Share

บทที่ 3

last update publish date: 2026-08-08 14:33:37

บทที่ 3

“อดทนแล้วไปเอากันที่บ้าน”

“!!”

“หรือถ้าทนไม่ไหวก็เข้ามาหาได้เลยแต่อย่ามาพร้อมคนอื่น...พี่ไม่อยากดุใครต่อหน้าเธอ”

เพราะครามนั้นทะนุถนอมกับเจนิสยิ่งกว่าเธอเป็นปุยนุ่ม คำหยาบ ๆ จะหยุดออกจากปากเขาสักคำแทบจะไม่มีเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นเธอจะมาเห็นเขาทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่คนอื่นไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์ผัวที่แสนดี

“ดุกว่านี้เจก็เคยเห็นแล้วค่ะ”

เจนิสผละกายออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาให้ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววรู้ทัน คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาอาจลืมไปว่าเธอเห็นธาตุแท้ของเขามาหมดแล้ว ทั้งดุ เข้มงวด เย็นชา และยิ้มยากเสียจนพนักงานในบริษัทไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“มองแบบนี้หมายความว่าไง?” ครามถามทันทีที่สบกับดวงตาคู่สวย

“เปล่า” เจนิสปฏิเสธเสียงสูงพลางเสมองไปทางอื่นยกยิ้มกรุ้มกริ่มล้อคนตรงหน้า “เจแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ครามถึงดุทุกคนยกเว้นเจ”

“หรืออยากให้พี่ดุเธอด้วย?”

ครามเลิกคิ้วสูงพร้อมกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นยิ่งขึ้น เธอก็ถามอะไรพิลึกพิเรนทร์ ใครกันจะกล้าดุเมียตัวเอง จริงมั้ย?

“ถ้าเจทำไม่ถูกต้องพี่ครามก็ดุเจได้ ดุในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เจไม่ถือสาหรอกค่ะ”

“แล้วดุในฐานะผัวได้มั้ย?”

“...?”

“ดุบนเตียง”

“ทะลึ่ง!”

ครามยกยิ้มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าถลึงตาใส่ทว่าแทนที่เขาจะกลัวแต่กลับรู้สึกว่าเธอน่ารักสะอย่างงั้น

อันที่จริงแล้ว ครามไม่ใช่คนดุอย่างที่ใคร ๆ พูดกัน เขาแค่เป็นคนเจ้าระเบียบ ทุกอย่างต้องเป๊ะ ต้องได้ตามที่สั่งไม่มีตกหล่น แต่ทำไงได้ฟีดแบ็กที่ได้รับจากลูกน้องมันไม่ค่อยเป็นอย่างที่ใจต้องการ เพราะในมุมมองของผู้บริหารอย่างเขา ถ้าสั่งสิบก็อยากได้สิบ ไม่ใช่เก้า หรือแปด

ที่เขาเข้มงวดก็เพราะหวังดี อยากให้ทุกคนเก่งขึ้น ไปอยู่ที่ไหนจะได้ไม่อายคนอื่น ทำงานกันอย่างมืออาชีพ ไม่ใช่ทำส่ง ๆ เหมือนเด็กฝึกงาน สิ่งที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อบริษัททั้งนั้นเพราะถ้าผลประกอบการดี พนักงานก็จะได้โบนัสปลายปีเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

หลายครั้งที่เจนิสมักจะเตือนครามอยู่เสมอ ให้ยิ้มบ้าง อย่าเครียดมากนัก เดี๋ยวพนักงานจะอึดอัดจนอยู่กันไม่ไหว เธอบอกว่าที่ทำงานที่ดีไม่ได้มีแค่เรื่องเงินแต่มีเรื่องบรรยากาศในการทำงานร่วมด้วย ทำงานต้องมีความสุขงานถึงจะออกมาดี

แน่นอนว่าครามก็รับฟัง เขาพยายามปรับตัว ยิ้มให้มากขึ้นแม้จะยังไม่บ่อยนัก พยายามพูดจามีหางเสียงขึ้นบ้างถึงจะยังฟังดูแข็งกระด้างตามสไตล์เดิมก็ตาม แต่พนักงานคนเก่า ๆ ก็สัมผัสได้ว่า ‘คุณครามใจดีขึ้นเยอะมากถ้าเทียบกับเมื่อ 5 ปีก่อน’

“ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะไม่ดุหรอก ถ้าทำไม่ถูกก็ควรถูกดุอยู่แล้วเหมือนเมื่อกี้ไง...พี่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้”

ครามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะโน้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ราวกับตั้งใจตักตวงความหอมที่โหยหามาหลายสัปดาห์ให้หายคิดถึงในคราเดียว

“กลับไปเก็บของแล้วกลับบ้านก่อนเลยนะ”

ครามยอมผละกายออกแล้วดันร่างเล็กให้ลุกขึ้นก่อนเขาจะหยัดกายขึ้นแล้วหันไปหยิบสูทขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินกลับมายืนตรงหน้าคนตัวเล็ก

เจนิสเห็นแบบนั้นก็เลื่อนมือขึ้นจัดเนกไทให้คนตัวสูงอย่าอัตโนมัติราวกับเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องเคยชินที่ทำกันทุกวัน

“วันนี้จะไม่กลับบ้านเหรอคะ?”

เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างน่าเสียดาย นึกว่าจะได้กินข้าวเย็นด้วยกันสะอีก ก็เขาไปประชุมต่างประเทศตั้งหลายสัปดาห์กลับมาทั้งทีก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก

“พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”

มือหนาทั้งสองข้างจับเอวบางหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลแล้วผละออกช้า ๆ

“แต่จะกลับไปนอนด้วยนะ ล็อกบ้านให้ดี ๆ”

ครามว่าด้วยความเป็นห่วง ทุกครั้งที่ต้องอยู่ไกลกันเรื่องหนึ่งที่เขาจะกำชับกับเธอนักหนาคือเรื่อง ล็อกบ้าน เพราะเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปล่อยให้อยู่เพียงลำพังก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“คงไม่ได้กลับมากินข้าวกับเจสินะ” จะว่าน้อยใจก็คงใช่ เพราะน้ำเสียงของเธอเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“ถ้าเธอรอพี่กลับมากินด้วย คงหิวจนไส้ขาดละมั้งเพราะงั้นไม่ต้องรอ” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอ “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่ไปกินข้าวกับผู้หญิงที่ไหนหรอก”

“...”

“สัญญาว่าถ้าคุยงานเสร็จจะรีบกลับทันที”

“อย่าเมานะคะ” เจนิสรีบพูดดักไว้ก่อน กลัวเขาจะเถลไถล

“ไปคุยงานกับพ่อ จะเมายังไง?”

“ใครจะไปรู้ เผื่อพี่แอบไปหาเพื่อน”

“ก็เพิ่งบอกไปว่าจะรีบกลับ”

“งั้นเจจะรอค่ะ...”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 46 END

    บทที่ 46 END ซ่า ซ่า~ เสียงหยดน้ำจากฝักบัวตกกระทบลงบนเรือนร่างอรชรอย่างเป็นจังหวะ ผิวเนียนละเอียดเปียกชื้นเป็นประกายภายใต้ละอองไอน้ำร้อนที่ลอยอวลอยู่ในห้องอาบน้ำกระจกใส เช้าวันนี้เธอเกล้าผมยาวขึ้นเป็นทรงดังโงะสูงแบบลวก ๆ มีปอยผมบางเส้นหลุดระลงมาปราดอยู่ข้างแก้ม ทำให้ใบหน้าสวยดูหวานปนเซ็กซี่ในสายตาของใครบางคนที่แอบยืนมองอยู่นาน ไม่นานประตูกระจกก็ถูกเลื่อนเปิดออกช้า ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้ามาภายในห้องน้ำอย่างเงียบ ๆ เจนิสที่หลับตาพริ้มปล่อยให้สายน้ำไหลผ่านแผ่นหลัง ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่ามีเงาบาง ๆ ยืนอยู่ด้านหลัง ทว่าทันทีที่ดวงตาคู่สวยเปิดขึ้น สองแขนแกร่งของคนด้านหลังก็สอดเข้ามากอดเอวบางอย่างรวดเร็ว ทำเอาเจนิสสะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจ เธอหันขวับไปมองทันทีก็พบว่าคนที่แอบย่องเข้ามาในห้องน้ำไม่ใช่ใครอื่น“อาบน้ำนานไปแล้วนะ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่วเบาชิดใบหูก่อนจะกดจมูกโด่งฝังลงแก้วนวลของหญิงสาวด้วยความหลงใหล เจนิสเอนกายหลบเล็กน้อยพลางขมวดคิ้วแน่น มือเล็กก็เลื่อนไปปิดก๊อกน้ำก่อนจะเอ็ดคนตัวสูงเสียงแข็ง“ออกไปเลยย เจอาบน้ำอยู่”“ขออาบด้วย”“พี่อาบแล้

