บทที่ 2

บทที่ 2

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ของผู้บริหารถูกตกแต่งอย่างหรูหราในสไตล์โมเดิร์น โทนสีดำเทาสะท้อนถึงบุคลิกของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

เสียงกระดาษถูกเปิดพลิกดังขึ้นเบา ๆ ตามด้วยปลายปากการาคาแพงที่จรดลงบนกระดาษ ก่อนเจ้าของลายเซ็นจะลากเส้นในกระดาษแผ่นสุดท้ายของแฟ้ม

“เอาของเธอมาต่อเลย”

เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นแทรกความเงียบอันน่าอึดอัด ดวงตาคมใต้คิ้วเข้มเหลือบมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งเรียบเป็นเชิงบอกว่าให้เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะได้

“ของเจไม่มีค่ะ…”

เจนิสเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคำตอบนี้อาจทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ

“ไม่มี?” คิ้วเข้มขมวดแน่นอย่างไม่เข้าใจ ครามเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อยก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบไปยังหญิงสาววัยกลางคนอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ “ไม่มีแล้วเธอเข้ามาทำไม?”

“เอ่ออ...พอดีหญิงขอให้น้องเจนิสมาเป็นเพื่อนค่ะคุณคราม” หญิงเจ้าของเอกสารปึกใหญ่รีบพูดขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของเจ้านาย

“เธอไม่มีอะไรทำแล้วเหรอ ถึงได้ว่างมาส่งคนนู้นคนนี้ไปทั่ว?”

ครามเค้นหัวเราะในลำคอพลางเอ่ยเสียงต่ำเปล่งถ้อยคำที่เหมือนคมมีด

“แล้วคุณน่ะ เป็นเด็กเหรอ ถึงต้องให้คนอื่นมาด้วย…หรือว่าไม่มีขา เดินมาเองไม่ได้?”

ว่าเพียงเท่านั้นแต่น้ำเสียงของเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบจนแทบกลั้นหายใจ หญิงสาวผู้ตกเป็นเป้าถูกตำหนิได้แต่ก้มหน้าลงต่ำ ดวงตารื้นไปด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้สุดกำลัง

ก็เพราะปากของเขาเป็นแบบนี้แหละ…ลูกน้องถึงไม่กล้าเข้ามาหาเอง ครามจะรู้บ้างไหมว่าความดุเงียบของเขากำลังผลักทุกคนให้ห่างออกไปทีละนิด

“คุณครามคะ” เจนิสเอ่ยเรียกเสียงลอดไรฟันพร้อมส่งสายตาปราบชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ

“ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไปได้แล้ว” ครามเห็นแบบนั้นรีบพยักพเยิดใบหน้าให้ทั้งสองทันที “ผมมีเรื่องจะคุยกับเจนิส”

ทว่าในขณะที่หญิงสาวทั้งสองกำลังจะก้าวออกจากห้อง อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อหันมามองแล้วเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ก็เขาเพิ่งไล่ออกห้องแล้วมีเรื่องจะคุยอะไรอีก?

หญิงได้ยินแบบนั้นรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องทันที ทิ้งให้เจนิสอยู่ท่ามกลางความอึดอัดที่เปรียบเสมือนห้อง เชือดรอความตาย เธอคิดอยู่ในใจว่า เจนิสต้องโดนดุเพราะตัวเองแน่ ๆ รู้สึกผิดจัง ทว่าความจริงนั้น...

ติ๊ด! พรึ่บ!

เสียงสัญญาณดังขึ้นพร้อมกับม่านมูลี่ที่ค่อย ๆ ปิดลงทีละช่องจนแนบสนิท ก่อนผ้าม่านผืนใหญ่จะเลื่อนประกบกันโดยอัตโนมัติ ภายในไม่กี่วินาทีห้องทำงานที่เคยโปร่งแสงก็แปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ปิดทึบสนิทในทันตา

จากห้องผู้บริหารที่ใครต่อใครมองเห็นกลับกลายเป็นห้องที่ไม่มีใครสอดส่องได้แม้แต่น้อย ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือเพียง “เขา” กับ “เธอ” เท่านั้น

“มานั่งสิ”

เสียงทุ้มบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแตกต่างกับเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง มุมปากหยักกระตุกยิ้มน้อย ๆ ใช้สายตามองร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์

“เจมีงานต้องทำค่ะ” แม้จะบอกเหมือนปฏิเสธแต่เธอก็สาวเท้าเล็ก ๆ กลับมานั่งที่เดิม

ครามไม่ได้ตอบในทันทีแต่เขาเลื่อนสายตาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือตัวเองก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้เคาะมันเบา ๆ

“เลิกงานแล้ว” ว่าแค่นั้นก็เอื้อมไปหยิบของบางอย่างที่ลิ้นชักก่อนจะยื่นให้เจนิส “เห็นส่องดูบ่อย รู้ว่าอยากได้เลยซื้อมาให้”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันทีที่เห็นกล่องสีเทากำมะหยี่วางอยู่ตรงหน้า เธอระบายยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัวพลางเลื่อนมืออันสั่นเทาไปสัมผัสลูบกล่องเบา ๆ ราวกับคิดว่านี่เป็นเพียงแค่ความฝัน

“พี่ครามซื้อให้เจเหรอคะ?”

