EP 3 ฉันไม่ชอบคนขัดใจ

วันนี้เป็นวันที่สองของการทำงานที่ Sky Bar มะลิมาถึงร้านเป็นคนแรกในเวลาหกโมงนิดๆ เธอเปิดประตูเข้ามาเพราะโรสได้บอกที่ซ่อนกุญแจให้เธอเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อเข้ามาภายในร้านมะลิก็สะดุ้งเมื่อเห็นเจ้าของร้านอย่างปริมกำลังนั่งดื่มอยู่ในร้าน

“ขอโทษค่ะ ฉันนึกว่าไม่มีคนอยู่”

เธอบอกกับเจ้าของร้านที่แหงนหน้าขึ้นมามองเธอ คุณเขาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับ มะลิจึงเดินเข้าไปในครัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง เธอใช้เวลาทำโน่นนี่นั่นอยู่ในครัวนานพอสมควรก่อนจะเดินไปยังห้องเก็บของเพื่อเช็กวัตถุดิบ

“อ๊ะ!!”

มะลิตกใจเมื่อเธอหันมาก็พบว่าบอสเจ้าของร้านที่ไม่รู้ว่าเข้ามาในห้องเก็บของตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเธอ

“เอ่อ…คุณปริม เอ่อ…บอส มีอะไรหรือเปล่าคะ”

ผู้เป็นเจ้านายมองหน้าเธอนิ่งๆ ไม่ยอมพูดยอมจา ก่อนจะยื่นมือของตัวเองขึ้นมาจับปลายคางเธอแล้วประกบปากเธอทันที

“อ๊ะ!!”

“อื้ม…”

เป็นอีกครั้งแล้วที่เขาทำแบบนี้กับเธอ ริมฝีปากของบอสสาวบดเบียดริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ เขาดูรีบร้อนและไม่อ่อนโยนเอาเสียเลย หัวใจของเด็กสาววัยยี่สิบสองเต้นรัวอีกครั้ง ก่อนที่มะลิจะเป็นฝ่ายดันบอสสาวให้แผ่นหลังแนบชิดกับผนังห้อง

ริมฝีปากของมะลิค่อยๆ สัมผัสกับริมฝีปากของบอสสาว เธอค่อยๆ สัมผัสมันอย่างนิ่มนวล กดจูบริมฝีปากบางนั้นซ้ำๆ แผ่วเบา ก่อนจะเป็นฝ่ายตวัดเรียวลิ้นของตัวเองเกี่ยวกระหวัดลิ้นของบอสสาว

“อื้ม…”

ปพิชญาครางออกมาในลำคออย่างพึงพอใจ เป็นครั้งแรกที่เธอมีความสุขกับการโดนจูบ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นปกติ เธอมีเซ็กซ์เพียงแค่อย่างจะมี เหมือนใช้ชีวิตไปอย่างนั้น แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ ร่างกายของเธอตื่นตัวเพียงแค่เด็กคนนี้สัมผัสเธอ

“อื้อ…”

ฝ่ามือของมะลิลูบต้นแขนคุณเขาแผ่วเบา ก่อนจะละจูบมาแล้วจรดริมฝีปากลงบนต้นแขนของคุณเขา จนร่างของคุณเขาสะท้าน ความอ่อนโยนกับสัมผัสของมะลิทำให้ปพิชญารู้สึกต้องการอย่างไม่เคยเป็น

“ทำต่อ…อย่าหยุด”

มะลิละใบหน้ามามองคุณเขาอีกครั้ง แววตาแห่งความต้องการของคุณเขามันหยาดเยิ้มไปหมด แต่เพราะมะลิคิดว่าคุณเขาเมา เธอจึงละตัวเองออกห่างคุณเขา

“คุณปริมเมานะคะ ไปพักผ่อนดีกว่า”

ปพิชญารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อเด็กตรงหน้าหยุดการกระทำวาบหวามกะทันหัน เธอมองพนักงานใหม่ที่หันไปสนใจของที่ชั้นวางด้วยความหงุดหงิด ยิ่งเห็นท่าทางที่ไม่สนใจกันมันยิ่งทำให้เธอโมโห

