Chapter 7

Nawala lahat ng ingay sa paligid nang makita ni Erica na naglakad papunta sa kanyang direksiyon si Elias. Napunta ang tingin nito sa kanyang half shoes na nakalapag sa kanyang tabi.

“Good evening po,” wika ni Erica sabay punas ng luha sa kanyang pisngi.

Sa nilayo-layo ng nilakad niya ay naisip ni Erica kung kumusta na kaya ang sitwasyon ng mukha niya ngayon. Magulo na rin ang kanyang buhok, at ang pawis at luha ay nagkalat na sa kanyang pisngi. Tapos haharap pa siya sa boss. Sa kalagitnaan ng lahat, naisip din niya kung bakit ito nandito.

“What are you doing here in the middle of the night, Erica? It's dangerous,” nag-aalalang sabi nito.

Napa-isip si Erica kung sasabihin ba niya rito ang totoong dahilan kung bakit siya naglalakad nang mag-isa sa gitna ng gabi—na ninakawan siya ng pera ng mga empleyado nito.

“You shouldn't be walking here alone. And what happened to your feet? Ang daming paltos,” sabi ni Elias sa kalma at mas malambot na boses.

“Nagkaproblema lang ng kaunti sa pera para sa pamasahe, Sir. Kaya naglakad na lang ako pauwi ng bahay namin,” sagot ni Erica.

Nakita ni Erica na dumaan ang gulat sa mga mata nito, at may nabasa rin siyang kaunting awa.

“Naglakad ka lang? Ang layo na ng nilakad mo. Sumakay ka. Ihahatid na kita sa bahay n'yo,” utos nito.

Napatayo na si Erica, ngunit dahil sa kanyang biglaang pagtayo ay nawalan siya ng balanse. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod at inihanda na niya ang sarili na tatama siya sa sahig dahil matutumba na siya. Ngunit mabilis ang naging kilos ni Elias at nakarating ito sa kanyang harapan. Bago pa siya bumagsak sa kalsada ay pumulupot na ang kamay nito sa kanyang bewang upang saluhin siya.

Tila tumigil ang mundo ni Erica nang magkatinginan silang dalawa. Napako ang mga mata nila sa isa't isa. Pakiramdam niya ay nawala ang mga tunog ng busina ng sasakyan at tanging silang dalawa lang ang natira sa mundong ibabaw. Ang nagsisilbing liwanag nila ay ang ilaw ng sasakyan nito ngunit hindi naging balakid iyon upang hindi niya mapagmasdan ang kabuuan ng mukha nito. Ang tangos ng ilong nito, makapal ang kilay, mapupula ang mga labi, mataas ang pilik-mata, at nangungusap ang mga mata. Wala siyang ibang naramdaman kundi panghihina dahil sa mga titig nito.

“'Wag mo akong titigan ng ganyan baka matunaw ako, Erica,” ani Elias.

Itinulak ito agad ni Erica, ngunit humigpit lamang ang kapit nito sa kanyang bewang. Sa isang iglap, nasa likod na ng kanyang tuhod ang kamay nito at hindi na dumampi sa kalsada ang kanyang mga paa. Umangat na siya sa ere at binuhat siya nito na parang isa silang bagong kasal.

Ngayon lang napansin ni Erica na kasama pala nito si Samuel. Ito ang nagbukas ng pintuan sa backseat.

“'Yong sapatos ko,” wika ni Erica nang makapasok sa loob.

Lumingon si Elias kay Samuel.

“Get her things,” utos nito. Tahimik na tumango si Samuel at tumalikod. Pumasok din si Elias sa loob at umupo sa tabi ni Erica.

Kaginhawaan ang naramdaman ni Erica nang dumampi ang kanyang pwet sa malambot na upuan. Tuluyan nang nakapagpahinga ang kanyang mga binti, bagaman paniguradong hanggang bukas ay dadalhin niya ang sakit sa kanyang mga paa.

“Ano'ng ginagawa mo dun, Erica? Gabing-gabi na,” wika ni Samuel nang umandar na ang sasakyan.

“Trip niya lang mag-walking, Samuel. Tumahimik ka na at 'wag na magtanong,” sagot ni Elias.

“Nagtatanong lang naman ako kay Erica, Sir,” ani Samuel.

“Dumaan muna tayo sa pinakalamapit na pharmacy, Samuel. Bibili lang tayo ng gamot para sa paltos niya sa paa,” ani Elias sabay sulyap kay Erica.

“Sa pinakamalapit, Sir? Ayaw mo sa malayo?” hirit ni Samuel.

Sinamaan lang ito ng tingin ni Elias na siya namang ikinahalakhak ni Samuel.

“Hindi naman po kailangan ng gamot para rito, Sir. Sapat na po sa akin na makauwi ako sa bahay namin,” sabi ni Erica.

“Ang daming paltos ng paa mo. Gagamutin natin 'yan bago ka umuwi,” sabi nito at parang wala nang karapatang magreklamo si Erica.

Dumaan muna sila sa isang pharmacy at bumili ng gamot.

“Salamat po pagbili ng gamot, Sir. Sa bahay ko na lang po gagamutin,” sabi ni Erica. Naiwan silang dalawa sa loob ng sasakyan dahil lumabas si Samuel upang bumili ng gamot.

“Ako ang gagamot at dito natin gagamutin,” giit ni Elias.

Naisip ni Erica na kung magtatagal pa siya ay mag-aalala na sa kanya ang kanyang Lolo dahil alam nito kung anong oras matatapos ang trabaho niya. At ang anak niyang si Sam-Sam ay hahanapin na rin siya.

“Ako na po, Sir. Sa bahay na po. Sobra-sobra na po ang tulong n'yo sa akin at ayos na po ang paghatid sa bahay namin. Baka mapagalitan po ako sa bahay kapag ginabi ako,” mahabang paliwanag ni Erica.

“Okay, fine. Parang ikakamatay mo kung ilang minuto kang maiiwan sa tabi ko,” sagot ni Elias.

Bukod sa hinahanap na siya sa bahay ay nahihiya rin si Erica na magpagamot dito. Siya pa ang gagamutin nito, at pahahawakan ba niya ang madumi niyang paa sa isang CEO na boss pa niya? Manhid lang ang hindi mahihiya sa ganoong sitwasyon.

Dumating si Samuel na may bitbit na isang supot at ibinigay iyon sa kanila sa likod.

“Hindi n'yo man lang muna gagamutin ang sugat niya bago tayo umalis, Sir?” tanong nito habang ikinakabit ang seatbelt sa kanyang katawan.

“She doesn't want to. Ihatid na lang natin sa bahay nila,” tugon ni Elias.

Ang sinabi ni Erica na bahay nila ay malayo pa sa totoo nilang bahay. Natatakot siyang sabihin dito ang totoo niyang address. Gabi naman na at hindi naman lumalabez ang kanyang anak, pero naninigurado lang din siya.

“Dito ba ang bahay n'yo?” tanong ni Samuel at sumilip sa labas. Tatlong bahay pa ang layo nito bago ang bahay nila Erica. Ang nagmamay-ari sa bahay na iyon ay si Saddie.

“Opo, maraming salamat po sa paghatid sa akin.” Lumingon si Erica kay Elias. “Thank you, Sir.”

Hindi na isinuot ni Erica ang kanyang half shoes at baka masira pa ito nang husto. Malapit lang naman ang bahay at maghuhugas na lang siya ng paa pagdating. Ipapaayos na lang niya iyon dahil mukhang hindi na kaya ng shoes glue sa laki ng sira, at matagal-tagal na rin kasi iyon sa kanya.

“Magpapaa ka lang?” tanong ni Elias.

Tumango si Erica at kinuha na rin ang supot para makalabas na.

“May extra akong tsinelas sa likod. Gamitin mo muna. Pakikuha nga sa likod, Samuel,” utos ni Elias.

“Hindi naman po kailangan. Pero salamat po. Ibabalik ko na lang po sa susunod na araw dahil wala po akong duty bukas,” wika ni Erica.

“Wala kang trabaho bukas? Why is that? Hindi whole week ang duty mo?” tanong ni Elias habang nakakunot pa ang noo.

“Hindi po, Sir. Tatlong araw lang po ako.”

Kumatok sa bintana si Samuel kaya lumabas na si Erica. Nakahanda na ang tsinelas na para sa kanya. Sa laki niyon ay mukhang kalahati lang ng kanyang paa ang kasya.

Para namang tatalon ang puso ni Erica palabas nang makita niyang lumabas ang isang kapitbahay nila at buhat-buhat pa nito ang anak niya.