kabanata 1

NAGING AKIN SIYA MATAPOS NG ISANG GABI

ANG GABING HINDI INAASAHAN

Ang ulan ay tumutulo nang malakas sa bubong ng maliit na tindahan ng kakanin ni Tita Linda—ang pinsan ng nanay ko. Nasa sulok ako, nagwawalis ng sahig habang tinitingnan ang orasan: alas-diyes na ng gabi. Dapat ay uuwi na ako, ngunit inutusan ako ni Tita Linda na hintayin siya dahil kukuha daw siya ng bagong stock ng puto.

“Little Ay, pakitingnan mo nga kung may customer na papasok!” sigaw ni Tita Linda mula sa likod ng tindahan.

Tumayo ako at tinignan ang labas. Ang kalsada ay madilim, tanging ilaw ng mga poste lang ang nagbibigay liwanag. Pagkatapos ng ilang minuto, nakita ko ang isang kotse—mamahalin, itim, at may makapal na salamin. Huminto ito sa harap ng tindahan, at lumabas ang isang lalaki.

Napatigil ako.

Matangkad siya, nakasuot ng itim na blusa at pantalon na halatang mamahalin. Ang buhok niya ay maikli at kulay itim na parang ulan, at ang mga mata niya—oh, ang mga mata niya—kulay ulap na madilim, na parang may sariling mundo. Nakasunod sa kanya ang dalawang lalaki na parehong matitipuno at may seryosong mukha.

Pumasok siya sa tindahan. Ang lamig mula sa kanyang katawan ay dumampi sa akin, na parang nagpasimula ng panginginig sa aking mga tuhod. Labing-walo anyos lang ako—simpleng dalaga na galing sa probinsya, hindi sanay sa ganitong uri ng tao.

“Magandang gabi,” bati niya. Ang boses niya ay malalim at may halong lamig, ngunit may tunog na humihila sa akin. “Mayroon ka bang puto bumbong?”

“O-o-opo,” sagot ko, nahihiya. “M-mayroon pa po.”

Kumuha ako ng isang supot at inilagay doon ang puto bumbong. Habang ibinibigay ko sa kanya, nagtagpo ang aming mga kamay. Ang kanyang kamay ay malaki at mainit, at ang hawak niya ay parang nakakahigop ng lahat ng lakas ko.

“Anong pangalan mo?” tanong niya.

“Ayanna po. Ay para sa maikli.”

“Little Ay,” bulong niya, parang sinusubukan ang pangalan sa kanyang bibig. “Maganda ang pangalan mo.”

Naramdaman ko ang init sa aking mukha. Hindi ako sanay na binibigyan ng komplimento ng mga estranghero, lalo na ng ganitong katapang na lalaki.

“Zeus ako,” sabi niya. “Zeus Montenegro.”

Napatigil ako muli. Alam ko ang pangalang iyon. Sa Maynila, ang pangalang Zeus Montenegro ay kinakatakutan ng lahat—ang pinakamalakas na mafia boss sa buong bansa. Ang puso ko ay tumibok nang mabilis, parang gustong tumakas mula sa aking dibdib.

“Halika, sumama ka sa akin,” sabi niya, walang emosyon sa mukha. “May kailangan akong sabihin sa iyo.”

“H-hindi po ako makakasama, sir. Hintayin ko pa po si Tita Linda.”

“Wala kang pagpipilian, Little Ay.” Tumingin siya sa dalawang lalaki sa likod niya. “Hawakan ninyo siya ng maayos.”

Hindi ako nakapagpigil. Ang mga kamay nila ay humawak sa aking braso at hinala na ako palabas ng tindahan. Ang ulan ay tumutulo pa rin, basang-basa agad ang aking damit. Inilagay nila ako sa loob ng kotse, at umupo si Zeus sa tabi ko.

“W-what do you want from me?” tanong ko, nanginginig.

“Huwag kang matakot,” sabi niya, at hawak niya ang aking kamay. “Basta sumunod ka lang sa akin ngayong gabi.”

Hindi ko alam kung anong nangyari pagkatapos noon. Baka dahil sa takot, o baka dahil sa kakaibang pakiramdam na binibigay niya sa akin—ngunit ang susunod na bagay na alam ko ay nagising ako sa isang malaking kwarto.

Ang kwarto ay puno ng kayamanan—mga salamin na nagmumula sa kisame, mga larawan na parang nakatingin sa akin, at isang kama na mas malaki pa sa kwarto ko sa probinsya. Nakahiga ako sa kama, nakasuot ng puting damit na hindi sa akin. At sa tabi ko, nakahiga si Zeus, nakatingin sa akin ng may kakaibang titik.

“Mula ngayon, ikaw ay akin na, Little Ay,” sabi niya, at hinawakan ang aking mukha gamit ang kanyang daliri. “Hindi ka na makakatakas.”

Naramdaman ko ang luha na tumutulo sa aking mga mata. Paano ako napunta sa ganitong sitwasyon? At bakit, sa kabila ng takot, may bahagi sa akin na ikinagagalak ng mga salitang iyon?