FAZER LOGINPagkatapos ay dahan-dahang tumayo si Dorothy at maingat na inayos ang mga legal na dokumentong dala niya.“May meeting ka mamayang alas-tres ng hapon, sir. Naka-calendar na po sa tablet mo.”“Thank you, Dorothy.”“You're welcome, sir.”Pagkaalis na pagkaalis niya sa silid, muli kong ibinaling ang aking tingin sa nagniningning na screen ng aking laptop.Sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng ilang araw, hindi ko man lang naisip ang tungkol sa kasal.Hindi ko naisip si Kimmy.Hindi ko rin naisip si Dorothy.Ang tanging naghahari sa utak ko ay ang korporasyon at ang mga legal na hakbang na kailangan kong isakatuparan upang matiyak na hindi ako mawawalan ng kontrol sa kumpanya kailanman.Dahil iyon at iyon lamang ang tunay kong layunin.Hindi ang maging isang tapat na asawa ni Kimmy.Hindi ang bumuo ng pamilya kasama siya.Hindi ang tuparin ang mga pangarap na paulit-ulit niyang ikinukuwento sa akin nang may kumikislap na mata.Ang tanging hangad ko ay ang karangyaan at kapangyarihang ma
Isang gabi, habang nasa condo unit kami ni Dorothy, muli niyang binanggit ang tungkol sa aming kasal.Nakahiga kami sa kama at nanonood ng palabas sa telebisyon nang bigla siyang pumaling at humarap sa akin.“Jeff, may mahalaga akong itatanong sa iyo.”“Ano na naman iyon, Dorothy?”“Kung sakaling hindi ka na matuloy sa kasal ninyo ni Kimmy next month... saan mo gustong magpakasal tayong dalawa?”Napangisi ako nang bahagya. “Bakit? Nagpaplano ka na ba agad?”“Hindi naman masama ang magplano para sa hinaharap natin, hindi ba?”“Depende sa plano at sa bilis ng galaw mo,” maano kong sagot.Umupo siya sa kama at seryosong humarap sa akin. “Gusto kong malaman kung ano talaga ang naiisip mo para sa atin.”Sandali akong natahimik.Sa totoo lang, kailanman ay hindi ko pa pormal na pinag-iisipan nang detalyado ang tungkol sa aming kasal ni Dorothy. Ang tanging nagtatakbo sa utak ko ngayon ay kung paano ko maaagaw ang kabuuang kontrol sa Greenzone Development at kung paano ko haharangan at pupul
Pagkalipas ng ilang araw, mas naging abala ang lahat sa opisina para sa mga huling paghahanda bago ang IPO Gala.Halos araw-araw ay sunod-sunod ang aming high-level meetings. May mga foreign investors na gustong makakita ng mismong progreso at pananalapi ng kumpanya, may mga taong nagtatanong tungkol sa mga makabagong algorithm na idinisenyo ni Kimmy, at may mga potensyal na kliyenteng gustong makipagkasundo sa amin para sa malalaking proyekto.Sa bawat pagpupulong, pilit kong ipinapakita ang aking sarili bilang isang lalaking may kapangyarihan at malinaw na pananaw sa negosyo.Hindi ako puwedeng magmukhang palamuti lamang sa tabi ni Kimmy.Hindi ako puwedeng magmukhang nakasandal lang sa galing ng iba.Kailangan kong maging opisyal na mukha at lider ng Greenzone Development.At unti-unti, nagiging ganoon na nga ang pagtingin sa akin ng mga tao sa industriya.May mga malalaking kumpanya nang direktang tumatawag sa aking linya upang itanong ang mahahalagang desisyon. May mga nag-aalok
Nang gabing iyon, nagkita kami ni Dorothy sa isang eksklusibong restaurant na malayo sa opisina at sa mga mata ng mga kakilala.Hindi kami maaaring palaging magkita sa iisang lugar. Hindi kami maaaring magkaroon ng nakasanayang oras. At lalong hindi kami maaaring maging pabaya. Kung gusto naming manatiling ligtas at nakatago ang lihim naming relasyon at ang aming mga plano, kailangan naming maging maingat at kalkulado sa bawat galaw.Habang hinihintay ang inorder naming pagkain, inilapag ni Dorothy ang kaniyang telepono sa mesa at tinitigan ako.“May update na ba tungkol sa mga VIP guests para sa gala?” tanong niya.“May ilang malalaking investors na ang nagkumpirma ng pagdalo,” sagot ko habang nakatingin sa akin mismong screen.“Good.”“May mga taong gustong direktang makausap si Kimmy tungkol sa bagong software system ng kumpanya,” pagpapatuloy ko. “May ilan ding interesadong magpasok ng karagdagang pondo para sa pagpapalawak ng operasyon natin.”“That's really good for you, Jeff.”
Pagsapit ng alas-diyes ng umaga, nasa opisina na ako ng Greenzone Development.Maayos at perpekto ang suot kong polo shirt, plantsadong-plantsado ang aking slacks, at nakasabit sa aking braso ang mamahaling relook binili ko mula sa unang malaking kita ng kumpanya.Hindi pa man ako nakakaupo sa aking executive desk ay sinalubong na ako ni Dorothy sa labas ng aking silid.Ngayon, suot niya ang kaniyang pormal na business attire, may hawak na leather folder, at maayos ang pagkakatali ng kaniyang buhok. Kung may makakakita sa aming dalawa sa hallway, iisipin nilang isa lamang siyang masipag, disiplinado, at propesyonal na executive secretary, at ako ang kaniyang respetadong boss.Walang sinumang makapagsasabing ilang oras lamang ang nakalipas ay magkasama kami sa isang pribadong kwarto ng hotel—magkasiping at walang ibang iniisip kundi ang sarili naming mga pagnanasa.“Good morning, sir,” pormal niyang bati sa akin, walang ka bakas-bakas ng nangyari kagabi.Napangisi ako. “Good morning, D
“Jeff!” tawag ni Dorothy nang may halong gulat at paghalakhak.“Anong kasal, Dorothy?” ulit ko habang nakangisi nang sarkastiko. “Wala namang kasal na tunay na magaganap.”Napatitig siya sa akin nang ilang segundo bago muling gumuhit ang isang pilyang ngiti sa kaniyang mga labi. “So, hahayaan mo lang talaga siyang magpakapagod at magplano mag-isa?”“Bakit hindi? Matalino siya, 'di ba? Hayaan mong gumana ang utak niya.”“Wedding requirements, venue, wedding dress, mga bisita... Pati yata ang pag-aayos ng mga legal na papeles ninyo, sinisimulan na niyang asikasuhin ngayong gabi.”“Hayaan mo siya,” walang kaimik-imik kong sagot.“Hindi ka man lang ba nakakaramdam ng kahit katiting na awa?”Napatawa ako nang malakas sa kaniyang katanungan. “Awa? Sa kaniya?”“Oo. Halatang-halata namang sobrang saya niya sa ideyang magiging mag-asawa na kayo next month.”Hindi ako agad sumagot.Sa halip, inabot ko ang aking smartphone mula sa nightstand sa tabi ng kama. Binuksan ko ang aming chat thread ni
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n
MYLENE’S POV:“Kimmy! Not there mahal! Please stay near me, you might get lost!”. Sabi ko sa napaka cute kong limang taong gulang na anak.“Mommy, I’m okay! Look! I can walk alone!” Pag mamayabang nito sa akin habang naglalakad ito ng halos isang metro ang layo sa akin habang hawak hawak nito ang
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la







