CHAPTER 6

Bahagyang sumama ang tingin ng ama ni Brixie sa kanya. 

“Anong ginagawa mo diyan? Paki bigyan mo nga ng tsaa sa magiging bayaw mo.”

“Ah…”

Namula ang pisngi ni Brixe. Agad siyang tumayo, sumunod sa sinabi ng ama, at muling pinuno ang teacup ni Connor bago magalang na inilapag iyon sa tabi nito.

“Kuya, tsaa po para sayo.”

Malambing at matamis ang boses niya. Dahil nakatulog siya kanina, biglang may naalala si Connor at napangiti ito.

……

Habang kumakain sila, halatang wala sa sarili si Nathalie. Panay ang tingin niya sa cellphone na nasa ibabaw ng mesa habang halos hindi niya napapansin ang pagkaing isinusubo niya.

Paulit-ulit siyang binibigyan ng makahulugang tingin ng kanyang ina.

“Nathalie, kuhanan mo naman ng pagkain si Connor. Huwag mong sarilinin ang lahat.”

“Ah, okay.”

Kinuha ni Nathalie ang pagkain, ngunit bago pa niya maihain ang pagkain kay Connor, biglang tumunog ang cellphone niya.

Kinabahang sumulyap siya sa kanyang cellphone bago biglang tumayo.

“Excuse me. Sasagutin ko lang po ang tawag na ito.”

“Anak, napaka-impulsive mo talaga! Hindi ba pwedeng pagkatapos mo nalang natin kumain saka mo iyan kausapin?”

Kumunot ang noo ng ina niya at sinaway siya. Pagkatapos, medyo nahihiyang naglagay ito ng isang pirasong sweet and sour pork ribs sa plato ni Connor.

“Ganyan talaga ang batang iyan. Napakabilis kumilos nang hindi nag-iisip. Kapag napangasawa mo na siya at tuluyan nang napasok sa pamilya ninyo, sana ay pagpasensiyahan mo na lang siya.”

Nanatiling unreadable ang ekspresyon ni Connor.

“Iba iba po talaga ang pag uugali ng isang tao. Kung ganyan talaga siya, ok lang po iyon.”

Sa totoo lang, maayos at patas naman ang naging sagot niya.

Pero para kay Brixie, ramdam niya sa mga salita ni Connor kung gaano nito kamahal ang kanyang ate.

Sayang naman. Mahal na mahal niya ang ate ko, pero hindi niya alam na may iba nang laman ang puso nito.

Kahit tapos na silang kumain, hindi pa rin bumababa si Nathalie.

Nang makitang malapit nang magalit ang kanilang ina, nagkusang-loob si Brixie na umakyat para tingnan ang kanyang ate.

Ngunit paglapit niya sa silid ni Nathalie, hindi niya inaasahang makaririnig siya ng pigil na paghikbi mula sa loob.

“Kialangan mo ba talagang umalis?”

“Sinabi ko na sa iyo, hindi ko naman ginusto ang engagement na ito. Hindi ka na ba makapaghintay?”

“Hindi ko alam ang gagawin ko, pero siguradong may paraan pa.”

“Marcus, pakiusap, bigyan mo pa ako ng oras para makapag isip.

“Hello? Marcus? Marcus!”

Habang lalong nawawalan ng kontrol ang boses ni Nathalie, biglang may narinig siyang malakas na kalabog mula sa loob ng kwarto.

Akmang bubuksan na ni Brixie ang p***o para tingnan kung ano ang nangyari nang biglang marinig niya ang sunod-sunod at mabibigat na yabag mula sa hagdan.

Nang sumunod na segundo, lumitaw sa dulo ng hallway ang matangkad na pigura ni Connor.

Nang makitang nakatitig sa kanya si Brixie, kalmado itong nagsalita.

“May narinig lang akong ingay, kaya pina akyat ako ni Tita para icheck kung ano ang nangyari.”

“Ah, Kuya, Nadapa lang ako.”

Alam ni Brixie na napakasama ng kasalukuyang kalagayan ng kanyang ate. At kahit ano pa ang mangyari, hindi niya maaaring hayaang makapasok si Connor sa silid nito.

“Nadapa ka? Ok ka lang ba?”

Kahina-hinalang tiningnan siya ni Connor. Sa likod ng salamin nito, tila radar ang mga mata nitong kayang mapansin ang bawat kahina-hinalang kilos.

Parang walang anumang bagay ang makalulusot sa pagmamasid nito.

Nahiya na ikinaway ni Brixie ang kamay niya.

“Ok lang ako Kuya. May carpet naman sa sahig, kaya hindi masakit.”

Tumango si Connor at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kanya.

Dahil sa matinding kaba, nakalimutan ni Brixie ang lahat ng tungkol sa etiquette. Nagmamadali siyang humarang sa daraanan nito.

“Kuya, nadumihan kasi ang damit ng ate ko. Nagpapalit pa siya ngayon.”

Ang ibig niyang sabihin ay malinaw: Hindi ka pwedeng pumasok.

Akala niya, bilang isang magalang at self-controlled na lalaki, agad maiintindihan ni Connor ang pahiwatig niya.

Pero hindi niya inaasahan ang sumunod nitong sinabi.

“Sige hihintayin ko nalang siya dito. May kailangan akong sabihin sa kanya.”

Halos maiyak na si Brixie. Napangiwi siya habang pilit na nag-iisip ng paraan para pigilan ito.

Ang pagpapalit lang naman ng damit ay aabot nang hindi bababa sa limang minuto. Pero base sa narinig niya sa pag-uusap ng kanyang ate sa telepono, malamang ay hindi man lang ito makapagpapakalma ng sarili sa loob ng sampung minuto.

Mabilis na tumakbo ang isip ni Brixie.

Hanggang sa bigla siyang nagkaroon ng ideya.

“Kuya, alam mo ba? May alaga akong pusa super cute niya, gusto mo bang makita?”

“Pusa?”

Tumango si Brixie. Tumingin siya kay Connor gamit ang kanyang bilugang mga mata na parang sa isang usa, pilit na nagpapakitang wala siyang anumang itinatago.

“Color white siya. Napakaganda niya. Tara ipapakita ko sayo.”

Dalawang segundo munang pinagmasdan ni Connor ang mukha niya.

Habang nag-iisip si Brixie kung ano ang gagawin kapag tumanggi ito, bahagyang bumuka ang manipis na labi ni Connor.

“Sige, Tara na at tingnan natin.”

Napabuntong-hininga nang maluwag si Brixie.

Agad niyang pinangunahan si Connor paakyat sa third floor, bagaman nananatili pa rin ang kaba sa kanyang dibdib.

Pagkabukas ng p***o, bumungad sa kanila ang isang white cat na nakahiga nang komportable sa windowsill. Taglay nito ang napakagandang ice-blue eyes, at tila ine-enjoy nito ang tanawin sa labas.

Dumaan ang banayad na simoy ng hangin, dahilan para bahagyang gumalaw ang maputing balahibo nito na parang mga alon sa karagatan.

Napakaganda nitong pagmasdan at talagang nakakarelaks sa pakiramdam.

Sa wakas, nawala rin ang kaba ni Brixie. Buong pagmamalaki siyang humarap kay Connor.

“Kita mo na? Hindi ako nagsisinungaling. Ang cute ni Oreo, diba?”

Nakalagay ang isang kamay ni Connor sa bulsa ng pantalon niya. Halos walang pagbabago sa ekspresyon nito.

“Oreo?”

Lumapit si Brixie at marahang hinaplos si Oreo.

Nang mapansing bahagyang umangat ang makakapal na kilay ni Connor, lalo pang lumawak ang ngiti ni Brixie.

“Ang ate ko talaga ang nagbigay nang pangalan sa kanya na Mallows, pero pakiramdam ko kasi mas bagay ang Oreo. Kaya nagkasundo na lang kami na Oreo ang ipangalan.”

Agad na naunawaan ni Connor ang ibig niyang sabihin.