EP 2 บอสของ Sky bar

“เมื่อไหร่แกจะเลิกใช้ชีวิตแย่ๆ แบบนี้สักที”

หนังสือในมือของคุณผู้หญิงของบ้านเทพวรสุวรรณถูกขว้างออกมาเข้าหาลูกสาวคนเดียวที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านทันที

“ฉันจะใช้ชีวิตแบบไหนมันก็เรื่องของฉัน คุณจะมาใส่ใจทำไม”

ปพิชญาพูดออกมาอย่างไม่ได้ใส่ใจ เธอก้มลงหยิบหนังสือที่ผู้เป็นแม่ขว้างใส่เธอก่อนจะโยนมันทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดี

“ฉันจะไม่สนใจถ้าแกไม่ได้ใช้ เทพวรสุวรรณ”

“ฉันไปเปลี่ยนเลยก็ได้ ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น”

หญิงสาวยังคงพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งเรียบอย่างไม่สนใจ ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหยุดตรงหน้า ก่อนจะวางของใช้ทุกอย่างของปพิชญาลงบนโต๊ะ มันมีทั้งกระเป๋าสตางค์ที่เต็มไปด้วยบัตรเครดิต กุญแจรถ

“งั้นถ้าไม่อยากใช้เทพวรสุวรรณขนาดนี้ แกก็ไม่ต้องใช้อะไรก็ตามที่เทพวรสุวรรณเป็นคนหามา”

“คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้”

“ทำไมฉันจะทำไม่ได้ นี่ฉันยึดคืนมาแค่นี้ถือว่าฉันเห็นใจแล้ว ส่วนจากนี้แกจะใช้ชีวิตแบบไหนก็เรื่องของแก ถ้ามีสติเมื่อไหร่ฉันจะคืนให้”

ผู้เป็นแม่พูดจบก็รวบทุกอย่างทำท่าจะเดินออกไป แต่ความหงุดหงิดและความอยากเอาชนะของปพิชญาก็ทำให้เธออยากเอาชนะ

“มาคิดดูดีๆ แล้วฉันไม่รีบไปเปลี่ยนดีกว่า เพราะถ้าเปลี่ยนง่ายๆ คนอย่างคุณก็คงจะไม่มีเรื่องทุกข์ใจ”

เสียงหัวเราะแห้งๆ ในลำคอของปพิชญาดังออกมาเมื่อเห็นผู้เป็นแม่เดินออกไป ดวงตาที่แดงก่ำค่อยๆ ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา ก่อนที่ปพิชญาจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

เวลาเกือบเที่ยงคืน บรรยากาศภายใน Sky Bar ลูกค้าหนาแน่นจนพนักงานใหม่อย่างมะลิตกใจ เจ้าตัวทั้งช่วยเก็บโต๊ะ ดูแลลูกค้าเสิร์ฟ และก็ช่วยงานในครัว

“มะลิไปช่วยพี่โรสหน่อยที่ลานจอดรถหลังร้าน”

พีเจเดินมากระซิบบอกมะลิที่กำลังยืนดูนักดนตรีเล่นเพลงอยู่บนเวที หลังจากจัดการเสิร์ฟเมนูให้ลูกค้าครบทุกโต๊ะ

“ตอนนี้เหรอ”

“ใช่ๆ พี่โรสจอดรถอยู่หลังร้าน”

ได้ยินแบบนั้นมะลิก็รีบเดินออกไปยังหลังร้านทันที พอเดินมาถึงก็พบว่าพี่โรสกำลังพยุงร่างของผู้หญิงคนหนึ่งลงมาจากรถ

“ช่วยพี่หน่อยมะลิ”

มะลิรีบเข้าไปช่วยพยุงผู้หญิงคนนั้นทันที เธอกับพี่โรสช่วยกันพยุงผู้หญิงที่เมาแทบไม่มีสติขึ้นมาชั้นสองของร้าน ซึ่งตอนแรกพี่โรสบอกเธอว่าเป็นออฟฟิศ แต่พอได้เข้ามาจริงๆ กลับพบว่าภายในออฟฟิศยังมีห้องพัก และพอเข้ามาแล้วมะลิถึงกับตาค้างกับความหรูหรา

