บทที่ 2 ลูกเมียหาย

อันธิกาท้วงเธอสั่งคนงานให้ยกกลับให้หมด  และพูดต่อว่าถ้ารถหกล้อคันเดียวขนไม่หมดให้เรียกรถมาเพิ่มอีกคัน  อิสริยาจึงไม่ได้ว่าอะไรตอนแรกเธอเห็นว่าเป็นของชิ้นใหญ่  นึกเกรงใจคนงานเลยไม่สั่งให้ขนไปด้วย แต่ถ้าอันธิกาจัดการได้เธอก็ไม่มีปัญหา

ท้ายสุดอิสริยาเปิดเซฟ  หญิงสาวเลือกเอาไปเฉพาะของของเธอกับลูก  ส่วนอะไรที่เป็นของสกนธีเธอไม่แตะต้อง  จากนั้นจึงไปอุ้มลูกสาวขึ้นมาเด็กหญิงงัวเงียเมื่อมารดาอุ้มออกมานอนต่อบนรถยนต์เพื่อเตรียมตัวเดินทาง

“นอนต่อนะคะลูก”  เธอลูบผมลูกสาวเบาๆ จากนั้นน้องเพียงก็หลับต่อ   อิสริยาถอนใจเมื่อลูกไม่งอแงในช่วงเวลานี้

“เดี๋ยวแบมให้คนงานเอาของไปไว้ที่ร้านพี่เลยนะ  ชั้นสองใช่ไหมพี่เห็นพี่ตกแต่งแล้วนี่”  อันธิกาเดินมาบอกเมื่อคนงานปิดท้ายรถเรียบร้อย

“ขอบใจนะแบม”  เธอตื้อในอกไม่รู้จะพูดอะไร

“ไม่เป็นไรพี่ เดี๋ยวช่วงนี้แบมให้จี๊ดไปอยู่กับพี่นะ จะได้ช่วยดูแลน้องเพียงด้วย  เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านไหมป๊ากับม้าก็ห่วงพี่นะ”   

อันธิกาพูดถึงแม่บ้านที่อยู่กันมานาน จี๊ดเองก็คุ้นเคยสนิทสนมกับอิสริยาและลูกดี   ประโยคนั้นทำให้พี่สาวน้ำตาร่วง  เธอไม่อยากเอาปัญหาส่วนตัวไปบอกที่บ้านเพราะไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง  แต่ตอนนี้ครอบครัวคงเป็นเซฟโซนที่ดีที่สุดสำหรับเธอ 

“ขอบใจนะแบม  เดี๋ยวเย็นๆ พี่พาน้องเพียงไปบ้าน” 

“ร้องไห้ให้พอแล้วหยุดนะพี่  ถึงเวลาที่เราต้องรักตัวเองทำเพื่อตัวเองแล้ว อะไรที่ให้เขาแล้วไม่มีค่าก็ช่างมัน เริ่มต้นใหม่” 

อันธิกาบอกพี่สาว เธอแยกตัวไปขึ้นรถตนเองเพราะมีเรื่องจะต้องกลับไปคุยกับบิดามารดาที่บ้านอีก

อิสริยามองบ้านที่เป็นเรือนหอ เธออยู่ที่นี่มาเจ็ดปีเต็มมันมีความสุขมากในช่วงปีแรก  จนถึงปีที่สองที่เธอตั้งครรภ์ จนเมื่อน้องเพียงเกิดความหวานชื่นค่อยๆ ลดลงเมื่อเธอต้องเลี้ยงลูกเอง ทำงานบ้านและทำงานนอกบ้าน 

สกนธีไม่ชอบให้มีแม่บ้านเขาบอกว่าบ้านควรเป็นที่ส่วนตัว ไม่ควรมีคนนอกเข้ามายุ่มย่าม  ใหม่ๆ เขาก็ช่วยแบ่งเบางานบ้านแต่เมื่อนานไป   เมื่อเขาเปลี่ยนจากพนักงานกินเงินเดือนมาเปิดบริษัทกับเพื่อน  ชายหนุ่มทำงานหนักขึ้นรวมถึงมีพบปะสังสรรค์กับลูกค้ากับหุ้นส่วน  นั่นทำให้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องในบ้านจนเธอต้องรับภาระทั้งหมด