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 45

    บทที่ 45“ไอ้พี่คราม!!!” เจนิสแผดเสียงดังลั่นด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นเข้าหากันก่อนจะจ้องเขม็งมองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง ดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสฉายแววดื้อรั้นปนโกรธจัดอย่างไม่ปิดบัง ทันใดนั้นมือเล็กก็เอื้อมไปดึงเส้นผมครามอย่างแรงโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ทำเอาเจ้าตัวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บพร้อมอุทานออกมาเสียงดัง“โอ๊ย! จะ…เจ็บ ๆ” ครามร้องเสียงหลงอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนารีบยกขึ้นไปแตะข้อมือเล็กที่กำลังดึงผมเขาไว้แน่น พยายามขอให้เธอผ่อนแรงลงอย่างวิงวอนทั้งที่สีหน้ายังเหยเกด้วยความเจ็บ“หึ่ย!” เมื่อเห็นว่าอีกคนแสดงท่าทีเจ็บปวดอย่างจริงจัง ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี โกรธก็โกรธ กลัวเขาเจ็บก็กลัว ชายหนุ่มที่เป็นอิสระแล้วได้แต่ยกมือลูบศีรษะตัวเองปอย ๆ ก่อนจะช้อนดวงตาคมเข้มขึ้นมองใบหน้าสวยตรงหน้า ทว่าหญิงสาวกลับเบือนหน้าหนี ไม่ยอมแม้แต่จะหันมาสบตากับเขา ท่าทีเมินเฉยนั้นเหมือนมีบางอย่างมาบีบแน่นอยู่กลางอกคราม ความเจ็บจากการถูกดึงผมเมื่อครู่ยังไม่เจ็บเท่าความรู้สึกผิดที่กำลังก่อตัวในใจเลย เขาเม้มริมฝีปากแน่น มีเรื่องจะพูดเยอะแยะม

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 44

    บทที่ 44สวบบ เวลาตีสามซึ่งเป็นเวลาหลับนอนของใครหลาย ๆ คน แต่กับบางคนกลับเป็นเวลาที่เพิ่งเข้าห้องได้ ร่างแกร่งสอดกายเข้าใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมเหลือบมองร่างบางที่นอนตะแคงหันหลังให้ราวกับบอกเป็นนัยว่ากำลังโกรธเขาเต็มประดา ครามค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบแนบแผ่นหลังบาง ก่อนจะชะโงกมองใบหน้าสวยที่หลับพริ้ม ก็พบคิ้วเรียวขมวดแน่นในยามที่หลับใหลแม้จะมีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องต้องแต่ก็ยังเห็นสีหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน คนอะไรขนาดหลับยังขมวดคิ้วเป็นปม มือหนาเลื่อนขึ้นอย่างแผ่วเบา ปัดไลผมสลวยที่ปกปิดกรอบหน้าอันงดงามออกอย่างทะถนุถนอมแล้วโน้มลงหอมแก้มนวลเนียนอย่างหวงแหน“พี่รู้ว่าเธอยังไม่หลับ” เสียงแหบทุ้มดังชิดข้างหูอย่างแผ่วเบาแล้วกระชับวงแขนแกร่งกอดร่างบางไว้แน่น“หลับแล้ว!” คนแง่งอนรีบตอบกลับอย่างลืมตัวพลางดิ้นหวังจะสลัดร่างหนาออกให้พ้นตัวแต่ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด“หึ้อ! ถ้าหลับแล้วจะตอบพี่ได้ไง?” ครามกระตุกยิ้มพร้อมครางในลำคอเสียงหลงเมื่อได้ยินคำตอบ “พี่ขอโทษ”“...”“พี่ผิดเอง พี่ขอโทษ” น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยออกมาด้วยควา