“มะลิ พี่ฝากดูแลต่อหน่อยนะ เดี๋ยวพี่ต้องขึ้นเล่นดนตรีแล้ว”

พี่โรสบอกกับเธอก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป มะลิมองคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหาผ้าเพื่อมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้คนเมา

“อื้อ”

ทันทีที่มะลิใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดลงบนใบหน้าของคนไม่ได้สติ เจ้าตัวก็ขยับตัวพร้อมเสียงครางในลำคอออกมาอย่างไม่รู้ตัว

ตึก ตึก ตึก

เสียงจังหวะหัวใจของมะลิดังออกมาจนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นกุมอกตัวเอง ใบหน้าของผู้หญิงตรงหน้าดึงดูดจนมะลิใจเต้น ความรู้สึกร้อนผ่าวเกิดขึ้นบนใบหน้าอย่างที่ไม่เคยรู้สึก มะลิทอดสายตามองคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ก่อนจะยื่นมือไปเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

แกร๊ก!!

เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับพีเจที่เดินเข้ามา ในมือของพีเจมีขวดน้ำเปล่าสองขวด เจ้าตัวเดินนำขวดน้ำที่ถือมาวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเบามือ

“บอสคงจะมีเรื่องไม่สบายใจอีกแล้วสินะ”

คำพูดของพีเจทำให้มะลิหันไปมองพีเจ เจ้าตัวจึงหันมามองพนักงานใหม่อย่างมะลิอีกครั้ง

“คนนี้ชื่อปริม เป็นเจ้าของบาร์นี้ พวกเราจะเรียกว่าบอส แต่พี่โรสจะเรียกว่าปริม เพราะพี่โรสกับบอสเป็นเพื่อนกัน”

มะลิทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ พีเจบอกกับมะลิว่าจะลงไปดูลูกค้า ให้มะลิอยู่เฝ้าบอสจนกว่าพี่โรสจะขึ้นมา ทำให้ตอนนี้มะลินั่งอยู่ปลายเตียงของคนเมาที่หลับปุ๋ย

“อื้อ”

คนบนเตียงค่อยๆ ขยับตัวแล้วยันตัวเองขึ้นนั่ง มะลิเองก็รีบลุกขึ้นหันไปมองอีกคนทันที คุณเขาดูงัวเงียและจ้องมองมาที่เธอ

“เอ่อ คือ พี่โรสให้ฉันเฝ้าคุณ”

เพราะกลัวอีกคนจะตกใจที่อยู่ๆ ตื่นมาก็เจอคนที่ไม่รู้จัก มะลิเลยรีบเอ่ยบอกออกไปทันที แต่คนที่มองมากลับไม่ได้มีทีท่าอะไร เธอยื่นมือมาดึงมือมะลิแล้วกระตุกจนมะลิล้มลงมาคร่อมตัวเองบนเตียง

“จูบเป็นไหม”

“อื้อ”

ไม่เปิดโอกาสให้มะลิได้ตอบคำถามเลย เมื่อคนถามรั้งใบหน้ามะลิเข้าหาและกดจูบลงบนริมฝีปากของมะลิทันที คุณเขาบดจูบด้วยความเร่งรีบ มะลิที่พยายามจะผละออกก็ถูกอีกคนล็อกเอาไว้อย่างแน่นหนา

“อื้ม”

เรียวลิ้นของคุณเขาสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเธออย่างเอาแต่ใจ มะลิค่อยๆ คล้อยตามคนที่เอาแต่ใจเธอ จูบตอบคุณเขาไปตามอารมณ์ มือแสนนุ่มของคุณเขาเคลื่อนเข้ามาสัมผัสภายในสาบเสื้อเธอ และกำลังจะเคลื่อนขึ้นสูงขึ้น แต่มะลิกลับใช้มือตัวเองห้ามไว้และจับคุณเขากดลงกับเตียงนุ่ม

