مشاركة

บทที่ 3

last update تاريخ النشر: 2026-08-08 14:33:37

บทที่ 3

“อดทนแล้วไปเอากันที่บ้าน”

“!!”

“หรือถ้าทนไม่ไหวก็เข้ามาหาได้เลยแต่อย่ามาพร้อมคนอื่น...พี่ไม่อยากดุใครต่อหน้าเธอ”

เพราะครามนั้นทะนุถนอมกับเจนิสยิ่งกว่าเธอเป็นปุยนุ่ม คำหยาบ ๆ จะหยุดออกจากปากเขาสักคำแทบจะไม่มีเลยสักครั้ง เพราะฉะนั้นเธอจะมาเห็นเขาทำหน้ายักษ์หน้ามารใส่คนอื่นไม่ได้ เดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์ผัวที่แสนดี

“ดุกว่านี้เจก็เคยเห็นแล้วค่ะ”

เจนิสผละกายออกเล็กน้อย ก่อนจะส่งสายตาให้ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววรู้ทัน คนเจ้าเล่ห์อย่างเขาอาจลืมไปว่าเธอเห็นธาตุแท้ของเขามาหมดแล้ว ทั้งดุ เข้มงวด เย็นชา และยิ้มยากเสียจนพนักงานในบริษัทไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

“มองแบบนี้หมายความว่าไง?” ครามถามทันทีที่สบกับดวงตาคู่สวย

“เปล่า” เจนิสปฏิเสธเสียงสูงพลางเสมองไปทางอื่นยกยิ้มกรุ้มกริ่มล้อคนตรงหน้า “เจแค่อยากรู้ว่าทำไมพี่ครามถึงดุทุกคนยกเว้นเจ”

“หรืออยากให้พี่ดุเธอด้วย?”

ครามเลิกคิ้วสูงพร้อมกระชับวงแขนแกร่งให้แน่นยิ่งขึ้น เธอก็ถามอะไรพิลึกพิเรนทร์ ใครกันจะกล้าดุเมียตัวเอง จริงมั้ย?

“ถ้าเจทำไม่ถูกต้องพี่ครามก็ดุเจได้ ดุในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง เจไม่ถือสาหรอกค่ะ”

“แล้วดุในฐานะผัวได้มั้ย?”

“...?”

“ดุบนเตียง”

“ทะลึ่ง!”

ครามยกยิ้มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าถลึงตาใส่ทว่าแทนที่เขาจะกลัวแต่กลับรู้สึกว่าเธอน่ารักสะอย่างงั้น

อันที่จริงแล้ว ครามไม่ใช่คนดุอย่างที่ใคร ๆ พูดกัน เขาแค่เป็นคนเจ้าระเบียบ ทุกอย่างต้องเป๊ะ ต้องได้ตามที่สั่งไม่มีตกหล่น แต่ทำไงได้ฟีดแบ็กที่ได้รับจากลูกน้องมันไม่ค่อยเป็นอย่างที่ใจต้องการ เพราะในมุมมองของผู้บริหารอย่างเขา ถ้าสั่งสิบก็อยากได้สิบ ไม่ใช่เก้า หรือแปด

ที่เขาเข้มงวดก็เพราะหวังดี อยากให้ทุกคนเก่งขึ้น ไปอยู่ที่ไหนจะได้ไม่อายคนอื่น ทำงานกันอย่างมืออาชีพ ไม่ใช่ทำส่ง ๆ เหมือนเด็กฝึกงาน สิ่งที่เขาทำทั้งหมดก็เพื่อบริษัททั้งนั้นเพราะถ้าผลประกอบการดี พนักงานก็จะได้โบนัสปลายปีเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

หลายครั้งที่เจนิสมักจะเตือนครามอยู่เสมอ ให้ยิ้มบ้าง อย่าเครียดมากนัก เดี๋ยวพนักงานจะอึดอัดจนอยู่กันไม่ไหว เธอบอกว่าที่ทำงานที่ดีไม่ได้มีแค่เรื่องเงินแต่มีเรื่องบรรยากาศในการทำงานร่วมด้วย ทำงานต้องมีความสุขงานถึงจะออกมาดี

แน่นอนว่าครามก็รับฟัง เขาพยายามปรับตัว ยิ้มให้มากขึ้นแม้จะยังไม่บ่อยนัก พยายามพูดจามีหางเสียงขึ้นบ้างถึงจะยังฟังดูแข็งกระด้างตามสไตล์เดิมก็ตาม แต่พนักงานคนเก่า ๆ ก็สัมผัสได้ว่า ‘คุณครามใจดีขึ้นเยอะมากถ้าเทียบกับเมื่อ 5 ปีก่อน’

