Chapter 6

Hindi na itinuloy ni Erica ang kanyang pagsubo. Bigla siyang tinubuan ng hiya nang makita nitong ginawa niyang ulam ang ibinigay nitong kape kanina.

“Kain po kayo, Sir,” pag-aaya ni Erica sa kanya.

Sinuri ng mga mata ni Elias ang kinakain niya. “Masarap bang gawing ulam ‘yan?” Inukupa nito ang pwesto sa kanyang harapan.

“Masarap naman po, Sir.”

“I wanna try it. Feed me!”

Dahil nakahawak pa rin si Erica sa sariling kutsara, hinawakan ni Elias ang kanyang pulupulsuhan at iginiya iyon papunta sa labi nito. Gulat na gulat si Erica nang makitang kinain niya nga iyon, at wala man lang siyang pandidiring nakita sa mukha ng boss.

Tumango-tango ito habang ngumunguya. Biglang nagliwanag ang mukha nito at itinuro ang baonan ni Erica.

“It tastes good! One more! One more!” maligalig na sigaw nito sa kanya.

Kahit puno ng kaguluhan ang isip ni Erica ay nilagyan niya pa rin ng kanin ang kutsara. Kape lang ang ulam niya pero nagustuhan nito?

“Lagyan mo ng kaunting sabaw,” utos nito sa kanya.

Nilagyan iyon ni Erica ng kaunting sabaw bago isinubo sa bibig nito. Nag-aalangan pa siyang subuan ito dahil ang bigas nila ay 'yong mumurahin lang at medyo may amoy pa. Baka sumama ang tiyan nito at manibago sa bigas.

“Nagustuhan n’yo po ba ang lasa? Sigurado po ba kayo d’yan?” tanong ni Erica.

Nilunok muna ni Elias ang kanin bago siya sinagot. Hindi na rin tuloy makasubo nang maayos si Erica dahil iisang kutsara lang ang gagamitin nilang dalawa.

“Masarap siya, siguro dahil may halo na ng laway mo dahil sa kutsarang ginamit.”

Sinamaan ito ni Erica ng tingin kaya agad nitong binawi ang sinabi.

“I’m just kidding! It tastes good, Erica! Ipapatikim ko rin ‘to kay Samuel sa susunod. Sa susunod doon ka sa cafeteria kumain. Libre naman ang lunch doon,” seryosong sabi nito.

“Libre lang po ba?”

Akala ni Erica ay may bayad kaya hindi siya kumakain doon! Kung libre pala, sana hindi na siya nagbaon ng pagkain. Naisip din niya kung pwede kaya mag-take out para madalhan niya ang kanyang anak.

“Hindi ba kayo nasabihan niyan? Next time doon ka kumain. Ikaw naman ang sumubo.”

Kinuha nito kay Erica ang kutsarang hawak niya. Parang tumigil ang mundo ni Erica nang itapat nito sa kanyang bibig ang kutsarang may laman ng kanin.

“Open your mouth.”

Dumadampi na ang kutsara sa nakatikom na bibig ni Erica.

“Nangangalay na ang kamay ko. Hahalikan kita kapag hindi mo binuksan ang bibig mo.”

Natawa ito nang parang kidlat na nawala ang kanin dahil isinubo iyon ni Erica nang mabilis.

“Sir!”

Napapikit si Elias habang si Erica naman ay lumingon sa pumasok.

“Sir Samuel, kain po tayo,” aya ni Erica.

“Thanks, Erica.” Si Elias ay hindi pa rin lumingon sa kanya.

“Sir, we have to go. Naghihintay na raw ang mga kapatid mo,” paalala ni Samuel.

“Kakaltasan ko ng limang libo ang sweldo mo, Samuel.”

Napakamot si Samuel sa kanyang batok. “Tumawag na po si Sir Gregory na magkikita kayo. Didiretso na lang po tayo sa meeting n’yo mamaya.”

“I have to go, Erica. I’ll see you later. Continue eating,” kumindat pa si Elias sa kanya bago umalis.

Nauna itong lumabas kay Samuel.

“Tang-inang trabaho ‘to,” huling pabulong na sabi ni Samuel bago sumunod sa amo niya.

Buong maghapon ay ginawa lang ni Erica ang kanyang trabaho. Nagliligpit na siya ng kanyang mga gamit kasabay ng ibang mga kasamahan niya.

“Pumasok daw si Sir Elias dito kanina?” rinig niyang tanong nung isa.

Iba-iba ang nakakasama ni Erica araw-araw kaya mahirap makahanap ng makakasundo, lalo na at matagal-tagal na rin ang mga ito sa kumpanya kaya magkakakilala na silang lahat.

“Narinig ko sa banyo na nakasalubong daw nila na lumabas mula dito.”

Tahimik lang na nakikinig si Erica sa pag-uusap ng mga ito. Pumasok nga naman ang boss doon kaninang pananghalian. Biglang natahimik ang lahat kaya napalingon si Erica, sa kanya na pala nakatuon ang mga mata ng mga ito.

“Ikaw lang ang naiwan dito, ‘di ba?”

“Hindi naman pumasok si Sir Elias,” pagtatanggi pa ni Erica. Kung sasabihin niya kasi ang totoong nangyari ay magtatanong ang mga ito kung ano’ng ginagawa ng CEO sa locker area.

“Teka, nasaan ang pera ko? Nandito lang 'yon sa bag ko, ah?”

Nawala kay Erica ang atensyon ng mga ito. Iyon na sana ang naging hudyat niya para makaalis at umuwi.

