บทที่ 4

บทที่ 4

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นทั้งบ้าน ทั้งที่พักพิงและที่พึ่งทางใจของครามตั้งแต่วัยเยาว์ เคยเป็นสถานที่ที่อบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความอบอุ่นของครอบครัว ทว่าตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม บ้านหลังเดิมที่เคยเป็นดั่งสวรรค์กลับกลายเป็นขุมนรกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งและบาดแผลทางใจ ทุกย่างก้าวที่เท้าเขาเหยียบย้ำลงบนพื้นแห่งนี้ เหมือนยิ่งตอกย้ำให้หัวใจแกร่งต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงบ้าน ชายร่างสูง 188 เซนติเมตรในชุดสูทเรียบหรูเดินตรงเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน แววตาคมเข้มเหลือบมองไปยังห้องรับแขกเพียงครู่แต่ก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่อึมครึมและเต็มไปด้วยแรงกดดัน ทุกสายตาในห้องนั้นจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว ราวกับรอคอยการมาของชายหนุ่มผู้นี้มาเนิ่นนานแล้ว

ไม่รู้ว่าทุกคนเฝ้ารอด้วยความคาดหวังหรือความเกลียดชังกันแน่ ครามเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน

“ลูกมาแล้ว กินไรมารึยังลูก?”

เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทันทีที่เห็นครามที่เดินเข้ามา ใบหน้าอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความกังวลฉายชัดในทุกถ้อยคำ เธอรีบก้าวเข้าไปหาพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความห่วงใยสุดหัวใจ

ทว่าแทนที่ชายหนุ่มจะตอบกลับด้วยความอ่อนโยน เขากลับมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่งเย็นชาไร้ซึ่งความรู้สึก ในดวงตานั้นมีเพียงความห่างเหินและความขุ่นมัวที่เก็บงำไว้ในใจ ก่อนจะเบือนหน้าหลบแล้วเดินผ่านเธอไปโดยไม่เอ่ยคำใด ราวกับว่าแม้แต่จะมองหน้ายังเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากทำ

ดวงดาว ชะงักนิ่งในอากาศมองร่างสูงอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกของเธอเดินผ่านไปด้วยความช้ำใจ แต่ก็ต้องเดินกลับมานั่งที่เดิมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เป็นแบบนี้มาโดยตลอด...ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เมื่อสิบปีก่อน

“แม่เค้าเป็นห่วงแกมาก เห็นข่าวเครื่องบินก็ตกไม่เป็นอันกินอันนอน แกจะตอบแทนความเป็นห่วงของแม่แบบนี้รึไงคราม!?”

คนิน ผู้เป็นพ่อเอ็ดลูกชายเสียงแข็ง แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าถึงอย่างไรครามก็ยังเป็นคราม ไม่มีทางอ่อนโยนกับดวงดาวอย่างแน่นอน ซึ่งสำหรับคนินเธอคือผู้หญิงที่ตนรัก แต่สำหรับคราม...เธอเป็นเพียงชู้รักของพ่อ ไร้ยางอายสิ้นดี

“ไม่ใช่แม่ผม” ครามเอ่ยเสียงเรียบขณะเอนกายพิงพนักโซฟาแล้วยกท่อนขายาวขึ้นไขว้อย่างวางอำนาจ พร้อมเหลือบสายตามองชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “แม่ผมไม่ใช่กะหรี่!”

คำว่า ‘กะหรี่’ ดังชัดจนคนเป็นพ่อต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่คิดว่าลูกชายที่เคยอ่อนโยนจะกลายเป็นคนปากร้ายขนาดนี้ ทว่ากลับมีเสียงเค้นหัวเราะดังมาจากฝั่งตรงข้าม เขาดันลิ้นที่กระพุ้งแก้มแสดงถึงความอดทนอดกลั้นกับคำพูดของครามเมื่อครู่

“หึ!” คเชนทร์ ลูกชายของดวงดาวและคนินยกแขนขึ้นกอดอกแน่นจ้องมองครามอย่างเอาเรื่อง

“คราม!! พูดอะไรให้เกียรติผู้ใหญ่บ้าง”

“แล้วทำไมผมต้องให้เกียรติคนพวกนี้ด้วย?”