“ไม่ต้องห่วงว่าพี่จะไม่ดุหรอก ถ้าทำไม่ถูกก็ควรถูกดุอยู่แล้วเหมือนเมื่อกี้ไง...พี่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานได้”

ครามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะโน้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่ ราวกับตั้งใจตักตวงความหอมที่โหยหามาหลายสัปดาห์ให้หายคิดถึงในคราเดียว

“กลับไปเก็บของแล้วกลับบ้านก่อนเลยนะ”

ครามยอมผละกายออกแล้วดันร่างเล็กให้ลุกขึ้นก่อนเขาจะหยัดกายขึ้นแล้วหันไปหยิบสูทขึ้นมาสวมใส่แล้วเดินกลับมายืนตรงหน้าคนตัวเล็ก

เจนิสเห็นแบบนั้นก็เลื่อนมือขึ้นจัดเนกไทให้คนตัวสูงอย่าอัตโนมัติราวกับเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องเคยชินที่ทำกันทุกวัน

“วันนี้จะไม่กลับบ้านเหรอคะ?”

เอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างน่าเสียดาย นึกว่าจะได้กินข้าวเย็นด้วยกันสะอีก ก็เขาไปประชุมต่างประเทศตั้งหลายสัปดาห์กลับมาทั้งทีก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก

“พ่อมีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ”

มือหนาทั้งสองข้างจับเอวบางหญิงสาวไว้แน่นก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวลแล้วผละออกช้า ๆ

“แต่จะกลับไปนอนด้วยนะ ล็อกบ้านให้ดี ๆ”

ครามว่าด้วยความเป็นห่วง ทุกครั้งที่ต้องอยู่ไกลกันเรื่องหนึ่งที่เขาจะกำชับกับเธอนักหนาคือเรื่อง ล็อกบ้าน เพราะเธอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปล่อยให้อยู่เพียงลำพังก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“คงไม่ได้กลับมากินข้าวกับเจสินะ” จะว่าน้อยใจก็คงใช่ เพราะน้ำเสียงของเธอเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน

“ถ้าเธอรอพี่กลับมากินด้วย คงหิวจนไส้ขาดละมั้งเพราะงั้นไม่ต้องรอ” มือหนายกขึ้นลูบศีรษะเธอ “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่ไปกินข้าวกับผู้หญิงที่ไหนหรอก”

“...”

“สัญญาว่าถ้าคุยงานเสร็จจะรีบกลับทันที”

“อย่าเมานะคะ” เจนิสรีบพูดดักไว้ก่อน กลัวเขาจะเถลไถล

“ไปคุยงานกับพ่อ จะเมายังไง?”

“ใครจะไปรู้ เผื่อพี่แอบไปหาเพื่อน”

“ก็เพิ่งบอกไปว่าจะรีบกลับ”

“งั้นเจจะรอค่ะ...”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 9

    บทที่ 9“จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ” เสียงแหบพร่าดังขึ้นหลังจากที่หลับเต็มอิ่มตอนที่ครามลงไปส่งนุชให้กับสามีในบ้าน เจนิสรีบปลดสายเบลท์ทำท่าพร้อมจะลงรถ“คุณพักอยู่ตึกไหน?” ครามเอ่ยถามพร้อมหันมองรอบ ๆ ที่มีตึกเรียงกันเป็นแถวในสภาพที่ไม่น่าอยู่มากนัก เจนิสรีบชี้ตึกหอพักตัวเองซึ่งแน่นอนว่าหากมองจากภายนอกอาจจะไม่ได้สวยงามน่าอยู่มากนัก แต่การตกแต่งภายในตึกสำหรับเธอแล้วก็ถือว่าไม่ได้แย่ขนาดนั้น“ปลอดภัยเหรอ?” ครามหันมาถามพร้อมจอดรถเทียบฟุตบาททันทีก่อนจะหันกลับไปมองตึกที่เธอชี้ “เดี๋ยวผมลงไปส่งที่ห้องดีกว่า”“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ก็เกรงใจมากแล้ว”“งั้นก็บอกให้แฟนลงมารับ เธอเมาอยู่นะ”“ดิฉันไม่มีแฟนค่ะ อยู่คนเดียว...เดินไปเองได้ค่ะ” เจนิสระบายยิ้มแหยะ ๆ แล้วใช้มือตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้สร่างเมา“....งั้นผมไปส่งดีกว่า” ไม่รอคำตอบใด ๆ จากหญิงสาว ครามรีบลงจากรถทันทีก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ การกระทำของเขาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำ อยู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก็ใครจะไปคิดว่ารองประธานบริษัทที่ดุและเข้มงวดอย่างเขาจะสุภาพบุรุษและอ่อนโยนกับเธอ