พีพีกับพีเจเดินเข้าร้านมาด้วยความสดใส เป็นพีเจที่เลือกจะเดินเข้าไปหามะลิที่กำลังเช็ดโต๊ะจัดเก้าอี้

“สวัสดีน้องเล็ก”

“หวัดดีค่ะ พีเจ”

การพูดคุยของทั้งสองคนอยู่ในสายตาของปพิชญาที่นั่งควงแก้วอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ เธอหงุดหงิดใจเพราะไม่มีใครเคยทำแบบนี้กับเธอ ไม่มีใครเคยปฏิเสธเธอ แต่เด็กคนนั้นกล้าที่จะทำมัน

“ดื่มอีกแล้ว”

โรสพูดขึ้นทันทีที่เธอเดินเข้ามาภายในร้านและเห็นเพื่อนสนิทนั่งดื่มแต่หัววัน

“เรื่องของฉัน!!”

“หงุดหงิดอะไรไม่ทราบ คุณปพิชญา”

ท่าทางของเพื่อนสนิททำให้โรสอดถามออกไปไม่ได้ ตั้งแต่เมื่อวานที่อยากจะถามว่ามีเรื่องอะไร ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าปัญหาเดียวที่มีคือมารดาของเพื่อนสนิท แต่เธอก็อยากจะรู้อยู่ดี

“ฉันโดนยึดทุกอย่างไปหมดล่ะ”

เพื่อนสนิทพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก โรสที่กำลังง่วนอยู่กับหลังเคาน์เตอร์บาร์หันหน้ากลับมาหาเพื่อนสนิทตัวเองทันที

“แล้วแกจะใช้ชีวิตยังไง”

“ฉันก็มีทรัพย์สินที่เป็นชื่อฉัน จะใส่ใจอะไร”

คุณเจ้าของร้านยังพูดแบบไม่ได้ใส่ใจ โรสมองเพื่อนสนิทก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกด้วยความสงสัย

“แกมีอะไรที่เป็นทรัพย์สินตัวเองบ้างวะ ปริม”

ปพิชญาคิดตาม ถ้าให้นับเธอมีแค่คอนโด รถยนต์ แล้วก็ร้านนี้ที่เป็นชื่อของตัวเอง กับเงินในบัญชีแค่ไม่กี่ล้านที่ถ้าปกติเงินแค่นั้นเธอผลาญคืนเดียวก็หมด

“ถ้ารู้ว่ายัยป้านั่นจะทำแบบนี้ ฉันจะทำทุกอย่างเป็นชื่อตัวเอง”

พูดจบก็ยกแก้วขึ้นกระดกดื่ม โรสทำได้เพียงแค่มองเพื่อนสนิทอย่างปพิชญา คนที่เคยมีมุมอ่อนโยนอ่อนหวาน เปลี่ยนเป็นคนหยาบโลนเอาแต่ใจ เพียงเพราะการกระทำของคนในครอบครัวตัวเอง ซึ่งโรสเองก็อยากจะรู้ว่าทำไมคนในครอบครัวของเพื่อนถึงทำแบบนี้

“ทุกคน อีกห้านาทีร้านจะเปิด มาคุยกันหน่อย เร็ว”

โรสเรียกพนักงานในร้าน ทำให้ทุกคนเดินออกมารวมตัวกันบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ และกอล์ฟกับมะลิก็เดินออกมาพร้อมกัน ปพิชญามองทั้งสองคนด้วยความหงุดหงิด โดยเฉพาะตอนที่เห็นเด็กใหม่ยิ้มอย่างสนิทสนมกับกอล์ฟ

“ทุกคนคงรู้จักน้องเล็กของเราแล้วเนอะ วันนี้ทำงานวันที่สองแล้ว ถึงจะเล็กแต่อึดนะ ยังไงช่วยดูแลเจ้ามะลิด้วย”

คำพูดของโรสทำให้มะลิยิ้มออกมา และทุกคนไม่ว่าจะเป็นพีพี พีเจ หรือกอล์ฟ ต่างยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูเจ้ามะลิ น้องเล็กของร้านเป็นที่สุด

“ตั้งแต่มีมะลิ พี่สบายขึ้นเยอะเลย”

