บทที่ 3

บทที่ 3

“อดทนแล้วไปเอากันที่บ้าน”

“!!”

“หรือถ้าทนไม่ไหวก็เข้ามาหาได้เลยแต่อย่ามาพร้อมคนอื่น...พี่ไม่อยากดุใครต่อหน้าเธอ”

เพราะครามนั้นทะนุถนอมกับเจนิสยิ่งกว่าเธอเป็นปุยนุ่ม คำหยาบ ๆ จะหยุดออกจากปากเขาสักคำแทบจะไม่มีเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นเธอจะมาเห็นเขาทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่คนอื่นไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์ผัวที่แสนดี

“ดุกว่านี้เจก็เคยเห็นแล้วค่ะ”

เจนิสผละกายออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาให้ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววรู้ทัน คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาอาจลืมไปว่าเธอเห็นธาตุแท้ของเขามาหมดแล้ว ทั้งดุ เข้มงวด เย็นชา และยิ้มยากเสียจนพนักงานในบริษัทไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“มองแบบนี้หมายความว่าไง?” ครามถามทันทีที่สบกับดวงตาคู่สวย

“เปล่า” เจนิสปฏิเสธเสียงสูงพลางเสมองไปทางอื่นยกยิ้มกรุ้มกริ่มล้อคนตรงหน้า “เจแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ครามถึงดุทุกคนยกเว้นเจ”

“หรืออยากให้พี่ดุเธอด้วย?”

ครามเลิกคิ้วสูงพร้อมกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นยิ่งขึ้น เธอก็ถามอะไรพิลึกพิเรนทร์ ใครกันจะกล้าดุเมียตัวเอง จริงมั้ย?

“ถ้าเจทำไม่ถูกต้องพี่ครามก็ดุเจได้ ดุในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เจไม่ถือสาหรอกค่ะ”

“แล้วดุในฐานะผัวได้มั้ย?”

“...?”

“ดุบนเตียง”

“ทะลึ่ง!”

ครามยกยิ้มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าถลึงตาใส่ทว่าแทนที่เขาจะกลัวแต่กลับรู้สึกว่าเธอน่ารักสะอย่างงั้น

อันที่จริงแล้ว ครามไม่ใช่คนดุอย่างที่ใคร ๆ พูดกัน เขาแค่เป็นคนเจ้าระเบียบ ทุกอย่างต้องเป๊ะ ต้องได้ตามที่สั่งไม่มีตกหล่น แต่ทำไงได้ฟีดแบ็กที่ได้รับจากลูกน้องมันไม่ค่อยเป็นอย่างที่ใจต้องการ เพราะในมุมมองของผู้บริหารอย่างเขา ถ้าสั่งสิบก็อยากได้สิบ ไม่ใช่เก้า หรือแปด

ที่เขาเข้มงวดก็เพราะหวังดี อยากให้ทุกคนเก่งขึ้น ไปอยู่ที่ไหนจะได้ไม่อายคนอื่น ทำงานกันอย่างมืออาชีพ ไม่ใช่ทำส่ง ๆ เหมือนเด็กฝึกงาน สิ่งที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อบริษัททั้งนั้นเพราะถ้าผลประกอบการดี พนักงานก็จะได้โบนัสปลายปีเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

หลายครั้งที่เจนิสมักจะเตือนครามอยู่เสมอ ให้ยิ้มบ้าง อย่าเครียดมากนัก เดี๋ยวพนักงานจะอึดอัดจนอยู่กันไม่ไหว เธอบอกว่าที่ทำงานที่ดีไม่ได้มีแค่เรื่องเงินแต่มีเรื่องบรรยากาศในการทำงานร่วมด้วย ทำงานต้องมีความสุขงานถึงจะออกมาดี

แน่นอนว่าครามก็รับฟัง เขาพยายามปรับตัว ยิ้มให้มากขึ้นแม้จะยังไม่บ่อยนัก พยายามพูดจามีหางเสียงขึ้นบ้างถึงจะยังฟังดูแข็งกระด้างตามสไตล์เดิมก็ตาม แต่พนักงานคนเก่า ๆ ก็สัมผัสได้ว่า ‘คุณครามใจดีขึ้นเยอะมากถ้าเทียบกับเมื่อ 5 ปีก่อน’

“ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะไม่ดุหรอก ถ้าทำไม่ถูกก็ควรถูกดุอยู่แล้วเหมือนเมื่อกี้ไง...พี่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้”

ครามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะโน้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ราวกับตั้งใจตักตวงความหอมที่โหยหามาหลายสัปดาห์ให้หายคิดถึงในคราเดียว

“กลับไปเก็บของแล้วกลับบ้านก่อนเลยนะ”

ครามยอมผละกายออกแล้วดันร่างเล็กให้ลุกขึ้นก่อนเขาจะหยัดกายขึ้นแล้วหันไปหยิบสูทขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินกลับมายืนตรงหน้าคนตัวเล็ก

เจนิสเห็นแบบนั้นก็เลื่อนมือขึ้นจัดเนกไทให้คนตัวสูงอย่าอัตโนมัติราวกับเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องเคยชินที่ทำกันทุกวัน

“วันนี้จะไม่กลับบ้านเหรอคะ?”

เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างน่าเสียดาย นึกว่าจะได้กินข้าวเย็นด้วยกันสะอีก ก็เขาไปประชุมต่างประเทศตั้งหลายสัปดาห์กลับมาทั้งทีก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก

“พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”

มือหนาทั้งสองข้างจับเอวบางหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลแล้วผละออกช้า ๆ

“แต่จะกลับไปนอนด้วยนะ ล็อกบ้านให้ดี ๆ”

ครามว่าด้วยความเป็นห่วง ทุกครั้งที่ต้องอยู่ไกลกันเรื่องหนึ่งที่เขาจะกำชับกับเธอนักหนาคือเรื่อง ล็อกบ้าน เพราะเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปล่อยให้อยู่เพียงลำพังก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“คงไม่ได้กลับมากินข้าวกับเจสินะ” จะว่าน้อยใจก็คงใช่ เพราะน้ำเสียงของเธอเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“ถ้าเธอรอพี่กลับมากินด้วย คงหิวจนไส้ขาดละมั้งเพราะงั้นไม่ต้องรอ” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอ “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่ไปกินข้าวกับผู้หญิงที่ไหนหรอก”

“...”

“สัญญาว่าถ้าคุยงานเสร็จจะรีบกลับทันที”

“อย่าเมานะคะ” เจนิสรีบพูดดักไว้ก่อน กลัวเขาจะเถลไถล

“ไปคุยงานกับพ่อ จะเมายังไง?”

“ใครจะไปรู้ เผื่อพี่แอบไปหาเพื่อน”

“ก็เพิ่งบอกไปว่าจะรีบกลับ”

“งั้นเจจะรอค่ะ...”