Chapter 3 - Landas

Chapter 3

May kaya ang pamilya ni Emely noon, pero hindi naman sobrang yaman.

Tamang-tama lang para sabihin na nakakaangat sila sa buhay.

Hindi man sila kabilang sa pinakamayayaman, pero hindi rin sila nag-aalala kung saan kukuha ng panggastos kinabukasan.

May sariling kumpanya ang mga magulang niya noon.

May maayos silang bahay.

May sasakyan.

At hindi niya kailanman kinailangan mag-alala tungkol sa pera habang lumalaki.

But everything changed nang ma-bankrupt ang kumpanya at bigla niyang malaman na buntis siya.

Pakiramdam niya noon ay sabay-sabay na gumuho ang mundo niya.

Hindi pa siya nakaka-recover sa pagbagsak ng negosyo ng pamilya nila nang dumating ang mas malaking problema.

Ang pagbubuntis niya.

At mas lalong lumala ang lahat nang ipamukha sa kanya ni Alexander na laro lang ang relasyon nila noon.

Napasinghab si Emely habang naglalakad palabas ng opisina.

Hindi niya maiwasang maalala kung ano si Alexander noon. She remembered that she had money while Alexander didn’t have that much money before, pero ngayon ay mayaman na ito.

Boss pa nga niya.

Kaya paanong bigla na lang itong yumaman?

Noon kasi ay nakikita pa niya itong nagpa-part-time para lang magkaroon ng dagdag na pera.

May scholarship din ito.

Madalas pa nga ay kulang ang tulog nito dahil pinagsasabay nito ang pag-aaral at pagtatrabaho.

It was also the reason kung bakit maraming babaeng may gusto rito noon.

Hindi dahil mayaman ito.

Kundi dahil matalino ito.

Masipag.

Kaya hanggang ngayon ay hindi pa rin maintindihan ni Emely kung paano ito biglang naging boss niya.

Ano ang nangyari sa loob ng tatlong taon?

Gaano kalaki ang pagbabago sa buhay nito? Tagapagmana? Bakit siya naging tagapagmana?

At bakit parang napakalayo na ng lalaking nakilala niya noon sa lalaking nakita niya kahapon?

“Salamat po,” magalang na sambit ni Emely sa driver ng taxi nang makarating na siya sa bahay nila.

Pagod na pagod na siya.

Pakiramdam niya ay drained na drained ang buong katawan niya.

Hindi dahil sa trabaho.

Kundi dahil sa muling pagkikita nila ni Alexander.

Pakiramdam niya ay buong araw siyang nakipaglaban sa sarili niya.

Pagpasok nga lang niya ay nakita niya agad ang mama at anak niya na nakahiga sa sofa at parehong tulog.

Napahinto siya sa paglalakad.

Agad na lumambot ang ekspresyon niya.

Parang kusang nawawala ang lahat ng pagod niya tuwing nakikita niya ang anak niya.

Pero dahil sa pagpasok niya at dahil sa ingay ng pagbukas ng pinto ay agad na nagising ang mama niya.

“Oh? Bakit late ka? Teka, ipaghahain kita—”

“Ma, okay lang. Matulog ka na. Kumain na ako kanina sa opisina,” malambing na sambit naman ni Emely.

“Totoo ba?” tanong pa ulit ng mama niya kaya agad siyang tumango.

“Opo. Totoo po. Matulog ka na sa kwarto at ako na po ang magbubuhat kay Luna papuntang kwarto,” sambit pa ni Emely.

Dahil sa sinabi ni Emely ay tumango na ang mama niya at agad nang pumunta sa kwarto nito.

Ilang sandali pa ay sila na lang ng anak niya ang naiwan sa sala.

Maliit lang ang apartment nila, pero tamang-tama naman para sa kanila.

Hindi ito magarbo.

Hindi ito kasing ganda ng bahay nila noon.

Pero ito ang tahanan nila ngayon.

At sapat na iyon para kay Emely.

Nang tuluyan nang pumasok si Emely sa kusina para magluto ng sarili niyang pagkain ay hindi niya maiwasang mapabuntong-hininga.

May sakit ang mama niya kaya talagang hindi naman na niya gustong abalahin ito lalo na at pagod din ito sa pag-aalaga sa anak niya.

