MasukKabanata 138Dumating ang umaga sa presidential hotel suite habang ang gintong liwanag ay dahan-dahang lumulusot sa mga siwang ng matataas na kurtina. Ang sikat ng araw ay tumatama sa makintab na sahig na marmol, na bumubuo ng mga mainit na guhit na umaabot hanggang sa gilid ng kama. Unang nagising si Camelia. Habang ang kanyang buhok ay nakalugay pa rin sa kanyang likod at nakasuot ng manipis na cardigan sa ibabaw ng kanyang pambahay na damit, nakatayo siya malapit sa aparador habang pumipili ng damit pampatrabaho ni Calvin.Maingat na gumagalaw ang kanyang mga kamay, hinahaplos ang hanay ng mga mamahaling suit na nakabitay nang maayos."Ang madilim na abo o ang itim?" mahina niyang ibinulong habang lumingon upang tingnan si Calvin, na kalahating nakasandal pa rin sa headboard ng kama.Tiningnan ni Calvin ang kanyang asawa na ang gilid ng kanyang mga labi ay nakataas, malinaw na mas interesadong tumingin kay Camelia kaysa mag-isip tungkol sa kulay ng kanyang suit."Kahit alin diyan a
Kabanata 137Lalo pang lumalim ang gabi. Ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng bintana ng presidential suite ay nagpapakalat ng banayad na liwanag sa loob ng silid, na naglilikha ng isang mainit na kapaligiran na sumasalungat sa malamig na hangin mula sa air conditioner. Matapos ubusin ang haponan na dinala ni Ziyi—na pinagsuhan at pinagsaluhan nilang dalawa—si Camelia ay nakaupo habang nakasandal sa malaking sofa malapit sa bintana, habang si Calvin naman ay nakaupo sa kanyang tabi na ang isang braso ay kaswal na nakapatong sa kanyang mga balikat.Ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na nakakailang.Sa halip, naramdaman itong komportable.Parang dalawang tao na sa wakas ay nakahanap ng daan pabalik sa kanilang tahanan.Lumingon si Calvin, nakatitig sa mukha ni Camelia na mukhang mas kalmado kaysa noong hapon na iyon. Ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang nag-ipit ng isang strand ng kanyang buhok sa likod ng kanyang tainga, tsaka ang kanyang mga mata ay bahagyang kumitid, na parang
Kabanata 136Dumating na ang gabi. Sa likod ng salaming bintana ng presidential suite sa hotel kung saan siya nakatira, nakatayo si Calvin na ang isang kamay ay nakahawak sa kanyang baywang, habang ang isa naman ay nakahawak sa kanyang telepono, na ang screen ay nagliliwanag at muling nagdidilim.Ang pangalan ni Camelia ay nakadisplay pa rin sa call history.Ito na ang ikawalong tawag, ngunit hindi pa rin sumasagot si Camelia.At ang mensahe na ipinadala niya isang oras na ang nakalipas ay nakamarka pa ring unread.[Mahal, pakinggan mo muna ako][Nakalipas na lang siya][Huwag ka nang magalit nang masyadong matagal]Walang reply.Nagpakawala si Calvin ng isang mahabang hininga, tsaka ibinagsak ang kanyang sarili sa sofa sa isang pagod na kilos. Ang kanyang suit jacket ay naalis na at nakasabit sa likod ng upuan, ang kanyang kabata ay bahagyang maluwag, na nagpagawa sa kanyang karaniwang perpektong hitsura na magmukhang gulo-gulo ngayon."Bakit kailangang ngayon pa..." ibinulong niya h
Kabanata 135Nawala na rin sa wakas ang yakap, ngunit ang init ng biglaang pagkikitang iyon ay nanatili pa rin sa hangin.Nakatayo si Calvin nang tuwid sa gitna ng sangay na opisina sa timog, habang si Ziyi naman ay humakbang paatras nang kalahating hakbang, ang kanyang ngiti ay dahan-dahang naging pagtataka."Bakit hindi mo ginanti ang yakap ko?" tanong niya habang nakatagilid ang ulo, ang kanyang tingin ay may dalang tunay na kyuryosidad.Nagpakawala si Calvin ng isang dahan-dahang hininga, tsaka bahagyang inayos ang kulyar ng kanyang kamiseta na nagusot dahil sa yakap.Ang kanyang ekspresyon ay nanatiling kalmado, ngunit mayroong distansya na sadyang nilikha niya."Gusto ko lang irespeto ang asawa ko."Bumagsak ang mga salitang iyon nang ganoon na lamang—kalmado, malinaw, at walang pag-aatubili.Ang ngiti sa mukha ni Ziyi ay agad na napawi."Ang asawa mo?" inulit niya nang mahina, halos hindi makapaniwala.Tumango si Calvin."Oo."Nagbago ang mukha ng babae, ang halo ng pagkagulat
Kabanata 134Ang kotse na minamaneho ng personal na drayber ng pamilya Ashford ay huminto mismo sa harap ng isang marangyang boutique sa gitna ng lungsod.Ang gusali ay nakatayo nang may kasegunduhan habang ang mataas na salaming harapan nito ay nagpapakita ng liwanag ng araw, habang ang logo ng pamilya Ashford ay eleganteng nakadisplay sa itaas ng pintuang pinalamutian ng ginto.Si Camelia, na kakarating lang at bumaba sa kotse, ay huminto nang ilang segundo, nakatitig sa lugar na iyon na may mga pakiramdam na mahirap ipaliwanag.Unang bumaba si Mira, tsaka humarap na may mainit na ngiti."Halika na, irog ko. Huwag ka nang tumayo lang diyan."Bahagyang tumango si Camelia, tsaka humakbang forward para sundan si Mira.Sa sandaling bumukas ang pinto ng boutique, ang malambot na amoy ng liryo at banilya ay agad na bumati sa kanya.Ang makintab na puting sahig na marmol ay nagliliwanag, ang mga kristal na chandelier ay nakabitin nang napakaganda sa kisame, at ang mga hanay ng mga wedding
Kabanata 133Mas abala kaysa sa karaniwan ang umaga sa Departamento ng Disenyo.Mula sa sandaling humakbang si Camelia papasok sa silid, ilang pares ng mga mata ang agad na bumaling sa kanya. Hindi na ito ang mga karaniwang tingin noong mga nagdaang araw, kundi mga titig na puno ng kyuryosidad, paghangay, at maging bahagyang pagsipsip matapos ang anunsyo ni Calvin kahapon."Magandang umaga, Ginang Camelia!" bati ng isa sa mga babaeng kawani na may labis na malawak na ngiti.Huminto si Camelia nang ilang sandali, bago tinugon ang bati na may bahagyang ngiti. "Magandang umaga."Kaila-lagay lamang niya ng kanyang bag sa talahanayan nang dalawang iba pang kawani ang nagmamadaling lumapit, dala ang ilang mga folder at draft ng disenyo."Ma'am, kami na po ang magpapatuloy sa draft para sa presentasyon sa kliyente ngayong hapon.""Oo nga po, maupo na lang kayo at mag-relax. Hindi ba't kayo na ngayon ang... well, asawa ni Mr. Calvin?" dagdag ng isa pa sa medyo eksaheradong tono.Kumunot ang n
Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala ka
Hinila ni Calvin si Camelia papasok sa kanyang mga bisig at marahas na pinawi ang natitirang distansya sa pagitan nila. Walang pag-aalinlangan na idiniin niya ang kanyang mga labi sa labi ni Camelia, puno ng pagnanais at pananabik, na para bang ang lahat ng pagpipigil na itinago niya sa loob ng mah
“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri,
Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang







