sa kuwarto mo na lang tayo mag-usap? Ang init-init dito!”

Bahagyang kumunot ang magagandang kilay ni Brixie.

“Morris, malinaw kong sinabi sa iyo kahapon na huwag ka nang magpakita ta makipag usap sa sa akin. Kaya ano ang ibig sabihin ng pagpunta mo rito sa bahay namin?”

Alam ni Morris na may pagkakamali rin siya sa nangyari noong nakaraang araw.

Kaya nakahanda na siyang suyuin si Brixie ngayong araw.

Sa ganitong sitwasyon, kailangan lang maging matiyaga.

“Brix, humingi na ako ng tawad sa iyo kahapon, pero gusto ko ulit humingi ng tawad ngayon. Sorry. Hindi sana kita pinagdudahan at pinagbintangan nang walang dahilan.”

Napabuntong-hininga si Brixie.

“Kung pumunta ka rito para humingi ng tawad, sige. Tinatanggap ko na.”

Agad na nagliwanag ang mga mata ni Morris.

Alam niyang madaling suyuin si Brixie.

Magbubukas pa lamang sana siya ng bibig upang magsalita nang biglang nagbago ang tono ng babae.

“Kaya ngayon, pwede bang huwag mo na akong kausapin mula ngayon at ayaw na rin kitang makita pa?”

Agad na kumunot ang noo ni Morris.

Sa sobrang pagkadismaya, napahawak siya sa buhok niya.

“Hindi! Brixie, ano ba talaga ang ibig mong sabihin?! Dahil lang sa nangyari noong nakaraang gabi, puputulin mo na agad ang lahat ng ugnayan natin?!”

Dahil lang sa nangyari?

Kung hindi dumating si Kuya Connor sa tamang oras noong gabing iyon, baka hanggang ngayon ay pinagmumukha pa rin siyang t***a nina Morris at Serena na isang babaeng walang modo at mahilig gumawa ng gulo.

Ngunit ngayon, basta na lamang pinalampas ni Morris ang lahat sa pamamagitan ng pagtawag dito na “maliit na bagay.”

Ipinakita lamang nito kung gaano kawalang-sincerity ang paghingi niya ng tawad.

Tahimik na pinagmasdan ni Brixie ang lalaking nasa harap niya.

Ganoon pa rin ang kaniyang itsura—matutulis na kilay, maningning na mga mata, at gwapong mukha.

Noon, sa tuwing nakikita niya ang mukha ni Morris, hindi niya mapigilang kumabog ang kanyang puso.

Ngunit ngayon, pakiramdam niya ay isa na lamang itong estranghero.

Nang makitang hindi sumasagot si Brixie, bahagyang lumambot ang tono ni Morris.

May inilabas siyang dalawang maliliit at bilog na kahon ng regalo mula sa bulsa niya.

“Brix, pinalitan ko na ang heart-shaped necklace na ibinigay ko sa iyo noong kaarawan mo. Ako mismo ang pumili ng bagong kwintas na ito. Buksan mo at tingnan kung magugustuhan mo. At ito naman, isang pares ng pearl earrings bilang regalo ko sa iyo para humingi ng tawad.”

Sapilitan niyang inilagay ang dalawang kahon sa mga kamay ni Brixie, na para bang natatakot siyang ibabalik ng babae ang mga ito.

Pagkatapos, tumawa siya at mabilis na tumakbo palayo.

“Brix, tanggapin mo na ang mga regalo ko! Ituturing ko na lang na pinatawad mo na ako!”

“Hoy! Sino ba ang may gusto ng mga regalo mo?!”

Nang matauhan si Brixie, hinabol niya si Morris nang ilang hakbang.

Ngunit mahahaba ang mga binti nito at mabilis itong nakalayo.

Napakagat-labi siya habang nakatingin sa mga kahon ng regalo sa kanyang kamay, lihim na naiinis sa nangyari.

Sa sandaling iyon, dahan-dahang dumaan ang isang itim na BL luxury car sa harap niya at huminto sa tapat ng kanilang bahay.

Si Kuya Connor iyon.

Mula sa malayo, nakita ni Brixie ang lalaki habang bumababa mula sa kotse.

Nakaayos ang kaniyang suit, tuwid at matangkad ang tindig, at bahagyang kumikislap sa sikat ng araw ang gold-rimmed glasses sa kanyang ilong.

Malamig, marangal, at hindi madaling lapitan ang kaniyang dating.

Abala ang driver sa pag-aayos ng mga kahon ng regalo mula sa trunk nang lumapit si Brixie.

Magalang siyang bumati.

“Kuya.”

Mahinang sumagot si Connor bago tumingin sa kaniya gamit ang kalmado at hindi matinag na mga mata.

“N*****i na kayo ulit?”

Siya?

Dalawang segundo munang nag-isip si Brixie bago naunawaan na si Morris ang tinutukoy nito.

Malamang, nakita ni Connor ang eksena nila ni Morris kanina.

Bigla siyang nakaramdam ng kaunting hiya. Tutal, si Connor ang tumulong sa kaniya noong nakaraang gabi.