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 8

    บทที่ 8--ร้านคาราโอเกะ XXX— ภายในห้องคาราโอเกะขนาดใหญ่ที่ถูกจองเป็นห้องพิเศษ รองรับคนได้ถึง 30 คน เสียงเพลงดังก้องพร้อมไฟแทคสลับกับเสียงชนแก้วของนักดื่ม ทำให้เจนิสที่ไม่ได้ดื่มต้องนั่งมองตาปริบ ๆ พร้อมหยิบของแกล้มอย่างเอ็นไก่ทอดเข้าปากไปพลาง ๆ ดวงตาคู่สวยกวาดมองผู้คนรอบตัวที่กำลังสนุกสนานไปกับเสียงเพลง เสียงหัวเราะดังปะปนกันอย่างเป็นกันเอง จนเธออดยิ้มออกมาไม่ได้ เจนิสชอบบรรยากาศแบบนี้ บรรยากาศที่ไม่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน ทุกคนเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ ทว่าในจังหวะนั้นเอง เธอกลับรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้อง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดชะงักก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เขานั่งอยู่ตรงมุมห้อง ในมือถือแก้วบรั่นดีที่หมุนวนช้า ๆ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออย่างนิ่งงันไม่ละสายตา เจนิสเห็นแบบนั้นก็รีบหลบสายตาลงทันที หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกหวาดระแวงแล่นวาบขึ้นมาจนเธอต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ หากสายตาคู่นั้นเป็นของใครอื่น เธออาจไม่รู้สึกกลัวเลยแต่เพราะมันเป็นสายตาของ คเชนทร์ และในห้วงความคิดนั้นเอง คำพ

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 7

    บทที่ 7--2 สัปดาห์ผ่านไป— ภายในห้องผู้บริหาร อากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศผสานกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้จากก้านไม้หอมที่วางอยู่ตรงมุมห้อง กลิ่นนั้นลอยอบอวลชวนให้รู้สึกผ่อนคลายหากแต่กลับสร้างบรรยากาศประหลาดชวนอึดอัดขึ้นในคราเดียวกัน หญิงสาวในชุดกระโปรงทรงเอสีอ่อนความยาวเหนือเข่าเพียงเล็กน้อย เธอสวมเสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูพาสเทล ทำให้ดูสุภาพเรียบร้อยแฝงความอ่อนหวาน เส้นผมสลวยถูกรวบขึ้นเป็นทรงหางม้าเผยให้เห็นลำคอขาวระหงส์ที่ดึงดูดสายตาอย่างห้ามไม่ได้ ครามทอดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าสลับกับเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่“อย่ามัดผมขึ้นแบบนี้อีก” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังตวัดปลายปากกาลงเอกสารแผ่นสุดท้าย ก่อนแววตาคมเข้มจะเลื่อนขึ้นจ้องหน้าเธออย่างไม่ถูกใจกับทรงผมในวันนี้ของเธอเท่าไหร่นัก“ทำไมคะ?” เจนิสขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ก็ไม่มีกฎข้อไหนห้ามให้พนักงานรวบผมขึ้นสักหน่อย“ห้ามก็คือห้าม”“ห้ามไม่มีเหตุผล เจไม่ใช่เด็กนะคะ”“มันเห็นต้นคอ ไม่สวย” ครามว่าพร้อมเบือนหน้าหนี ที่บอกว่าไม่สวยนั้นโกหกทั้งเพ บอกว่าไม่สวยแต่กลับมองจนละสา