อิสริยารู้สึกเหนื่อยแต่เธออดทนได้  เธอรู้ว่าการใช้เสียงดังข่มเมื่อทะเลาะเป็นนิสัยของเขาและมันทำให้เธอเงียบมาตลอด  แต่จนถึงวันนี้ที่เขาทำร้ายความรู้สึกของลูก  ล้ำเส้นเธอด้วยการทำให้น้องเพียงได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรฟังทำให้เธอไม่ลังเลอีกต่อไป

สกนธีกลับเข้าบ้านในตอนดึก  เขาแปลกใจที่บ้านมืดสนิททั้งหลัง ชายหนุ่มนึกตำหนิอิสริยาที่ไม่เปิดไฟไว้

“เอ๋ทำไมปล่อยบ้านมืดล่ะ”  เขาเข้ามาในบ้านเปิดไฟขึ้นหากต้องแปลกใจเมื่อเห็นบ้านโล่งผิดปกติ 

“เอ๋  อยู่ไหนน่ะ” 

เขาตะโกนเรียกหาเธอแต่เงียบสนิท ชายหนุ่มขึ้นไปดูบนห้องนอน เขาเปิดไฟทั้งบ้านและพบว่าของที่เธอซื้อมามันหายไปหมด ไม่ว่าจะเป็นของแต่งบ้านหรือของใช้  รวมถึงตัวเธอและลูกสาวด้วย  ชายหนุ่มกลับขึ้นห้องไปดูซองเอกสารมันหายไปด้วย  เขานึกออกว่าเมื่อเช้าเขาไล่เธอออกจากบ้าน

'เดี๋ยวก็คงกลับมาเอง  คงจะรอให้เราไปง้อแต่ไม่ไปหรอก จะเสียการปกครอง'  เขามั่นใจว่าเธอรักเขาและจะไม่ยอมให้ลูกขาดพ่อแน่ๆ เขารู้ว่าถ้าเขาไม่ไปตามเดี๋ยวเธอก็พาลูกกลับมาเอง

เกือบสี่ทุ่มอิสริยาพาลูกกลับมาจากไปทานข้าวที่บ้านพ่อแม่  เด็กหญิงดูร่าเริงขึ้นเมื่อได้พบคนอื่นๆ

“ลูกอาบน้ำนอนนะคะ  พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน”  

เธอพาลูกสาวขึ้นมาที่ชั้นสองของร้านค้า  นึกขอบคุณตัวเองที่ตัดสินใจตกแต่งที่นี่เป็นที่พักเมื่อสองเดือนก่อน  ตึกของเธอเป็นอาคารพาณิชย์ขนาดสามคูหา  ข้างบนตีทะลุถึงกันหมดแต่ด้านล่างกั้นเป็นร้านค้าสองร้าน เธอเปิดมินิมาร์ทฝั่งที่เป็นสองห้อง  อีกหนึ่งห้องเธอตกแต่งแล้วปล่อยเช่าซึ่งมีคนมาเปิดร้านกาแฟหลายปีแล้ว

เธอมองไปรอบๆ พรุ่งนี้คงจะต้องไปหาซื้อของสำหรับเด็กอีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะเขียนหนังสือหรือของใช้อื่นๆ  เธอเปิดตู้เสื้อผ้าที่ถูกจัดแล้วเรียบร้อย  หญิงสาวหยิบชุดนอนของน้องเพียงออกมาหนึ่งชุด  เอามาให้น้องเพียงดูและถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“วันนี้หนูใส่ชุดนี้ดีไหมคะ เจ้าหญิงเอลซ่า” 

“ดีค่ะแม่หนูชอบเจ้าหญิงเอลซ่า”  น้องเพียงยิ้มจนตาหยี 

“งั้นเจ้าหญิงก็ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ  มาแม่อาบให้” 

เธอจัดการพาลูกสาวไปอาบน้ำ หลายอย่างที่นี่น้องเพียงยังไม่รู้จักและไม่คุ้นเคย

“แม่ขา..  แล้วเราจะไม่กลับไปนอนบ้านเหรอคะ”  เด็กน้อยถามในขณะที่แม่พาเข้านอน

อิสริยามองหน้าลูก  “หนูอยากกลับไหมคะ”

น้องเพียงส่ายหน้าทันที   “ไม่ค่ะ หนูกลัวคุณพ่อ คุณพ่อเสียงดัง” 