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 43

    บทที่ 43 หลังจากที่กลับจากไนต์คลับ ครามก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา เดินอาด ๆ เข้าห้องน้ำชั้นหนึ่งทันที ไม่แม้แต่จะหันมาคุยกับเธอเลยสักนิด ทั้งที่เธอเองก็ไม่ใช่คนผิด ทำเอาหญิงสาวแอบรู้สึกกังวลเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าที่เขาเอาแต่เงียบนั้นเพราะโกรธเธอหรือกำลังจัดการอารมณ์เดือดดาลของตัวเอง เจนิสที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จกวาดสายตามองรอบ ๆ หวังว่าจะเจอชายหนุ่มนั่งรอบนเตียงอย่างทุกวัน ทว่าวันนี้กลับไม่พบแม้แต่เงา คิ้วเรียวขมวดเป็นปมด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็อยากตามหาอีกใจก็ขี้เกียจ เพราะวันนี้เธอเองก็ดื่มถึงจะไม่เมาแต่ก็ยังรู้สึกมึน ๆ เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรหาครามทันที ไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย“พี่อยู่ไหน?”(ข้างล่าง) ครามตอบมาแค่นั้นแต่กลับทำให้คิ้วเรียวขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิมเพราะได้ยินเสียงหอบหายใจของเขา“อาบน้ำเสร็จก็รีบขึ้นมานอนได้แล้ว เที่ยงคืนแล้วเนี่ย” เจนิสว่าเสียงดุแฟนหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว(ยังไม่ได้อาบ) น้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาเจนิสชะงักทันที นี่อย่าบอกนะว่าที่ไม่ยอมขึ้นมานอนเพราะโกรธเธออยู่น่ะ...“ก็เจเห็นพี่เดินเข้าห้องน้ำนึกว่าอาบน้ำที่ชั้นหนึ่ง

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 42

    บทที่ 42--หลายเดือนผ่านไป--@ไนต์คลับ Xxer.S ภายในไนต์คลับสว่างวาบไปด้วยแสงไฟหลากสีที่สาดส่องสลับกันไปมาตามจังหวะดนตรี เสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์กระหน่ำดังกระแทกโสตประสาทจนหัวใจเต้นตามจังหวะอย่างห้ามไม่อยู่ กลิ่นแอลกอฮอล์คลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง อีกทั้งเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงชนแก้วก็ดังประสานกันอย่างวุ่นวาย ต่างจากในห้องโซน VIP ชั้นสองที่ถูกแบ่งแยกเป็นสัดส่วนอย่างชัดเจน มีเพียงเสียงดนตรีคลอเบา ๆ ให้ความรู้สึกผ่อนคลายสบายหู ทว่าในความสงบนั้นกลับสามารถมองเห็นความคึกคักวุ่นวายของโซนด้านล่างได้อย่างชัดเจน“ไอ้เชนทร์ไปไหน?” เสียงทุ้มของครามเอ่ยถามเจ้าของไนต์คลับอย่างเวกัสเพื่อนรักเพื่อนร้าย“เดี๋ยวนี้ถามถึงแต่มัน มึงโดนมันเล่นของใส่รึไง?” เวกัสกลอกตาขึ้นมองบนพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ทันทีที่ได้ยินคำถามของคราม ช่วงหลังมานี้ครามแทบจะตัวติดกับคเชนทร์ยิ่งกว่าผัวเมียเสียอีก หลังจากทั้งคู่ปรับความเข้าใจกันและคลี่คลายปมลึกในใจกันได้สำเร็จก็ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เรียกได้ว่าเห็นครามอยู่ที่ไหนมักจะต้องเห็นคเชนทร์อยู่ที่นั่นเสมอ“ก็มันบอกว่าจะมาหามึง” ครามตอบเส

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 41

    บทที่ 41“จะให้พี่แต่งกับใคร…” ครามกระซิบเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือไปประคองแก้มเธอไว้ใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบา ๆ อย่างทะนุถนอม รอยยิ้มอ่อนโยนแต้มบนริมฝีปากหยักก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นจนทำให้คนนิ่งอึ้งใบหน้าร้อนผ่าวจนทำอะไรไม่ถูก “ก็แต่งกับเธอไง” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังแต่กลับซึมลึกลงไปถึงหัวใจของเจนิส ถ้อยคำนั้นทำให้โลกทั้งใบของเธอเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยที่เต้นแรงระรัวราวกับกองสะบัดชัย“พี่อยากแต่งงานกับเธอ” ครามไม่หยุดเพียงเท่านั้น ยังพูดต่อพร้อมจูบลงหนัก ๆ ที่ซอกคอขาวเนียนแล้วกระชับวงแขนแกร่งกอดเธอไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน“ตะ...แต่งได้เหรอคะ?” เจนิสเอ่ยถามน้ำเสียงขาดห้วงอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ใฝ่ฝันอยากแต่งงานมีครอบครัวเหมือนคนทั่วไป ซึ่งแน่นอนว่าคนที่เธออยากแต่งงานด้วยก็คือคราม... แต่ที่นิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกอยู่พักใหญ่เพราะไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้“อ้าว พูดงี้หมายความว่าไง?” ครามผละออกเล็กน้อยเลื่อนมาสบดวงตากลมโตอย่างไม่เข้าใจ “เธอจะไม่แต่งกันพี่งั้นเหรอ?”“เปล่าสะหน่อย”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status