EP 4 ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส

“ทุกคน คืนนี้เราจะปิดร้านเร็วกันก่อนสองชั่วโมงนะ”

โรสเอ่ยออกมาทำให้พนักงานทุกคนหันมามองกันด้วยความสงสัย

“เราจะเลี้ยงต้อนรับมะลิกัน มะลิมาทำงานได้หนึ่งอาทิตย์แล้วยังไม่ได้ต้อนรับเลย”

ทันทีที่ประโยคบอกเล่าเอ่ยจบ พีเจก็ร้องโห่ออกมาอย่างดีใจ ทำให้พีพีที่กำลังง่วนกับการเช็ดแก้วหน้าเคาน์เตอร์หันไปมองน้องสาวตัวเองอย่างเอือมระอา

“ให้กอล์ฟทำอะไรดีคะ”

“หม้อไฟ เจ้กอล์ฟ!!”

ไม่ต้องถามเลยว่าเสียงที่เอ่ยออกมาคือใคร เพราะนั่นคือเสียงของตัวแสบประจำร้านอย่างพีเจ

“มะลิอยากกินอะไร”

โรสหันไปถามมะลิ เพราะอยากให้เจ้าของงานแสดงความคิดเห็นบ้าง ส่วนคนที่ถูกถามก็ทำเพียงแค่ยิ้ม ก่อนจะตอบออกมา

“ตามที่พีเจบอกก็ได้ค่ะ”

หลังจากปิดร้าน ทุกคนก็มานั่งกันอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน โดยที่เจ้กอล์ฟ หญิงสาววัยสามสิบที่ทุกคนต่างเรียกกันว่าเจ้กอล์ฟ เป็นคนลงมือทำหม้อไฟอย่างที่พีเจนำเสนอ

“อะไรนะ คือเดินขึ้นดอยไปเก็บผักวันละหลายกิโล”

พีเจตกใจกับเรื่องที่มะลิเล่าให้ฟัง จนเอ่ยคำถามออกมาอีกครั้งเมื่อมะลิพูดจบ

“มันแปลกตรงไหน ฉันยังทำงานส่งแกเรียนจนจบ”

พีพีพูดออกมาบ้าง เพราะเธอเป็นพี่สาวของพีเจ และเพราะพ่อแม่แยกทางกันตั้งแต่เด็ก จึงทำให้สองคนพี่น้องโตมากับแม่ พีพีเลยเหมือนเป็นเสาหลักของครอบครัว

“แล้วตอนนี้ยายอยู่กับใครล่ะ มะลิมาอยู่กรุงเทพแบบนี้”

“อยู่คนเดียวค่ะ แต่ผู้ใหญ่บ้านที่รักยายเหมือนแม่คอยดูให้ อีกอย่างมะลิโทรหายายทุกวันค่ะ กลัวยายเหงา”

“เป็นเด็กดีจังเลยนะคะ”

กอล์ฟพูดออกมาบ้าง เธอรู้สึกเอ็นดูมะลิ เพราะมะลิเป็นคนมีน้ำใจ คอยช่วยเหลือเธอแทบจะทุกอย่าง

“มะลิบอกพี่ว่าพักแถวนี้ แถวไหนเหรอ”

โรสถามออกมาก่อนจะค่อย ๆ วางแก้วเครื่องดื่มในมือลง และหันไปมองมะลิอย่างต้องการคำตอบ

“ซอยถัดไปค่ะพี่โรส PSP อพาร์ตเมนต์ พอดีรุ่นพี่แนะนำมา อีกทั้งยังเป็นธุระจัดการให้มะลิด้วย”

การพูดคุยและเลี้ยงฉลองกันเป็นไปอย่างสนุกสนาน ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับ มะลิรับอาสาปิดร้านให้ เพราะเธอคือคนที่มีสติที่สุด พีพีก็พยุงพีเจกลับ ส่วนพี่โรสอาสาไปส่งพี่กอล์ฟ ถึงแม้ทุกคนจะบอกว่าค่อยมาเคลียร์เก็บกวาดพรุ่งนี้ แต่มะลิก็ทนไม่ไหวอยู่ดี เธอจึงจัดการเก็บกวาดซะจนสะอาดเอี่ยม

เพล้งง!!!

