MasukLalong nagdilim ang mukha ni Mylene. Ang matinding inis at galit na kanina pa niya pinipigil ay tuluyan nang sumabog habang nakatitig sa akin."Kapalit? Ano?!" nanginginig ang boses niyang tanong habang mariing nakakuyom ang kanyang mga palad sa kanyang gilid. "Ano ang hihilingin mong kapalit sa lahat ng 'to, Kim? Sabihin mo sa akin ngayon din! Huwag mo akong daanin sa mga pa-libre at pabida mong tulong na parang ganyan lang kadaling bilhin ang anak ko! Ano ang kapalit na gusto mo?!"Pinagmasdan ko ang kanyang galit na mukha. Ang bawat linyang gumuguhit sa kanyang noo at ang mga luhang nag-uunahang pumatak sa kanyang pisngi ay malinaw na bakas ng hindi pa naghihilom na sugat.Huminga ako nang malalim, pilit na pinapanatiling kalmado ang aking boses kahit na pumipintig din ang sakit sa sarili kong dibdib."Saka ko na lang sasabihin sa 'yo..." mahinahon kong tugon habang iniIiwas nang bahagya ang aking tingin. "...kapag matagumpay at ligtas nang natapos ang operasyon ni Kimmy.""Ha!" Is
"Who are you?" muling tanong ng munting si Kimmy sa kanyang inosenteng boses habang nakatitig sa akin ang kanyang malalaking mga mata.Bago pa man ako makapagsalita o maipaliwanag ang tunay kong pagkatao, mabilis na sumingit si Mylene."K-Kaibigan siya ni Mommy, baby..." matabang at nanginginig na patunay ni Mylene.Lumingon siya sa akin at tinitigan ako nang napakasama. Naroon sa kanyang mga mata ang isang tahimik ngunit matinding babala—isang pakiusap at banta na pumipigil sa akin na magsalita ng kahit anong katotohanan sa harap ng aming anak. Tila ba sinasabi ng kanyang mga mata: 'Huwag kang magkakamaling magsalita ng kahit ano.'Mabigat ang aking dibdib. Masakit para sa isang ama na ipagkaila ng sariling asawa sa harap ng kanyang anak, ngunit ayaw kong magdulot ng takot o kalituhan kay Kimmy sa loob ng silid na ito. Pumikit ako nang sandali at huminga nang napakalalim upang pakalmahin ang aking sarili."Oo, Kimmy..." pilit kong pinagaan ang aking boses at dahan-dahang tumango haba
Sa aking tantiya, kapag matagumpay na naoperahan ang bata sa tulong ng pinakamahusay na medical team na kinuha ko, lalabas din ito sa ospital sa loob ng isang buwan. At dito, sa mga susunod na araw na iyon, mananatili ang mag-ina sa piling ko—umayaw man si Mylene o pumayag. Gagawin ko ang lahat ng paraan, legal man o sa pamamagitan ng panggigipit gamit ang aking impluwensya, upang hindi na muling makalayo ang dalawa. Iuuwi ko sila sa Pilipinas, sa malaki at tahimik naming tahanan, at doon ay muli kaming bubuo ng isang pamilya at mamumuhay nang masaya.Habang iniisip ko ang larawang iyon—si Mylene na nakangiti sa aking tabi at si Kimmy na malusog na tumatakbo sa malawak na bakuran ng aming bahay—unti-unting napapawi ang matinding lungkot at pighati sa aking puso.Napasandal ako sa malambot na swivel chair ng aking VIP suite. Dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata habang itinataas ang kamay upang hawakan ang wedding ring na nakasabit sa aking leeg bilang pendant. Sa loob ng anim n
POV: KimNang tuluyang maisara ang pinto ng van at makalayo ang sasakyan, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Napasandal ako sa leather seat, inilagay ang dalawa kong palad sa aking mukha, at doon ay humagulgol nang walang patid.Umiyak ako nang umiyak sa loob ng mabilis na tumatakbong sasakyan. Isang matinding pighati at pagsisisi ang gumugupit sa aking dibdib—isang sakit na mas matindi pa sa kahit anong sugat na naramdaman ko sa buong buhay ko.'Diyos ko... anong ginawa ko?'Napakasakit. Napakasakit malamang ganoon pala ang katindi ang impyernong pinagdaanan ng aking asawa sa loob ng barko. Na habang ako ay walang malay dahil sa pampatulog ni Ella, habang ako ay naging kampante at hindi naglagay ng tamang distansya sa babaeng iyon dahil sa pag-aakalang wala lang ito, si Mylene pala ay nakikipaglaban na sa matinding lungkot, galit, at depresyon. Pinagpasa-pasahan siya ng panlalait at pananamantala ng mga tao sa paligid habang ako—ang lalaking nangakong magtatanggol sa kanya—ay wala
Natigilan si Kim nang marinig ang lahat ng aking sinabi. Tila may malamig na balaraw na sumaksak sa kanyang dibdib sa bawat salitang lumabas sa aking bibig. Ang matitigas at puno ng galit niyang mga mata ay dahan-dahang napalitan ng matinding pagkabasag at kawalan ng maipangganti.Dahan-dahan niyang binitiwan ang aking mga balikat. Bagsak ang kanyang mga kamay na tila nawalan ng lahat ng lakas.At doon, hindi ko na napigilan ang sarili ko. Ibinaling ko sa kanya ang anim na taong nakakulong na poot at pasakit. Ibinuhos ko ang lahat ng aking hinanakit, ang matinding galit, at ang bawat pighating pinagdaanan ko sa ibang bansa habang nanginginig ang aking buong katawan."Wala kang karapatang sumbatan ako, Kim!" humagulgol ako habang pinupukpok ang aking sariling dibdib sa harap niya. "Wala kang alam sa pakiramdam ng mangatal sa lamig habang naglalakad sa kalsada ng ibang bansa at walang makain! Wala kang alam kung paano magpakapuyat gabi-gabi para lang may pambili ng gatas at gamot ang a
"Anak ko... si Kimmy..." malamig ngunit mariing pahayag ni Kim habang inilalabas ang isang makapal na folder mula sa kanyang tabi at inilalapag ang maraming papeles sa aking kandungan. "May sakit ang anak ko, at ibang lalaki ang hinahayaan mong tumulong sa 'yo upang maipagamot siya. Anong klaseng ama ako sa paningin mo, para hayaan mo ang ibang lalaki na tumayo sa kinalalagyan ko?"Napalunok ako nang madiin. Nanginginig ang aking mga daliri habang dahan-dahang itinataas ang unang papel na ipinapakita niya sa akin. Sa isang iglap, tila tumigil ang ikot ng mundo nang mamukhaan ko ang opisyal na dokumento galing sa laboratoryo—isang DNA Paternity Test Result. Nanlaki ang aking mga mata nang mabasa ang malalaking titik at ang siyamnapu't siyam na porsyentong posibilidad na nakasulat doon.Nangatal ang aking mga labi. Nawalan ng boses ang aking lalamunan at hindi ko man lang malaman kung ano ang dapat kong isagot sa kanya."Kukunin ko ang karapatan ko sa aking anak, kahit ano pa ang mangya
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la