กอล์ฟพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม พนักงานทั้งหมดต่างพูดคุยกันไปมา มีเพียงบอสสาวของร้านที่ดูจะไม่ค่อยพอใจ เมื่อหันไปมองใบหน้าน้องเด็กใหม่ที่ขัดใจเธอ

“โอเค งั้นแยกย้ายไปทำงานเถอะ”

ทุกคนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ ส่วนมะลิก็คอยบริการทุกอย่าง ทั้งเสิร์ฟ ทั้งเก็บโต๊ะ อะไรที่ช่วยได้มะลิคอยช่วยหมด โดยไม่สนเลยว่าหน้าที่ตรงนั้นเป็นของใคร

“ฉันคิดถูกนะที่รับมะลิเข้ามา ขยันเป็นบ้า”

ปพิชญาหันไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังเช็ดแก้วไป ชมลูกน้องไป ใบหน้าของปพิชญาเบะทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องตอนเย็นที่เด็กคนนั้นขัดใจเธอ ก่อนจะหันไปมองเมื่อเห็นว่ามีลูกค้ากำลังให้ความสนใจพนักงานใหม่ของร้าน

“มะลิ!!”

“แกจะตะโกนทำไม”

โรสดุเพื่อนเมื่อเห็นว่าอยู่ดีๆ ยัยตัวแสบก็ตะโกนเรียกมะลิออกมา ถึงแม้ตอนนี้ลูกค้าในร้านจะยังไม่เยอะเพราะเพิ่งเปิดร้านก็ตาม

“เติมเหล้า”

“ฉันยืนอยู่ตรงนี้ พีพีก็อยู่ จะเรียกน้องทำไม”

ปพิชญาไม่ได้สนใจในสิ่งที่เพื่อนพูด เธอมองไปยังพนักงานใหม่ที่เดินเข้ามาหาเธอ

“คุณปริมจะเอาอะไรคะ”

“เอาเหล้า เอาขึ้นไปให้ข้างบนด้วย”

พูดจบบอสสาวผู้เอาแต่ใจก็ลุกจากเก้าอี้เดินขึ้นออฟฟิศชั้นสองของร้าน โรสได้แต่มองตามเพื่อนสนิทอย่างเอือมระอา ก่อนจะหยิบเครื่องดื่มส่งให้มะลิ

“อย่าถือสาเลยนะมะลิ นางคงมีเรื่องให้คิด”

“มะลิเข้าใจค่ะ งั้นมะลิเอาเครื่องดื่มไปให้บอสก่อนนะคะ พี่โรส”

“อืม”

มะลิรับถาดเครื่องดื่มมา พร้อมกับหันหลังเพื่อจะเดินไปยังออฟฟิศชั้นสองของร้าน แต่ยังไม่ทันได้เดินไป โรสก็เรียกขึ้นอีกครั้ง

“มะลิ”

“ค่ะ พี่โรส”

“ไม่ต้องเรียกปริมว่าคุณปริมนะ เรียกบอสเหมือนที่ทุกคนเรียกเถอะ”

โรสบอกอย่างจริงจัง มะลิทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันหลังเดินขึ้นไปยังออฟฟิศชั้นสอง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ!”

เสียงคนด้านในเอ่ยอนุญาต มะลิจึงค่อยๆ ดันประตูเปิดเข้าไป เจ้าของห้องนั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง กอดอกมองมาที่เธอ

“เครื่องดื่มที่บอสสั่งค่ะ”

มะลิค่อยๆ วางถาดเครื่องดื่มลงบนโต๊ะกลางโซฟา ก่อนจะขยับไปยืนที่เดิม

“งั้นฉันขอตัวนะคะ”

พูดจบมะลิก็หันหลังเพื่อจะเดินออกไป แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาออกไป บอสสาวก็พูดขึ้นมา

“ฉันไม่ชอบคนที่ขัดใจฉัน”

คำพูดของบอสสาวทำให้มะลิหันกลับมามองเจ้าตัวอีกครั้ง เธอทอดสายตามองผู้เป็นเจ้าของร้าน ก่อนจะส่งยิ้มให้

“ฉันเป็นคนเชื่อฟังเจ้านายค่ะ ขอตัวนะคะ”

พูดจบพนักงานน้องเล็กของร้านก็เดินออกไปปพิชญาทำเพียงจิ๊ปากออกมาอย่างหงุดหงิด