เสียงอะไรบางอย่างตกกระทบพื้นชั้นสองของร้าน เมื่อคิดได้ว่าเจ้าของร้านอยู่ด้านบน มะลิก็รีบวิ่งขึ้นไปทันที และด้วยความตกใจ มะลิรีบร้อนพรวดพราดเข้าไปโดยไม่เคาะประตูด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ บอส”

ภาพที่เห็นทำให้มะลิตกใจไม่น้อย เมื่อเด็กในร้านที่มาทำงานพาร์ตไทม์กำลังซุกใบหน้าตัวเองอยู่กับซอกคอของบอสสาว เด็กเสิร์ฟที่ดูบุคลิกห้าว ๆ คนนั้นละใบหน้าออกมาจากซอกคอของบอสสาว แล้วมองมาที่เธอ

“ฉันขอโทษค่ะ”

มะลิเอ่ยออกมา เธอไม่ได้คิดที่จะเข้ามาขัดจังหวะ อีกอย่างวันนี้เด็กคนนี้ก็ไม่ได้มาทำงาน แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้มาอยู่บนออฟฟิศของผู้เป็นเจ้านาย

“กลับไป!!”

เสียงเอ่ยบอกอย่างเย็นชาดังออกมา มะลิรู้สึกชาวาบขึ้นมาตั้งแต่ปลายเท้า เธอพยักหน้าตอบรับคำพูดของบอสสาว

“ขอโทษจริง ๆ นะคะ”

ขาทั้งสองข้างค่อย ๆ กลับหลังหันช้า ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังประตู ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนของมะลิ ทำให้เธอรู้สึกแปลกจนรีบพาตัวเองออกไป

“เธอก็กลับไปซะ!!”

ปพิชญาตะโกนบอกเด็กคนนั้น วันนี้เด็กคนนี้แอบขึ้นมาบนออฟฟิศเพื่อขอให้เธอช่วยค่าเทอม และเพราะความเมาของเธอ อีกทั้งความหงุดหงิดใจที่พนักงานใหม่ทำให้เกิดขึ้น จึงทำให้เธอเผลอไปกับน้ำเสียงและสัมผัสของเด็กคนนั้นจนเกือบเลยเถิด

มะลิกลับมาถึงห้องในเวลาเกือบตีสี่ หลังจากอาบน้ำชำระร่างกาย เธอก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงด้วยความคิดมากมายในหัว เธอชอบผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่แรกเห็น ใจของเธอเต้นในจังหวะที่ไม่เคยเต้นกับใครมาก่อน แต่ในขณะเดียวกันเธอก็บอกตัวเองว่าเขากับเธอมันคนละชั้น แต่ไม่รู้ทำไมเพียงแค่เห็นภาพคนอื่นได้ทำแบบที่เธอทำ หัวใจของเธอก็ชาไปหมด

“เลิกคิดมากได้แล้วมะลิ เขามองเธอเป็นแค่ของเล่น”

บอกกับตัวเองเบา ๆ เพราะได้ยินเรื่องราวของบอสสาวมาจากพีเจบ้าง ว่าบอสสาวไม่เคยคบใคร แค่สนุกตามประสาสาวสวยที่โสดแค่นั้นเอง เธออาจจะเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่บอสสนใจชั่วครั้งชั่วคราว หรือแค่เวลาเมาก็ได้ เพราะทุกครั้งที่จูบกัน บอสสาวไม่เคยมีสติสักครั้ง

เฮ้อ!!

ปพิชญาถอนหายใจออกมากับความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนของตัวเอง ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นตอนที่เด็กคนนั้นเปิดประตูเข้ามาหาเธอ และเห็นภาพนั้น ภาพที่เธอแนบชิดกับเด็กคนนั้น พอมานั่งคิดทบทวนตั้งแต่เด็กคนนี้โผล่มา ก็มีเรื่องมากมายที่เกิดขึ้นกับเธอ

อย่างเช่น เธอไม่เคยจูบกับใคร แม้จะมีเซ็กซ์กันก็ตาม เพราะมันเป็นกฎเหล็กของเธอ แต่กับเด็กคนนั้น เธอดึงมาจูบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอด้วยซ้ำ

“เป็นบ้าอะไรของแกว่ะ ปริม”

เธอพูดกับตัวเองอีกครั้ง เวลาตอนนี้เกือบจะหกโมงเช้าแล้ว เธอสร่างจนหายเมา แต่กลับไม่รู้สึกง่วงสักนิด แววตาของเด็กคนนั้นทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นเหลือเกิน

Rrrrr

เสียงมือถือของพิรัญญาดังขึ้นในเวลาเกือบแปดโมงเช้า เธอละมือจากการตากเสื้อผ้า ก่อนจะเดินไปหยิบมือถือขึ้นมากดรับสาย

“สวัสดีค่ะ ยาย”

เสียงใสเอ่ยออกไปด้วยรอยยิ้ม การพูดคุยระหว่างยายหลานก็ไม่มีอะไรมากมาย ท่านแค่ถามถึงความเป็นอยู่ ลำบากมากหรือเปล่า และปิดท้ายด้วยประโยคชวนน้ำตาไหลอย่างประโยคที่ว่า

(ไม่ไหวก็กลับบ้านนะลูก)

ก่อนจะวางสาย ผู้ใหญ่บ้านก็อวยพรให้เธอเสียยกใหญ่ มะลิรู้สึกได้ว่าเธอโชคดีเหลือเกินที่เติบโตมาด้วยพวกเขาเหล่านี้

Rrrrr

วางสายจากยายได้ไม่ถึงห้านาที เสียงมือถือของมะลิก็ดังขึ้นอีกครั้ง เธอหยิบขึ้นมามองหน้าจอ เมื่อบนจอระบุว่าคนที่โทรเข้ามาคือพี่โรส ก็รีบกดรับสายทันที

“ว่าไงคะ พี่โรส”

(มะลิ พี่รบกวนไปดูปริมที่ร้านให้หน่อยได้ไหม)

“เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

(คือพี่ติดต่อนางไม่ได้เลย อีกอย่างพี่ออกมาทำธุระนอกเมืองด้วยตอนนี้)

“ได้ค่ะ เดี๋ยวมะลิไปดูให้”

หลังจากวางสายจากพี่โรส มะลิก็เดินไปคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กของตัวเอง แล้วรีบลงไปยังด้านล่างของที่พักทันที ความเป็นห่วงเกิดขึ้นมากมาย จนลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแทบทุกอย่าง เธอมองหาวินมอเตอร์ไซค์ที่ปกติจะมีอยู่ละแวกหอพัก แต่ดูเหมือนว่าช่วงเช้าแบบนี้คงจะมีผู้โดยสารเยอะ เธอเลยตัดสินใจที่จะวิ่งไปยังร้าน Sky Bar ทันที

“แฮกก!!!”

เสียงหอบหายใจของมะลิดังแรงมากทันทีที่ประตูออฟฟิศชั้นสองถูกผลักออกมา ร่างบอบบางที่นั่งดูทีวีหันไปมองคนที่ผลักเข้ามาด้วยความแปลกใจ ใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ลมหายใจที่รุนแรงของพนักงานทำให้ปพิชญายิ่งแปลกใจ

“มีอะไรหรือเปล่า”

เธอเอ่ยถามพนักงานใหม่อีกครั้ง เพราะเห็นแววตาและสีหน้าของเด็กคนนั้นเหมือนโล่งใจเหลือเกินที่เปิดประตูมาเจอเธอ

“เปล่าค่ะ พี่โรสแค่ให้ฉันมาดูว่าทำไมติดต่อคุณไม่ได้”

หัวใจของปพิชญาเต้นรัว เด็กคนนี้รีบร้อนขนาดนี้ เพียงแค่เพื่อนสนิทของเธอวานให้มาดูเธอแค่นั้นเองเหรอ แล้วทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้น ไหนจะแววตาที่ดูเหมือนโล่งอกที่เจอเธอนั้นอีก ความรู้สึกตอนนี้ของเธอมันคืออะไร เธอไม่เข้าใจเอาเสียเลย