“Hoy! ‘Wag ka munang umalis! Ikaw lang ang naiwan dito kanina, ah? Patingin nga ng bag mo!”

Pinagbibintangan ba nila akong magnanakaw? naisip ni Erica.

“Baka naman po nasa loob lang ng bag mo. Tingnan n’yo lang po ulit,” mahinahong sagot ni Erica.

Napaigtad siya nang bigla nitong itinapon sa sahig ang sariling bag kaya nagkalat ang mga gamit nito.

“Wala nga! Nasa bag ko lang ‘yon kanina! Ikaw lang ang naiwan dito nung tanghalian! Matagal ko nang iniiwan ang pera ko rito pero hindi naman nawawala! Ngayon lang!”

Humigpit ang hawak ni Erica sa kanyang bag nang sabay-sabay silang lumapit sa kanya. Tatlo ang mga ito at mas malalaki ang katawan kaysa sa kanya.

“Patingin ng bag mo!” sigaw sa kanya.

Wala namang kinuha si Erica kaya mataas ang tiwala niyang ibinukas ang kanyang bag upang ipakita sa kanila. Sigurado siyang wala siyang kinukuhang pera. Alam niyang hirap din ang mga ito sa buhay, kung magnanakaw man siya ay pipiliin niya ang mayaman, samantalang pare-pareho lang silang nagkakayod doon.

“Kumain lang po ako rito. Wala po akong kinuhang pera. Baka nakalimutan n’yo lang po kung saan n’yo nilagay,” giit ni Erica habang patuloy na hinahalughog ng mga ito ang kanyang bag.

“Pera ko ‘yan!” sigaw ni Erica nang makitang kahit ang kanyang wallet ay hinahalughog na ng mga ito.

May nakita silang bente pesos na pamasahe na sana niya. Ngunit binuksan ng isa ang bulsa kung saan nakalagay ang matagal na niyang itinatagong dalawang daan, perang itinabi niya para kay Sam-Sam kapag nagkakasakit ito.

“’Wag ‘yan! Para sa anak ko ‘yan!”

Sinubukan ni Erica na lumapit sa kanila ngunit hinarang siya nung dalawa.

“Sa anak ko ‘yan! Please! ‘Wag n’yong kunin!”

Sinubukan niyang itulak ang isa, ngunit sa kanyang pagtulak ay nagalit lang ito.

“Ano ba? Matapang ka? Baguhan ka lang dito kaya ayos-ayusin mo ang ugali mo! Wala siyang pera kaya bigyan mo muna!”

Dinampot na nung isang kasama nila ang bag na itinapon kanina, pero hindi pa rin pinapakawalan si Erica nung dalawa. Nakakuyom na ang kanyang mga kamao habang pilit na lumalapit doon sa babaeng kumuha ng pera niya.

“Wala rin akong pera! Mahirap lang din ako! Ako lang ang bumubuhay sa anak ko. Kailangan ko ang perang ‘yan!”

“Kailangan ko rin ‘to. Bitawan n’yo na ‘yan, umalis na tayo.”

“Nagmamakaawa na ako! Ibalik n’yo sa akin ang pera ko!”

Nanlumo si Erica nang isa-isa silang lumabas nang walang sinumang pumatol sa pagmamakaawa niya. Wala siyang nagawa kundi ang tahimik na umiyak. Matagal niyang itinago ang perang iyon tapos mapupunta lang sa kanila.

Tumutulo ang kanyang mga luha sa sahig habang dinadampot ang lumang wallet. Kahit ang benteng inilaan niya para sa pamasahe ay hindi pinalagpas ng mga ito.

Kinuha ni Erica ang kanyang bag at hinalughog iyon, nagbabakasakaling may perang naiwan. Ngunit kahit baligtarin niya ang bag ay kahit piso ay wala siyang nakita.

Nanghihina siyang lumabas at sinimulan ang paglalakad pauwi. Dalawang oras. Dalawang oras ang aabutin niya kung maglalakad siya.

Pahinto-hinto si Erica sa tuwing hinihingal siya. Padilim na nang padilim at kahit pambili ng tubig ay wala siyang pera. Kanina pa siya naglalakad ngunit malayo pa rin ang bahay nila. Sa bawat hakbang ay nanginginig na ang kanyang mga binti at ang bigat-bigat na ng kanyang dalawang paa, pero sinikap niya pa ring makauwi.

Bakit may mga ganoong tao? Ang hindi marunong lumaban nang patas? Pinaghirapan ko ang perang 'yon. Kahit hindi malaki, mahalaga sa buhay ko ang perang para sa anak ko.

Sa mga naging trabaho ni Erica noong araw, hindi naman maiiwasang may katrabahong hindi makakasundo, pero ito ang kauna-unahang beses na may kumuha sa pera niya. Kung sino pa ang kapos, iyon pa ang napili nilang pagtripan.

Umupo si Erica sa gilid ng daan at ipinatong ang magkabilang siko sa kanyang mga tuhod. Marami ang mga dumadaang sasakyan sa paligid dahil uwian na ng mga tao galing sa trabaho.

Ginalaw niya ang mga daliri sa paa at nakitang natuklap na ang suot niyang half shoes. Hinubad niya muna iyon at inilagay sa kanyang tabi. Nakita niya ang paltos sa kanyang paa. Naiiyak niyang pinagmasdan ang sariling mga daliri at ang kanyang sitwasyon.

Biglang may umilaw sa kanyang pwesto mula sa likod ng isang sasakyang huminto sa kanyang harapan. Mahirap aninawin kung sino ang lalaking bumaba dahil nakakasilaw ang ilaw.

“Erica?”

“Sir Elias…”