LOGINUmiling ako habang umiiyak nang may ngiti. “Marco…”“Hmm?”“Bakit hindi mo sinabi ang lahat ng ito noon pa?”Ngumiti siya nang banayad. “Dahil gusto kong sabihin sa iyo ito sa panahong handa na akong tanggapin anuman ang maging desisyon o sagot mo.”“Hindi ka ba natakot na baka huli na ang lahat?”“Takot na takot ako,” pag-amin niya. “Pero mas natatakot akong mabuhay nang buong buhay ko nang hindi ko man lang sinubukan o nalaman kung may pagkakataon ba tayo.”Napangiti ako habang pinupunasan ang mga luha sa pisngi ko. “Ang tamis mo naman magsalita ngayon.”“Ngayon lang ba?”“Hindi naman.”“E kailan pa?”“Matagal na rin naman,” pag-amin ko nang may halong biro.Napatigil siya sa kaniyang sinabi, nanlaki ang mga mata. “Ano kamo?”Hindi ako sumagot agad. Sa halip, ako naman ang humawak sa kaniyang pisngi at hinaplos ito nang buong lambing.“Alam mo ba kung kailan ko unang naramdaman na may iba na ring nararamdaman ang puso ko para sa iyo, Marco?”Umiling siya nang mabilis, naghihintay sa
Napangiti ako nang mapait. “Kaya pala medyo parang naging mas mabilis kang kumilos noon.”“Masaya ako, oo,” pag-amin niya. “Hindi ko itinanggi.”“Wala man lang kahit anong pormal na sympathy?”“Meron naman! Pero mas lamang lang talaga ang saya dahil alam kong may pagkakataon na akong maging totoo sa iyo.”“Ang kapal talaga ng mukha mo,” biro ko habang hinampas nang bahagya ang balikat niya.“Hindi ko naman na kailangang magtago pa noong mga panahong iyon,” seryosong wika niya. “Pero hindi rin ako nagmadali. Alam kong kakagaling mo lang sa isang mabigat na relasyon. Alam kong nasaktan ka at kailangan mo ng panahon para buuin muli ang sarili mo. At hinding-hindi ko gugustuhing maging isa pang tao na gagamit sa iyong kahinaan para lamang mapalapit sa iyo.”Napabuntong-hininga ako, labis na humanga sa kaniyang pagtitimpi at pagpapakumbaba.“Pero pagkatapos ng panahong iyon…” dagdag niya, “doon na ako naging mas halata sa mga kilos ko, tama ba?”“Very obvious,” sagot ko habang tumatawa.“S
“Kapag kasama mo ang ibang tao sa trabaho, napaka-composed mo. Professional ka sa lahat ng oras. Parang laging kalkulado ang bawat hakbang mo,” pagpapaliwanag niya habang nakatitig sa akin. “Pero kapag nasa bahay ka namin, kasama ang pamilya ko, nagiging ibang Rose Ann ka. Nagiging mas malambot ka, mas totoo, at mas masayahin.”Napangiti ako nang pilit. “Mas malambot daw? Hindi naman kaya.”“Hindi mo lang napapansin sa sarili mo,” aniya habang dahan-dahang hinawakan ang aking mga daliri. “Kapag kausap mo si Ate Mylene, tumatawa ka nang walang pag-iingat. Kapag nakikita mong pagod na si Kuya Kim sa trabaho, tinatanong mo agad kung kumain na ba siya. At kapag may ginagawa si Ate na nahihirapan siya, hindi ka na naghihintay na humingi siya ng tulong; kusa kang kumikilos.”Napatingin ako sa kaniya, namangha sa kaniyang mga sinabi. “Napapansin mo pala lahat ng maliliit na bagay na iyon?”“Lahat,” simpleng sagot niya. Isang salita lamang, ngunit may napakalalim na bigat. “Siguro doon ako n
“Hindi lang kita hinahanap at kinukumusta dahil gusto ko lang ng kasama sa mga panahong magulo ang mundo.”Huminga siya nang malalim. Ramdam ko ang bahagyang pagtaas-baba ng kaniyang dibdib, at sa pagitan ng bawat salita ay para bang naririnig ko pati ang mabilis at marahas na kabog ng puso niya.“I love you, Rose Ann.”Saglit siyang tumigil, tila binabawi ang hininga bago ipinagpatuloy ang matagal nang kinikimkim.“Matagal na.”Tumigil ang takbo ng buong mundo ko sa simpleng apat na salitang iyon.Hindi dahil hindi ko kailanman naisip o naramdaman na maaaring may lihim na pagtingin siya sa akin. Sa totoo lang, sa mga nakaraang buwan, matagal ko nang napapansin ang mga maliliit at pambihirang detalye—ang paraan ng kaniyang tapat na pag-aalala, ang mga tinging mabilis niyang iniiwas kapag nahuhuli ko siyang nakatitig, ang kusa at walang-pasubaling paglapit niya kapag nararamdaman niyang pagod na pagod na ako, at ang kaniyang tahimik at matatag na presensiyang hinding-hindi kailanman hu
Lumipas ang ilang araw matapos ang maingat at legal na pagpapatupad ng search warrant sa unit ni Bernadette.Sa unang dalawang araw, halos wala akong ibang ginawa kundi maghintay ng mga pormal na update mula sa aming legal team at mga digital investigators. Hindi ako nagtanong bawat oras. Hindi ako nangulit sa kanila nang walang basehan. At lalong hinding-hindi ako nagbigay ng anupamang pahayag o statement sa media.Alam kong napakahaba ng proseso ng batas. May mga digital device na kailangang maingat na i-preserve. May mga file na kailangang i-extract at suriin sa tamang paraan nang hindi nasisira ang integridad. May mga digital records na kailangang i-verify sa pamamagitan ng forensic tools. At higit sa lahat, may mga bagay na hinding-hindi ko maaaring tawaging ganap na katotohanan hangga't hindi pa ito pormal na napapatunayan sa harap ng mga kinauukulan.Kaya habang naghihintay, nagtrabaho ako nang may pokus.Sunud-sunod na meeting. Pagrepaso ng mga kontrata. Pakikipag-ugnayan sa m
Matapos makumpirmang pasok ito sa kautusan, saka lamang ito isinama sa pormal na inventory.“Ma'am, this mobile phone will also be included in the seizure inventory.”“My phone too?” gulat niyang tanong.“Yes, ma'am.”“Are you going to read everything inside my phone?”“Any forensic examination and data extraction will be conducted strictly under the authority, limitations, and legal procedures applicable to the court's order.”Hindi na sumagot si Bernadette; natahimik na lamang siya sa isang tabi habang pinapanood ang bawat galaw ng mga awtoridad.Makalipas ang halos isang oras ng maingat at masusing paghahanap, tuluyan nang natapos ang physical search sa mga lugar na may makatwirang kaugnayan sa mga item na nakasaad sa warrant.Hindi nila ipinagpatuloy ang paghahalughog nang walang hanggan o lampas sa itinakda. Hindi sila naghanap ng iba pang mga personal na dokumento dahil lamang may nakita silang mga nakakompekteng gamit na medyo nakakainteres.Dahil ang search warrant ay hinding-
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang







