Chapter 2

Nanatili akong nakasandal sa pinto ng banyo kahit ilang minuto na ang lumipas simula nang lumabas si Gab. I could still feel the phantom pressure of his hands on my waist. Pati na ang nanunuya niyang boses ay parang sirang plakang nagpapaulit-ulit sa pandinig ko.

"Gago siya! Kung alam ko lang na ganito pala ang mangyayari, e ’di sana itinulog ko na lang ang frustration ko kagabi!" inis kong bulong sa sarili.

Umayos ako ng tayo saka ko muling tiningnan ang sarili sa salamin. I need to be composed. Hindi ko pwedeng ipakita sa kanila na nagkakaganito ako, lalo na sa Gab na ’yun. Halatang enjoy na enjoy siya sa mga reaksyon ko.

Nang pakiramdam ko'y kaya ko na silang harapin ulit ay lumabas na ako. Nandoon na rin si Chloe kaya sa kaniya ako tumabi imbes na sa mga magulang namin. Nagtaka pa ako kung saan nanggaling ang dessert na nilalantakan ngayon ng kapatid ko pero hindi ko na ’yun binigyan ng pansin.

"Claire, anak? Okay ka lang ba? Bakit ang tagal mo yata sa banyo?" tanong ni Mama habang sinusuri ang mukha ko.

"Okay lang po ako. Nahilo lang ako kanina," pagsisinungaling ko.

Ramdam ko ang paninitig na naman sa akin ni Gab pero hindi ko na siya tinapunan ng tingin. Nakasandal siya sa upuan niya sa harap ko habang dahan-dahang pinapaikot ang hindi niya maubos-ubos na wine sa baso. His face was unreadable, but the glint in his eyes was enough to tell me that he was mocking my silence.

"Gaya nga ng sinasabi ko kanina, Claire," untag ni Papa. "Napagkasunduan namin ni Gabriel na lumabas kayo ngayong hapon. Kailangan niyo nang pag-usapan ang mga detalye ng kasal niyo. Sabi pa niya ay ipang-sho-shopping ka niya ng mamahaling damit."

Napatitig ako kay Papa at hindi makapaniwala sa sinabi niya. "Pa, pagod po ako. Hindi po ba pwedeng sa susunod na linggo na lang?”

"Claire, anak, busy ang mapapangasawa mo," seryosong sabi ni Mama. "Isang malaking abala na sa kaniya ang pagbisita niya sa’tin dito kaya huwag ka nang magpakipot.”

Wait, what? Magpakipot? Oh my god! Sila ba talaga ang mga magulang ko?

"I'm a busy man, Claire. I don't like wasting time," Gab butted in. Tumayo siya at inayos ang butones ng kaniyang suit. "I've already cleared my afternoon for this. It would be a shame if you'd decline."

"Sige na, anak. Sumama ka na sa kaniya," hirit pa ni Papa.

‘Seryoso ba kayo, Ma, Pa?’ Gusto kong itanong ’yan sa kanila pero naitikom ko na lang ang bibig ko nang makitaan ko ng pagmamakaawa ang tingin nila sa akin.

Wala akong nagawa kundi tumayo at kunin ang bag ko. Paglabas namin ni Gab ng bahay ay sinalubong kami ng isang itim na Rolls-Royce Ghost. Pumasok kami roon nang pagbuksan kami pareho ng kaniyang driver.

Tahimik ang byahe. He was busy on his phone, typing away as if I wasn't there. Habang ako ay pigil na pigil ang sarili na hindi mapasigaw dahil sa nangyayari.

"Do you always follow women into restrooms, huh? O sadyang hobby mo lang ang mambastos?" sabi ko na lang nang kaunti na lang ay sasabog na ako.

"Only the ones who run away from me. I don't like it when people leave the conversation unfinished," tugon niya na hindi tinatanggal ang tingin sa phone.

"Wala na dapat tayong pag-usapan kasi hindi naman ako papayag na makasal tayo. The marriage is a business deal for my parents, but for me, it's a death sentence," I hissed.

Napaangat siya ng tingin sa akin. He turned off his phone and shifted his body towards me. The space inside the luxury car felt smaller all of a sudden.

"A death sentence? You seemed to enjoy 'dying' in my arms last night," he said, his eyes tracing the line of my jaw.

"Shut up! Pinagsisihan ko na 'yun, okay? Kung alam ko lang na ikaw pala ang tinutukoy ng kapatid kong ninong ko, mas pipiliin kong magmukmok sa kuwarto ko,” sabi ko at saglit na nag-iwas ng tingin.

"But you didn't. You chose me out of all the men in that bar. Maybe your instincts knew exactly who you needed.”

Hindi makapaniwala akong napatingin ulit sa kaniya. "Needed? Anong pinagsasabi mo? Hindi ko kailangan ng lalaking namimilit ng babae dahil lang nagkakautang sa kaniya ang magulang nito!”

Napailing siya habang may ngisi na sa labi. "I didn't force you. I simply accepted a settlement. Your father offered, and I saw an opportunity I didn't want to pass up.”

"An opportunity to what? To ruin my life?”

Umusog siya palapit sa akin saka marahang pinaglaruan ang buhok kong nasa bandang tainga ko. I tried to move away, but there was nowhere to go.

"To own you," he whispered. "You're a masterpiece, Claire. Fragile, innocent, and untamed. Sayang kung ibang lalaki ang makikinabang sa'yo.”

Kusang nagsitayuan ang mga balahibo ko sa katawan. Baliw siya! Hindi ko alam na may pagkabaliw siya!

"Ah, basta! Ayaw kong makasal sa’yo. Hindi ako papayag sa kasal na 'to," diretsahan kong sabi, dahilan upang mawala ang ngisi niya sa labi.

Huminga ako nang malalim saka siya seryosong tiningnan sa mata. "Gab, malaking kasalanan na ang nangyari sa atin kagabi kaya please, 'wag na natin 'to ituloy. Kung gusto mo, babayaran ko na lang ang fifty million."

Sandali siyang napatitig sa akin pero mayamaya lang din ay marahan siyang tumawa na para bang isang malaking joke ang sinabi ko.

"You're jobless. So, where on earth will you get the money to pay me back?"

Muli akong sandaling natigilan, pero agad din akong nakasagot. "Exactly! Student pa lang ako kaya wala pa akong trabaho sa ngayon pero pwede naman na tumigil ako sa pag-aaral at maghanap na lang ng trabaho—"

"Enough," putol niya sa akin, his eyes turning cold and serious. "You're graduating next semester. I don't want a future to be ruined just because someone had to work like a dog for a debt she didn't even start."

Wow! Literal na napakalaking wow!

"Sa'yo pa talaga nanggagaling, ha? Do you really think forcing me to marry you won't ruin my future?"

"Your future is safe with me. In fact, I am your future." He leaned back, his gaze steady. "To begin with, I'm not forcing you. Why don't you say that to your father?"

Muli akong natahimik pero sa pagkakataong ito ay hindi agad ako nakasagot. As if naman ganoon kadaling magreklamo! I mean I tried, pero desperado na talaga ang mga magulang ko.

"Pagabi na kaya saan mo ’ko dadalhin?” pag-iiba ko ng usapan.

Nasulyapan ko ang pagngisi niya muli pero hindi ko na iyon pinuna. Sa halip na sagutin ang tanong ko ay iba ang itinugon niya sa akin.

“By the end of this month, you'll be carrying my name. And by the end of our wedding night, you'll be carrying much more than that," he said with finality before the car stopped in front of a high-end boutique.