ครามว่าพร้อมพยักพเยิดหน้าไปยังสองแม่ลูกอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่เพียงแค่ไม่เคารพแต่เขารังเกียจครอบครัวนี้จนไม่อยากแม้จะหายใจร่วมด้วย

“พอเถอะค่ะคุณ” ดวงดาวผู้ถูกเหยียดด้วยคำพูดและสายตารีบห้ามสามีตัวเองแล้วระบายยิ้มออกมาแม้ในแววตาคู่นั้นจะเศร้ามาก็ตาม “ฉันเข้าใจลูก”

คำก็ลูก...สองคำก็ลูก ครามเป็นลูกสำหรับเธอเสมอ แม้จะไม่ได้คลอดหรือเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอเองก็รักเอ็นดูและเข้าใจครามเป็นอย่างดี ไม่แปลกหรอกที่เขาจะโกรธจะเกลียด...ก็เธอเข้ามาแทนที่แม่ของเขานี่หน่า

“แกอย่าพูดจาหมา ๆ ให้ฉันได้ยินอีกนะ!” คนินชี้หน้าตำหนิลูกชายทันที

ครามยกยิ้มมุมปากไม่ตอบโต้ใด ๆ เขาเพียงเสมองไปทางอื่นอย่างไม่แยแส สิ่งที่พ่อขอมันคงจะเป็นเรื่องยากหน่อย ปกติปากก็จัดอยู่แล้วคิดเหรอว่าเขาจะไม่ด่าสองแม่ลูกนี้อีก

“พ่อก็อย่าเรียกผมกลับบ้านบ่อยละกัน จะได้ไม่ต้องได้ยินอะไรที่แสลงหูแบบนี้”

“นี่คือบ้าน แกไม่คิดจะกลับบ้างรึไง”

“จะกลับก็ต่อเมื่อมันสองคนไม่อยู่...พ่อไล่มันออกไปได้มั้ยล่ะ?”

ครามว่าพร้อมบู้ยปากไปยังคเชนทร์และดวงดาว แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารังเกียจที่จะได้อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับทั้งสอง

“ไอ้คราม…” ชายหนุ่มที่เงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ดวงตาแข็งกร้าวตวัดมองคนตรงหน้า “มึงคิดว่ากูไม่มีปัญญาออกไปอยู่เองรึไง ถึงได้ไล่ทุกครั้งที่เจอหน้า…พวกกูพร้อมจะไปอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อมึงรั้งเอาไว้!”

“ข้ออ้าง” ครามพึมพำเสียงเรียบ “ที่พวกมึงยังอยู่ ก็เพราะเงิน…ไม่ใช่เหรอ?”

“กูอยู่เพราะแม่ ไม่ได้หน้าเงินอย่างที่มึงพูด ไอ้ควาย!!” คเชนทร์ตะโกนตอบกลับ เสียงดังลั่นด้วยโทสะ “โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วยังคิดอะไรตื้น ๆ เหมือนเด็ก! ทำตัวมีปัญหา ทั้งที่ก็ถูกเลี้ยงมาอย่างสุขสบาย ตอนเด็ก ๆ แม่มึงไม่สอนรึไง ว่าอย่าดูถูกคนอื่นด้วยอคติปัญญาอ่อนแบบมึง!”

“ระวังปากมึงหน่อยไอ้เชนทร์” ครามข่มเสียงต่ำอย่างอดกลั้น

“แล้วกูต้องกลัวเหรอ?” คเชนทร์หัวเราะในลำคอ “มึงก็แค่ลูกเมียแต่ง ที่พ่อมึงจำใจต้องรับเข้าบ้าน แล้วคิดว่ามีสิทธิ์เหยียบหัวใครก็ได้งั้นสิ?”

“มึงอย่าล้ำเส้นพูดถึงแม่กูเด็ดขาด!!” ครามกัดฟันกรอดพลางชี้นิ้วใส่อีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

“เอ้า! แล้วทีมึงล่ะ ด่าแม่กูทุกครั้งที่เจอหน้า!” คเชนทร์ตวาดกลับดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ “ที่ผ่านมากูทนเห็นมึงรังแกแม่กู ไม่ใช่เพราะกูไม่มีปัญญาสู้แต่เพราะแม่กูสอนว่า หมาเห่าใส่ก็อย่าเห่าตอบ เพราะสักวันหมามันจะเหนื่อยไปเอง…แต่กูคิดผิดว่ะ หมาตัวนี้แม่งกัดไม่ปล่อย แซะไม่เลิก…มึงคิดว่ามีปากอยู่คนเดียวรึไง! ไอ้เวร!”

ตุ๊บ!!

สิ้นเสียงของคเชนทร์ โต๊ะกลางโซฟาก็ถูกครามถีบกระแทกจนปลิวไปกระทบหน้าแข้งอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง เสียงกระแทกดังไปทั้งห้องจนคนินและดวงดาวสะดุ้งสุดตัวมองลูกชายทั้งสองสลับไปมาด้วยความสับสน

“ไอ้สัส!!”

