LOGINNapatawa ako, at kahit bahagyang kumirot ang tiyan ko, hindi ko napigilang mapangiti.“Aray. Sige na, huwag ka nang sumigaw.”“Talaga namang—”“Marco,” saway ni Ate Rose Ann habang natatawa. “Huwag mong pagalitan. Baka kailanganin na naman natin ng doktor.”Umiling si Kuya Marco, ngunit may bahagyang ngiti na rin sa mga labi niya. Saglit na gumaan ang pakiramdam ko. Nakakagaan ng loob na kahit napakaraming problemang kailangan naming harapin, may mga sandaling maaari pa rin kaming magbiruan na para bang normal lang ang lahat.Ngunit alam kong hindi ko maaaring gamitin ang mga biro upang takasan ang tunay na usapan.“Kuya,” tawag ko.“Ano na naman?”“Kung hindi ako papayagan ng doktor na umalis sa ospital, hindi ko pipilitin ang sarili ko. Pero kung maaari naman akong makadalo sa gala nang hindi nalalagay sa panganib ang kalusugan ko, gusto kong pumunta.”Nawala ang ngiti niya. “Jun, ang kalusugan mo ang dapat mong unahin.”“Hindi ko naman iyon isinasantabi.”“Sigurado ka?”“Oo. Makiki
Lahat pala iyon ay bahagi ng isang planong matagal na nilang binuo. At ang pinakamasakit? Hindi lamang ako ang maaaring naloko nila, pati ang pamilyang handang tumulong sa akin.“Hindi ko maintindihan kung paano nila nagawa iyon,” bulong ko.“Dahil may gusto silang makuha,” sagot ni Kuya Marco. “At kapag pera, kapangyarihan, o pansariling interes ang pinag-uusapan, may mga taong handang gumawa ng mga bagay na hindi natin inaasahan.”“Pero bakit kailangan pa akong idamay?”“Dahil ikaw ang pinakamadaling lapitan sa panig ng pamilya natin sa sitwasyong iyon,” sabi niya. “At marahil, naisip nilang kapag naniwala ka sa kanila, mas madali nilang makukuha ang gusto nila.”Napapikit ako. Masakit tanggapin na maaaring ganoon lang kasimple ang lahat—na ang tiwala ko ay ginawa nilang daan upang makalapit sa aming pamilya, at ang mga panahong nag-aalala ako sa kaniya ay mga sandali palang lihim siyang natutuwa dahil unti-unti akong nahuhulog sa bitag na ginawa nila.“Hindi ko hahayaang makalusot
“Alam kong hindi sapat ang mga salitang iyan,” pagpapatuloy ko. “Alam kong hindi mabubura ng isang paghingi ng tawad ang lahat ng sakit na naidulot ko sa kaniya. Pero ayokong matapos ang lahat nang hindi ko man lang inaamin ang mga pagkakamali ko.”“Maganda iyan,” sabi ni Ate Rose Ann. “Pero tandaan mo, Jun, hindi mo puwedeng asahan na dahil umamin ka na, magiging maayos na agad ang lahat.”“Alam ko.”“Maaaring patawarin ka niya, pero hindi ibig sabihin na babalik agad ang tiwala niya sa iyo.”“Alam ko rin.”“Maaaring mahal ka pa niya, pero hindi ibig sabihin na handa na siyang muling masaktan.”Napayuko ako.Iyon ang pinakakinatatakutan ko. Hindi ko alam kung mahal pa rin ako ni Jayzel. Hindi ko alam kung may natitira pang puwang para sa akin sa puso niya. At hindi ko rin alam kung ang lahat ng pag-aalagang ipinakita niya sa akin ay dahil may nararamdaman pa siya o dahil lamang ayaw niyang pabayaan ang isang taong nangangailangan ng tulong.Ngunit sa unang pagkakataon, handa akong ta
POV: JunNapapikit ako nang bahagyang gumalaw ang katawan ko sa kama.Muling kumirot ang aking tiyan, at kahit pilit kong itinatago ang sakit, hindi ko napigilang mapangiwi. Para bang may humihila at pumipilipit sa loob ng aking sikmura sa tuwing gumagalaw ako. Hindi pa man tuluyang naghihilom ang sugat mula sa operasyon sa bituka, ramdam ko na agad ang epekto ng kahit pinakamaliit na pagkilos.“Dahan-dahan lang, Jun.”Agad na lumapit sa akin si Kuya Marco nang mapansin niyang napangiwi ako. Inayos niya ang unan sa likod ko upang mas maging komportable ang aking pagkakahiga.“Hindi ka naman hinahabol ng oras. Huwag mong piliting kumilos nang mabilis.”“Okay lang ako, Kuya.”Napailing siya sa akin. “Ilang beses ko nang narinig iyan sa iyo mula nang magising ka pagkatapos ng operasyon. Pero sa tuwing sinasabi mong okay ka, mukha ka namang isang hakbang na lang ay tatawag na ng doktor.”Napatawa nang bahagya si Ate Rose Ann na nakaupo sa kabilang gilid ng kama. Ngunit nang makita niyang
Hindi siya basta naniwala sa sinasabi ni Jureza, ngunit hindi rin niya basta itinuring na kasinungalingan ang lahat. Sa halip, pinansin niya ang mga pagkakaiba sa kilos at pananalita nito. Tinimbang niya ang mga posibleng dahilan. At nang hindi na niya kayang alamin ang sagot nang mag-isa, humingi siya ng tulong sa taong may kakayahang magsiyasat nang mas maayos.Iyon ang dapat gawin ng isang abogado. Hindi siya dapat magpanggap na alam niya ang lahat—dapat alam niya kung kailan magtanong, kung kailan maghintay, at kung kailan kailangang kumilos.“May isang bagay akong gustong tiyakin,” sabi ko kay Victoria. “Kung mag-a-apply si Jayzel, gusto kong walang sinumang magbigay sa kaniya ng espesyal na pagtrato dahil sa koneksiyon niya sa akin o kay Jun.”“Maiintindihan ko iyon.”“Kung papasa siya sa bar exam, magiging abogado siya dahil pinaghirapan niya iyon. Kung makakapasok siya sa firm natin, dapat ay dahil napatunayan niyang kaya niya ang trabaho.”“Gagawin natin ang karaniwang pagsus
Matapos ang pulong, kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan kung may bagong mensahe mula kay Jun.Mayroon.[Kuya, nakausap mo na ba si Jayzel?]Agad akong napangiti. Hindi ko alam kung paano niya nalaman na maaaring tumawag si Jayzel sa akin, ngunit hindi na iyon nakapagtataka. Kilala ko ang bayaw ko. Kahit sinusubukan niyang magpahinga, hindi basta nawawala sa isip niya ang mga problemang hindi pa niya nareresolba.Tinawagan ko siya. Ilang ring lamang ang lumipas bago siya sumagot.“Kuya?”“Kamusta ka na?”“Okay naman. Medyo pagod lang.”“Dapat nagpapahinga ka.”“Alam ko naman.”Napailing ako. Kahit kailan, hindi talaga nawawala ang ugali ni Jun na sabihing ayos lang siya kahit halatang may iniisip. Ngunit hindi ko siya pipilitin. May mga bagay na kailangan niyang harapin sa sarili niyang paraan.“Nakausap ko na si Jayzel,” sabi ko.“Tumawag siya?”“Oo. Ikinuwento niya ang naging pag-uusap nila ni Jureza.”Natahimik si Jun. “Anong sinabi niya?”“Ang mga bagay na napansin niya. Tungk
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la