Kaya kahit pagod siya ay siya pa rin ang gumagawa ng mga bagay na kaya naman niyang gawin.

Pagkatapos niyang magluto ay mabilis na rin niyang kinain yun para makapagpahinga na rin siya.

Tahimik siyang kumain.

Tahimik ang buong apartment.

At habang kumakain ay hindi niya maiwasang maalala ang mukha ni Alexander.

Ang malamig nitong tingin.

Ang seryoso nitong mukha.

At ang paraan ng pagtitig nito sa kanya kanina.

Pagkatapos kumain ay agad na niyang binalikan ang anak niya na mahimbing na natutulog.

She smiled when she saw how cute her baby was.

Mahimbing ang tulog nito.

Mahigpit pa nitong yakap ang maliit nitong stuffed toy.

Parang isang maliit na anghel.

Unti-unti siyang lumuhod sa tabi nito.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ng anak.

“Calvyn, nakita ko ang papa mo kanina at natatakot ako sa mga mangyayari,” she said, and tears wanted to fall, pero pinilit niya ang lahat para hindi maiyak.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero pakiramdam niya ay may malaking pagbabagong paparating sa buhay nila.

At natatakot siya roon.

Natatakot siya na malaman ni Alexander ang katotohanan.

Natatakot siya na malaman nito ang tungkol kay Luna.

At higit sa lahat...

natatakot siya sa magiging reaksyon nito kapag nalaman nito ang lahat.

Kinabukasan ay ramdam na agad kung gaano ka-busy sa opisina.

Sobrang daming ginagawa dahil nga sa pinapabagong project proposal ng bago nilang boss.

Lahat ay parang nagmamadali.

May tumatakbo.

May nagpi-print.

May nag-e-edit ng presentation.

May paulit-ulit na nagre-revise ng reports.

Ramdam ng lahat ang pressure.

Ramdam ng lahat ang tensyon.

Pero sa ngayon ay ang gusto lang ni Emely ay hindi mag-cross ang landas nila ni Alexander.

She’s doing her job.

Pero sa ngayon ang priority niya ay ang hindi sila magkita kahit na sobrang labo noon dahil pareho na silang nasa iisang building.

At base sa nangyari kahapon...

mukhang imposible iyon.

“Kuha lang ako ng kape,” paalam niya sa mga kasama niya nang makaramdam siya ng antok dahil hindi naman din siya nakatulog nang maayos.

Halos magdamag siyang gising kakaisip.

Tinanguan lang siya ng mga kasama niya at hindi man lang siya tinignan dahil sa sobrang busy nila sa mga ginagawa.

Pumasok siya sa kitchen kung saan pwedeng magtimpla ng kape at kumuha ng mga pagkain.

But she almost lost her breath when she saw someone standing there.

Nagtitimpla rin ito ng kape.

Matangkad.

Malawak ang likod.

Nakasuot ng mamahaling suit.

At kahit nakatalikod pa lamang ay agad niyang nakilala kung sino ito.

Alexander.

Napahinto siya sa mismong pintuan.

Parang may humarang na hangin sa lalamunan niya.

Pero mas lalo siyang natigilan nang mapansin niyang kapansin-pansin ang pagkatulala nito.

Parang malalim ang iniisip nito.

Parang may kung anong bumabagabag dito.

Nakagat ni Emely ang labi at sinubukan niyang umatras.

Tahimik.

Dahan-dahan.

Umaasang hindi siya mapapansin.

But then she stopped nang magtama na ang tingin nilang dalawa.

Hindi niya alam kung kailan ito lumingon.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakatitig rito.

Pero ang alam niya lang...

nahuli siya nito.

“Do whatever you want to do, why are you even leaving?” mariing tanong nito sa kanya.

Malamig.

Diretso.

At walang emosyon.

Kaya nakagat ni Emely ang labi at walang nagawa kundi ang magpatuloy.

Hindi siya nagsalita.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Hindi niya alam kung paano haharapin ang lalaking ito.

Kaya agad lang siyang lumapit sa mga tasa para magtimpla.

Pero sobrang lakas na ng kalabog ng dibdib niya ngayon.

Pakiramdam niya ay naririnig na iyon sa buong kitchen.

Lalo na dahil ramdam na ramdam niya ang pagsunod ng tingin nito.