“อืม เปิดดูสิ”

ครามว่าเสียงอ่อนโยนพร้อมขยับมือหนาจับมือบางไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าลงจรดริมฝีปากที่หลังมือขาวเนียนอย่างหลงใหล

ดวงตาคู่งามมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าอย่างขวยเขิน แม้เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเธออยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็หาเรื่องมาเซอร์ไพร์เธอทุกครั้งจนไม่ชินสักที

ใช่แล้ว...เดากันไม่ผิดหรอกว่าทั้งสองแอบคบกันอยู่ ครามเป็นผู้บริหาร ส่วนเจนิสเป็นพนักงานเงินเดือน ทำให้ความสัมพันธ์จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ อยู่ในที่ทำงานทั้งสองก็เป็นเพียงแค่เจ้านายและลูกน้อง แม้ในบางครั้งครามจะเก็บอาการไม่ค่อยได้ก็ตาม

“เก็บไว้ไปเปิดที่บ้านดีกว่าค่ะ”

เจนิสพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นความดีใจอย่างชัดเจน เธอเป็นคนชอบเครื่องประดับและมักจะส่องดูในอินเทอร์เน็ตเป็นประจำแต่ด้วยราคาที่สูงจนเกินเอื้อมทำให้ต้องหักห้ามใจทุกครั้ง ทว่าเมื่อของที่เคยได้แต่มองได้มาวางอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ความตื่นเต้นก็แทบเอ่อล้นออกมาจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

“ถ้าไม่เปิดตอนนี้ก็มานี่หน่อย” ครามยกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดูพร้อมตบหน้าขาแกร่งตัวเองเบา ๆ

“เดี๋ยวคนเข้ามา” เจนิสรับส่ายหน้าพลันอย่างปฏิเสธ

“เนกไทพี่เบี้ยว” ครามบู้ยปากลงมายังเนกไทของตัวเอง

“คะ?” เรื่องเนกไทเบี้ยวเจนิสไม่เถียงหรอกแต่ที่ไม่เข้าใจคือ เห็นว่าเบี้ยวแล้วทำไมไม่จัดเอง?

“เนกไทพี่เบี้ยวมาจัดให้หน่อย”

เจนิสถอนหายใจออกให้กับความเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาเขาทันที

ทว่ามือบางยังไม่ทันได้สัมผัสกับเนกไทร่างเล็กก็ถูกมือหนาฉุดรั้งให้นั่งลงบนตักแกร่งก่อนจะตวัดวงแขนโอบรัดเอวคอดทันที

“ชิ! อยากกอดเจก็บอกตรง ๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเอาเรื่องเนกไทเบี้ยวมาอ้างหรอก”

เจนิสว่าประชดหยอกคนตรงหน้าอย่างรู้ทัน

“อย่าทำแบบนี้อีก”

ครามไม่ได้ตอบกลับแต่เพียงยกมือขึ้นลูบเส้นผมยาวสลวยของเธอก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบนิ่งปราบคนของตัวเองทันที

“...”

“อย่ามีน้ำใจไปเรื่อย งานของแผนกไหนก็ให้รับผิดชอบด้วยตัวเอง เธออยู่ฝ่ายขายมายุ่งกับฝ่ายบัญชีทำไม? หื้มม?”

“กำลังพูดถึงเรื่องเมื่อกี้รึเปล่า?”

“ใช่...ที่บอกว่าขอให้เธอมาเป็นเพื่อนน่ะ เธอมาทำไม...แค่ให้พี่เซ็นสัญญาเธอไม่เกี่ยวเลยนะ”

“ก็พี่หญิงขอให้ช่วย เจเห็นว่าพี่เค้ากลัวพี่นิเลย...”

“กลัวพี่...กลัวทำไม นี่คนไม่ใช่ผี”

“ก็ดุแถมปากหมาขนาดนี้ใครจะไม่กลัว”

“เจนิส” ครามข่มเสียงต่ำอย่างไม่ถูกใจในคำพูดของหญิงสาว

“ก็จริงนิ เมื่อกี้พี่ก็ดุเจ...อีกหน่อยเจก็คงกลัวและไม่อยากเข้าใกล้”

“ก็เธอทำตัวน่าดุ บอกกี่ครั้งก็ยังดื้อ” ครามบีบปลายจมูกเล็กเบา ๆ “พนักงานของพี่ต้องกล้า นี่ถ้ากับเจ้านายตัวเองยังไม่กล้าเข้าพบแล้วคิดเหรอว่าจะกล้าออกไปเจอลูกค้า...เพราะงั้นเธออย่าสั่งสอนหรือเอาใจพนักงานของพี่จนเสียคน”

“ดูพูดเข้า เจไม่ได้จะ...”

“ยังจะเถียงอีก...ดื้อแถมเถียงคำไม่ตกฟาก สั่งสอนกี่ทีก็ไม่เคยจำ” ครามว่าเสียงเข้มดุหญิงสาวที่ตนรักและหลงใหล

“แล้วถ้าตอนนั้นเจคิดถึง อยากเจอพี่ล่ะ”

“หึ!” ครามหัวเราะในลำคอพร้อมขยับใบหน้าหล่อเหลามาใกล้จนสันจมูกโด่งเฉียดแก้มนวลเนียน “อดทนแล้วไปเอากันที่บ้าน”

“!!”