หญิงสาวกอดลูกไว้  “พ่อเขาโมโหค่ะเลยเสียงดัง แต่คุณพ่อเขารักลูกนะคะถึงเราจะไม่กลับไปแต่เขาก็ยังเป็นพ่อหนู  หนูเข้าใจใช่ไหม” 

เด็กหญิงสุพิชชาพยักหน้า  ซึ่งเธอไม่รู้ว่าลูกสาวเข้าใจแค่ไหนแต่ก็ดีใจที่เด็กหญิงไม่ร้องกลับบ้าน  

“นอนนะคะลูก”  

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเมื่อลูกสาวหลับเรียบร้อย  อิสริยาออกมานอกห้องนอนเธอสำรวจของที่นำมา คนงานและแม่บ้านช่วยกันจัดวางให้เข้าที่หมดแล้ว  หญิงสาวเปิดเครื่องซักผ้าเสื้อผ้าเมื่อเช้าที่ซักไว้ของเธอยังไม่แห้งดี  ก็เกิดเรื่องเสียก่อนตอนนี้จึงต้องมาซักซ้ำเพื่อไม่ให้มีกลิ่นอับ  ส่วนในครัวทุกอย่างพร้อมใช้เครื่องครัวต่างๆ ที่เธอเคยซื้อทิ้งไว้ได้ใช้จริงจังก็ตอนนี้เอง

อย่างน้อยการเริ่มต้นใหม่ก็ไม่ได้แย่แบบที่เคยกลัวมาตลอดอิสริยาคิดในใจ  หนทางข้างหน้าคงไม่มีอะไรแย่กว่าที่เคยเจออีกแล้ว  ต่อไปเธอจะทำเพื่อตัวเองและลูกก็พอ

สกนธีตื่นสาย เขาบ่นเมื่อมองนาฬิกา   “เอ๋ทำไมไม่ปลุกพี่ล่ะ สายแล้วเห็นไหม”  เขาพูดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเช้านี้ไม่มีเธออยู่แล้ว  ชายหนุ่มลุกเข้าห้องน้ำจะอาบน้ำแต่ก็ต้องกลับออกมา

'ยาสีฟันหมด เอ๋เก็บไว้ตรงไหนวะเนี่ย'  เขาออกมารื้อหาทั่วห้องถึงจะเจอว่าบรรดาของใช้ ยาสีฟัน แชมพูเธอซื้อสำรองเก็บไว้ที่ชั้นล่างของตู้เสื้อผ้า

หลังจากนั้นเมื่อเขาจะแต่งตัวก็ต้องหงุดหงิดอีกเมื่อไม่มีชุดทำงานใส่  เขาเดินหาทั่วบ้านจึงเห็นว่าชุดทำงานกองใหญ่ถูกวางทิ้งไว้ตรงที่เขาทะเลาะกับเธอเมื่อวาน

สกนธีลงจากชั้นบนด้วยชุดทำงานยับๆ  เขามองหาเครื่องชงกาแฟไม่เจอและนึกขึ้นได้ว่าอิสริยาเป็นคนซื้อมา เธอคงขนไปด้วยหมด   เขาเปิดลิ้นชักที่เคาน์เตอร์กาแฟไม่มีอะไรเหลืออยู่  น้ำร้อนใช้ไมโครเวฟทำได้แต่เขาไม่มีกาแฟชงอยู่ดี

          ชายหนุ่มมองหาตู้เย็น หากเช้านี้ไม่มีอะไรทานได้น้ำเย็นๆ ก็ยังดี  แต่ตู้เย็นก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมเช่นกัน

'นี่ของในบ้านเอ๋เป็นคนซื้อหมดเลยเหรอวะเนี่ย'  เขานึกไม่ออกว่าตัวเองไม่ได้สนใจเรื่องในบ้านมานานแค่ไหน  เพราะไม่เคยขาดแคลนอะไร

'ซื้อใหม่ก็ได้วะ เดี๋ยวเย็นนี้ไปซื้อเลยก็ได้มันจะกี่ตังเชียว'  เขาคิดในใจ  แต่อีกใจแย้งขึ้นมาว่าเดี๋ยวอิสริยาก็กลับมา อดทนไปก่อนไม่กี่วัน