คเชนทร์สบถออกมาเสียงดัง ดวงตาแดงวาบด้วยความเดือดพล่าน เขาหยัดตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ขณะเดียวกันครามก็ยืนขึ้นเช่นกัน สองสายตาคมมองกันราวกับกำลังจะเผาอีกฝ่ายให้มอดไหม้ด้วยแรงแค้นที่สะสมมานาน

“นี่!! คิดว่าที่นี่เป็นสนามมวยรึไง!! พวกแกเห็นหัวฉันบ้างไหมห้ะ!!”

เสียงเหี้ยมตวาดลั่นเพื่อสงบศึกของลูกชายทั้งสอง คเชนทร์ได้ยินแบบนั้นรีบเสมองไปทางอื่นก่อนจะหันมามองแม่ตัวเองที่น้ำตาคลอเบ้าพร้อมจะหลั่งออกมาทุกเมื่อ ขณะครามเองก็ยอมนั่งลงบนโซฟาเหมือนเดิมด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองที่พร้อมจะแผดเผา

“นี่ขนาดฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้พวกแกยังทะเลาะ ถ้าให้ทำงานร่วมกันมันจะรอดไหมห้ะ!!”

คเชนทร์ไม่ตอบสิ่งใดเขาตวัดหางตามองครามอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องรับแขกไปทันที ขืนอยู่ต่ออีกหน่อยหน้าหวาน ๆ กวนตีน ๆ ของไอ้ครามได้มีเลือดแน่นอน

“ไม่รอด”

ครามมองร่างสูงที่เดินออกไปจนสุดสายตาก่อนจะหันมาตอบพ่อตัวเองน้ำเสียงเรียบนิ่ง เรื่องแบบนี้ไม่ต้องคิดให้เยอะเลย เพราะคเชนทร์และคราม ยังไงก็อยู่ร่วมกันไม่ได้อยู่แล้ว แม้ในความเป็นจริงจะเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันก็ตาม

“ไม่รอดก็ต้องรอด!!” คนินว่าเสียงหนักแน่นกดดันลูกชาย “ฉันจะให้คเชนทร์ไปดูแลสาขา1 ตำแหน่งรองกรรมการผู้จัดการฝ่ายบริการหลังการขาย”

“พ่อ!! นั้นมันสาขาที่ผมดูแลอยู่!!”

“แต่แกอยู่ฝ่ายบริหารคราม!”

“แล้วคนเก่าล่ะ สาขา 1 คนก็ครบแล้วพ่อจะเอามันมาทำไม!”

“คนเก่าขอย้ายไปดูแลสาขาใกล้บ้าน เมียเค้าท้องแก่”

“แล้วทำไมต้องเป็นมันด้วย!”

“มีคนที่เหมาะสมกว่าคเชนทร์อีกรึไง? ถ้ามี…แกก็หามาสิ”

คนินท้าทายลูกชายตัวเองอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าคเชนทร์นั้นเก่ง มีความสามารถ ยากนักที่จะหาคนมาเปรียบเทียบได้ เพราะตำแหน่งนี้ต้องมีความรู้เรื่องรถและงานช่างด้วย ซึ่งถือว่าคเชนทร์นั้นรอบรู้ทุกอย่าง

“ยอมลดอคติลงบ้างเถอะคราม พริ้งพราวแม่ของแกจะได้สบายใจบ้าง”

“อย่ามาพูดชื่อแม่ผม!”

“เหอะ! แม่แกก็เมียฉันนั่นแหละ...ฉันจะพูดถึงเมียฉันไม่ได้เลยรึไง”

“เมียที่พ่อไม่รัก? ...ใช่มั้ย”

“อย่าทำตัวเป็นเด็กคราม อายุจะสามสิบแล้วนะ”

“พ่อไม่เคยรักแม่เลยใช่มั้ย?”

ครามเอ่ยถามอีกครั้ง เป็นสิ่งที่ถามทุกครั้งและก็ได้คำตอบที่น่าเจ็บปวดใจทุกครั้ง

“คำตอบยังคงเหมือนเดิมคราม...พ่อกับแม่รักกันแบบมิตรภาพ”

“แต่กับผู้หญิงคนนี้” ครามหันมามองดวงดาวที่มองตนด้วยสายตาแห่งความรู้สึกผิด

“ดวงดาวคือรักแรกและรักเดียว...พ่อเคยบอกแกแล้วคราม”