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 6

    บทที่ 6“พี่ครามของเจเก่งที่สุดแล้ว” เป็นเพียงคำพูดสั้น ๆ ที่หญิงสาวพูดอยู่บ่อยครั้ง แต่น่าแปลกที่ได้ยินทีไรก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นเยอะเลย ครามยอมผละกายออกช้า ๆ ก่อนจะจรดริมฝีปากที่หน้าผากมนแล้วเลื่อนลงมาหอมแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้างของเธอฟอดใหญ่“หอมจัง” ครามว่าเสียงแผ่วเบาแล้วจูบริมฝีปากนุ่มอีกครั้ง“ทำไมกลับมาแล้วไม่เปิดไฟคะ เจคิดว่าโจรแอบเข้ามาดื่มไวน์พี่สะอีก” เจนิสว่าหลังจากที่ครามผละริมฝีปากออก ชายหนุ่มเพียงไหวไหล่เบา ๆ ก็เมื่อกี้อยากอยู่คนเดียวมืด ๆ ดื่มด่ำไปกับแอลกอฮอล์พอให้หายเครียดเลยคิดว่าแสงสว่างไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น“คิดว่าเป็นโจรแล้วเดินดุ่ม ๆ เข้ามามือเปล่าเนี่ยนะ” ครามว่าหยอกพร้อมกระชับเอวบางไว้แน่น “ตัวก็เท่านี้ถ้าโจรอุ้มเธอไป พี่จะทำไงดี”“พี่ก็ต้องตามหาเจสิ” เจนิสรีบตอบกลับทันควันเพราะเรื่องแบบนี้ครามต้องทำอยู่แล้วไม่ใช่รึไง“หึ!”แปะ! แปะ! ครามหัวเราะแผ่วในลำคอเมื่อได้ยินเสียงแหวะของแฟนสาวตอบกลับ เขายกมือหนาขึ้นเหนือศีรษะแล้วปรบเบา ๆ สองครั้ง ทำให้แสงไฟในห้องติดสว่างทันตาด้วยระบบอัตโนมัติ พอหันกลับมามองใบหน้าสวยก็พบว่าเธอกำลังจ้องมอง

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 5

    บทที่ 5 ครามไม่แน่ใจเลยว่าความเห็นแก่ตัวของมนุษย์จะสิ้นสุดลงตรงไหน…จะต้องแลกด้วยความเจ็บของใครอีกกี่คนถึงจะรู้สึกได้บ้างว่ามันมากเกินไปแล้ว คำถามนี้ฝังอยู่ในใจเขาเสมอโดยเฉพาะในวันที่ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมาแทงกลางใจเขาซ้ำไม่รู้จบ--ย้อนไปเมื่อ 14 ปีก่อน— ในวันที่สายฝนกระหน่ำราวกับมรสุมลูกใหญ่พัดผ่าน ท้องฟ้าครึ้มเทาไม่ต่างจากหัวใจของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีที่กำลังแตกสลาย เขานั่งนิ่งมองรูปถ่ายของผู้เป็นแม่ด้วยดวงตาเอ่อคลอ พวงแก้มยังเปื้อนคราบน้ำตาที่ไม่ยอมแห้ง ทั้งที่ความจริงควรจะยอมรับได้แล้วว่า…แม่ได้จากไปแล้ว เขาคงไม่รู้สึกเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้…ถ้าหากผู้เป็นพ่อไม่พาผู้หญิงอีกคนเข้ามาในบ้าน แล้วยังมีหน้าบอกให้เขาเรียกเธอคนนั้นว่า แม่ มันช่างเป็นตลกร้ายสิ้นดี เมียตายได้ไม่ถึงปีแต่กลับพาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาพร้อมกับลูกที่ตัวเองไป “ไข่ทิ้งไว้” อย่างไม่รู้สึกผิด ครามอยากรู้เหลือเกินว่าพ่อเคยรู้สึกเสียใจบ้างไหมกับการสูญเสียผู้หญิงที่ตัวเองใช้ชีวิตร่วมทุกร่วมสุขมาด้วยกันเกือบยี่สิบปี ทำให้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา…เด็กหนุ่มที่เคยอ่อนโยนและยิ้มให้กับท

  • Not secret คนในความรักคุณคราม   บทที่ 4

    บทที่ 4 ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทั้งบ้าน ทั้งที่พักพิงและที่พึ่งทางใจของครามตั้งแต่วัยเยาว์ เคยเป็นสถานที่ที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นของครอบครัว ทว่าตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม บ้านหลังเดิมที่เคยเป็นดั่งสวรรค์กลับกลายเป็นขุมนรกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและบาดแผลทางใจ ทุกย่างก้าวที่เท้าเขาเหยียบย้ำลงบนพื้นแห่งนี้ เหมือนยิ่งตอกย้ำให้หัวใจแกร่งต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าตึก ตึก ตึก! เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงบ้าน ชายร่างสูง 188 เซนติเมตรในชุดสูทเรียบหรูเดินตรงเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน แววตาคมเข้มเหลือบมองไปยังห้องรับแขกเพียงครู่แต่ก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึมและเต็มไปด้วยแรงกดดัน ทุกสายตาในห้องนั้นจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับรอคอยการมาของชายหนุ่มผู้นี้มาเนิ่นนานแล้ว ไม่รู้ว่าทุกคนเฝ้ารอด้วยความคาดหวังหรือความเกลียดชังกันแน่ ครามเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน“ลูกมาแล้ว กินไรมารึยังลูก?” เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทันทีที่เห็นครามที่เดินเข้ามา ใบหน้าอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความกังวลฉายชัดใ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status