ริมฝีปากของมะลิสัมผัสลงบนต้นคอขาวของคนเมา เสียงครางที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจจากคุณเขาทำให้มะลิยิ่งได้ใจ มือเรียวสอดเข้าไปสัมผัสภายใต้ร่มผ้าของคุณเขา พร้อมกับที่มะลิดูดลงตรงเนินอกคุณเขาจนเกิดรอย

“อ๊ะ!!”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

สติของมะลิกลับมาทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู เธอรีบละออกจากคุณเขาด้วยความตกใจ คุณเขามองมาที่เธอด้วยแววตานิ่งๆ มะลิจัดการจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย

“ไปเปิดประตูสิ”

“เอ่อ คะ ค่ะ”

มะลิเดินไปเปิดประตูทันที และเมื่อโรสเดินเข้ามา คนเมาที่นั่งอยู่บนเตียงก็หันมามองโรส โรสมองไปยังพนักงานใหม่ที่เอาแต่หลบสายตาของเธอ

“มะลิไปช่วยข้างล่างเถอะ ร้านใกล้จะปิดแล้ว”

“ได้ค่ะพี่โรส”

เธอรีบรับคำพี่เขาแล้วเดินออกจากห้องไปทันที ความรู้สึกมากมายของมะลิกำลังตีรวนกันไปหมด ไม่ใช่เธอไม่เคยจูบใคร แต่ครั้งนี้มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไปมากกว่าครั้งไหน

“ทะเลาะกับคุณหญิงอีกแล้วเหรอ”

โรสเปิดประเด็นทันทีเมื่อทั้งห้องเหลือกันเพียงแค่สองคนกับเพื่อนสนิท แต่ดูเหมือนเพื่อนสนิทจะนิ่งและไม่ยอมตอบคำถามเธอเลย

“แกรู้ไหม แกจะนอนกับใครไปเรื่อยแบบนี้เพราะอยากประชดแม่ตัวเองไม่ได้”

คนบนเตียงยังคงนิ่งไม่ตอบ เพราะทุกครั้งที่เธอมีเรื่องกังวลใจ ปพิชญาเลือกที่จะไปท่องราตรีและหาผู้หญิงสักคนเพื่อมาตอบสนองร่างกายของตัวเอง เพียงแค่ครั้งนี้เพื่อนสนิทอย่างโรสไปรับกลับมาเสียก่อนเมื่อรู้ว่าเธอเมา

“เด็กคนนั้นเป็นใคร”

เสียงแหบแห้งเอ่ยถามออกมาจากปากของคนที่นั่งอยู่บนเตียง เวลาหลายชั่วโมงที่ผ่านมาทำให้ปพิชญามีสติขึ้นมาไม่น้อย เธอค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นมองเพื่อนตัวเองอย่างต้องการคำตอบ

“เด็กใหม่ที่ร้าน มาทำงานวันแรก”

“ชื่ออะไร??”

“ชื่อมะลิ แกถามทำไม”

เมื่อโรสตั้งคำถามกลับมา ปพิชญาก็เงียบ โรสมองเพื่อนสนิทอย่างเอือมระอาในความเอาตัวเองไปประชดประชันแบบนั้น ในขณะที่ในใจก็เข้าใจว่าเหตุผลอะไรที่เพื่อนสนิททำแบบนั้น

“แกจะยุ่งกับใครก็ได้ แต่ห้ามยุ่งกับมะลิ”

ปพิชญาแหงนหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทอย่างต้องการคำตอบที่อีกคนเอ่ยห้ามกัน พร้อมกับคำถามในหัวที่ไม่ได้พูดออกไปว่าที่เพื่อนห้ามเพราะเพื่อนชอบเด็กคนนั้นใช่ไหม แต่เหมือนเพื่อนสนิทจะรู้ในสิ่งที่เธอคิด

“น้องซื่อมาก น้องยังเด็ก ฉันไม่อยากให้แกดึงเด็กนั่นเข้ามาในความสัมพันธ์ที่มันเป็นพิษหรือเกมของแก ฉันขอร้องในฐานะเพื่อน”