“Hindi po. Napakalaki ng kasalanan niya sa akin. Hindi ko naman siya basta-bastang mapapatawad.”

Hindi napansin ni Brixie na hindi na ganun ka-reserved ang tono niya kapag nakikipag-usap kay Connor.

Matapos siyang pakinggan, nanatiling walang ekspresyon ang mukha ni Connor. Bahagya lamang siyang tumango.

“Pumasok ka na.”

Tahimik na pinisil ni Brixie ang kanyang mga labi.

Talagang para siyang malaking iceberg.

Ang ate niya ay masigla, malaya, at puno ng passion. Kung makakasama nito araw-araw ang isang lalaking kasinglamig ni Connor, hindi kaya ito mahirapang huminga?

Nang matauhan, mabilis siyang humakbang patungo sa p***o upang buksan iyon para kay Connor.

Pagkatapos, malinaw siyang tumawag sa loob ng bahay.

“Dad, Mom, Ate! Nandito na po si Kuya Connor!”

Isa-isang lumapit ang mga miyembro ng pamilya upang salubungin si Connor at makipagpalitan ng pagbati.

Pagkatapos, nakipagkuwentuhan si Connor sa ama ni Brixie sa sala, habang nagtungo naman ang ina nito sa kusina upang tumulong sa paghahanda.

Sinubukan ni Nathalie na tumulong sa kusina, ngunit walang-awang pinaalis siya ng kanilang ina.

“Umalis ka nga rito! Ano ba ang ginagawa mo at nanggugulo ka lang? Lumabas ka at makipagkuwentuhan kay Connor!”

Atubiling sumagot si Nathalie.

“Nakikipag-usap pa siya kay Dad.”

Lumingon ang ina nila sa dalawang lalaking maayos na nakaupo sa sofa.

“Ano ba naman ang pag-uusapan nila kapag magkasama sila? Siyempre, current affairs, politics, business trends, at kung anu-ano pang bagay na nakakaantok!”

Habang nagsasalita, bahagya niyang itinulak si Nathalie.

“Malapit na kayong kumuha ng marriage license! Hindi ba magandang pagkakataon ito para mas makilala ninyo ang isa't isa?”

Walang nagawa si Nathalie kundi umalis sa kusina matapos siyang palayasin ng ina.

Nang makita niya si Brixie na naghahandang umakyat sa hagdan, agad niya itong hinawakan at hinila palayo.

“Brixie, halika! Magkwentuhan tayo sa sala!”

Sapilitan na namang naisama si Brixie sa isang bagay na ayaw niya.

Sa totoo lang, minsan na niyang narinig ang pag-uusap ng kanyang ama at ni Connor.

Napaka-boring at nakakaantok ng mga paksa ng mga ito!

At gaya ng inaasahan, nang palihim silang lumapit sa sala, pinag-uusapan ng kanilang ama ang isang kumpanyang biglang nalugi sa loob lamang ng isang gabi.

Kumunot ang noo ng kanilang ama na si Greg habang isa-isang sinusuri ang mga posibleng dahilan ng pagbagsak ng kumpanya—mula sa mga tunggalian sa kapangyarihan sa loob ng pamilya hanggang sa kawalan ng kakayahan ng namumuno rito.

Samantala, nanatiling kalmado si Connor.

Paminsan-minsan lamang siyang sumasagot ng maiikling salita, ngunit kapag nagbibigay siya ng opinyon, madalas na natutukoy niya ang mahahalagang detalye na hindi napansin ng kanilang ama .

Paulit-ulit na tumango si Greg habang lalong humahanga kay Connor.

Hindi nakapagtatakang nagawa niyang pamunuan ang negosyo ng pamilya sa murang edad. Talagang kahanga-hanga ang bagong henerasyon!

Samantala, hindi sapat ang tulog ni Brixie noong nakaraang gabi.

Habang patuloy siyang nakikinig sa usapan ng dalawang lalaki, hindi niya namalayang napahikab siya.

Unti-unting napunta ang kaniyang tingin sa itim na dial ng relo sa pulso ni Connor.

Habang tumatagal, lalo ring lumalabo ang kaniyang paningin.

Nagsisimula nang bumagsak ang kanyang ulo sa isang tabi dahil sa antok….nang biglang umubo ang kanyang ama.

Nagulat si Brixie at agad na nagising.

Pagmulat niya, nagtatakang tumingin siya sa paligid—at nagkataong nagtama ang kanyang mga mata sa bahagyang nakangiting mukha ni Connor.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan, tila may kung anong pahiwatig sa ngiting iyon.

Napakurap si Brixie at mabilis na iniwas ang tingin. Hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang epekto sa kaniya ng simpleng ngiti ni Connor. Isa lang ang sigurado siya—may kung anong dahilan kung bakit tila may kakaiba ang ipinahihiwatig.

Ngunit ano nga ba ang ibig sabihin ng ngiti ni Connor, at bakit pakiramdam ni Brixie ay para bang may napansin ang lalaki na hindi niya dapat napansin