EP 5 อย่าเล่นตัวได้ไหม

“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

มะลิเอ่ยบอกพร้อมกลับหลังหันเพื่อจะเดินออกจากห้อง แต่ผู้เป็นเจ้าของร้านกลับรั้งเอาไว้ด้วยประโยค

“หิว ทำอะไรให้กินหน่อยสิ”

“คะ??”

“ฉันบอกว่าหิว ทำอะไรให้กินหน่อย”

เจ้าของร้านพูดขึ้นอีกครั้ง มะลิจึงทำเพียงแค่พยักหน้าตอบรับก่อนจะเดินลงไปชั้นล่างและเข้าครัว วัตถุดิบในร้านถูกหยิบขึ้นมาทำอาหารง่าย ๆ ให้ผู้เป็นเจ้านาย

“ฉันทำข้าวไข่เจียวกับแกงจืดให้คุณ จะได้หายแฮงก์”

อาหารถูกเสิร์ฟบนโต๊ะกลางโซฟา ปพิชญามองไข่เจียวสีสันน่าทานพร้อมกับแกงจืดเต้าหู้หมูสับ ซึ่งไม่รู้ว่ามันบังเอิญหรือว่าอะไรที่เด็กคนนี้เลือกทำเมนูโปรดของเธอ

“ไว้ฉันจะมาเก็บให้ตอนเข้างานนะคะ กินเสร็จก็วางไว้แบบนี้ได้เลย”

“ทำไมต้องวาง เธอไม่ใช่คนรับใช้สักหน่อย”

“ฉันแค่เผื่อไว้ค่ะ งั้นขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิ”

เป็นอีกครั้งที่เจ้าของร้านรั้งเธอไว้ มะลิหยุดขาของตัวเองแล้วมองไปยังเจ้าของร้าน เธอไม่อยากอยู่ตรงนี้นาน ๆ เพราะมันอันตรายต่อใจของเธอ

“คุณมีอะไรกับฉันค่ะ”

“เร…เรื่องเมื่อวาน”

“อ๋อ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ใช่คนปากโป้ง ฉันไม่เอาเรื่องคุณกับเด็กคุณไปพูดหรอกค่ะ”

ความไม่พอใจปรากฏบนใบหน้าของปพิชญาทันที เธอมองเด็กตรงหน้าด้วยแววตาแห่งความไม่พอใจ ก่อนจะลุกจากโซฟาแล้วเดินประชิดตัวของพนักงานคนใหม่

“อย่ารู้ดี”

“คุณหมายความว่าอะไร”

“ฉันหมายถึงอย่าพูดว่าเด็กฉัน เพราะฉันไม่มี แต่ถ้าอยากให้ฉันมีนัก เธอก็มาเป็นสิ”

“ห๊ะ!!”

มะลิไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณเขากำลังจะสื่อ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งคำถาม คุณเขาก็ยกมือขึ้นมาบีบปลายคางของเธอก่อนจะกดจูบลงไป เป็นอีกครั้งที่ริมฝีปากบางของคุณเขาบดเบียดริมฝีปากของเธอ ลิ้นเรียวสอดเข้ามาซุกซนในโพรงปากของเธออย่างเอาแต่ใจ จนมะลิต้องตอบสนองคนที่วางตัวเองเป็นคนคุมเกม

“อื้อ”

ปพิชญาครางในลำคออย่างพึงพอใจ เป็นครั้งแรกที่เธอจูบเด็กคนนี้ตอนที่มีสติดี ร่างกายไร้แอลกอฮอล์ เธอไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้เลย ร่างกายเธอตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็น ลิ้นเรียวของเด็กคนนี้ตวัดเกี่ยวพันลิ้นของเธอจนสมองของเธอเบลอไปหมด

“อื้ม”

เธอหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อเด็กตรงหน้าละจูบออกไป ปพิชญามองเด็กตรงหน้า ก่อนจะยกมือรั้งใบหน้าเข้าหาเธอเพื่อจะจูบอีกครั้ง แต่เด็กตรงหน้ากลับขืนเอาไว้

“อย่าเล่นตัวได้ไหม”

มะลิมองคนที่เอ่ยประโยคนั้นออกมาด้วยท่าทางที่หงุดหงิด ความรู้สึกมันตีรวนไปหมด เธอเองก็อยากทำต่อ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่อยากลงสนามนี้ เพราะรู้ดีว่าเขาเห็นเธอเป็นแค่คู่นอน

“จะทำไม่ทำ ถ้าไม่ทำจะไปให้คนอื่นทำ”

พูดจบคนเอาแต่ใจก็ผละออกและทำท่าจะเดินหนี แต่มะลิก็รั้งเอาไว้ ปพิชญาหันกลับมามองคนที่รั้งตัวเองเอาไว้ พร้อมเลิกคิ้วสูงขึ้นอย่างต้องการคำตอบว่ารั้งกันไว้ทำไม

“ถ้าคุณให้ฉันทำ นับจากวันนี้ไปคุณไม่มีสิทธิ์ไปทำกับคนอื่น”

คำพูดของมะลิทำให้ปพิชญามอง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เธอยกมือขึ้นลูบสันกรามเด็กตรงหน้าอย่างยั่วยวน ก่อนจะบีบปลายคางของมะลิอีกครั้ง

“ฉันจะตัดสินใจเอง”

“อื้ม”

ริมฝีปากของมะลิประกบลงมาบนส่วนเดียวกันอีกครั้ง ความคิดของปพิชญาตอนนี้ เธอกำลังสงสัยว่าทำไมเด็กคนนี้จูบเก่งจัง หรือจะเคยมีแฟน แต่ก็คงแค่จูบเก่งเท่านั้นแหละ

“อื้อ”

ร่างของปพิชญาถูกกดจนแผ่นหลังแนบกับฝาผนัง ริมฝีปากที่ทำให้เธอหวั่นไหวนั้นซุกเข้ากับซอกคอของเธอ ปกติเวลาเธอทำเรื่องแบบนี้กับคู่นอน เธอไม่ชอบให้อีกฝ่ายเล้าโลม การมีเซ็กซ์แต่ละครั้งเหมือนทำให้มันจบไป

“ใส่เข้ามาเลยได้ไหม”

เธอพูดออกไปด้วยความหงุดหงิดใจ หงุดหงิดที่ตอนนี้ตัวเองกำลังอ่อนไหวให้กับสัมผัสที่เด็กคนนี้กำลังทำให้ร่างกายเธอตื่นตัว

“รีบไปไหนคะ อยากให้ฉันทำ ฉันก็จะตัดสินใจเอง”

“อื้ม”

ร่างของบอสสาวถูกจับหันหลัง พร้อมกับฝ่ามือทั้งสองข้างของมะลิสอดเข้ามากอบกุมหน้าอกของเธอทั้งสองข้าง ปลายนิ้วของมะลิสอดเข้าไปสัมผัสยอดอกที่แข็งเป็นไตนั้นทันที พร้อมกับเขี่ยอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากโน้มลงไปแนบชิดติดข้างหูและขบเม้มติ่งหูของบอสสาว

“อื้อ เธ…”

ปพิชญารู้สึกสั่นระริกไปหมด จุดกลางกายของเธอฉ่ำแฉะจนเธอต้องหนีบขาเข้าหากัน การเล้าโลมของเด็กคนนี้ทำร่างกายเธออ่อนไหวอย่างไม่เคยเป็น ปลายนิ้วที่เขี่ยยอดอก ริมฝีปากที่ขบเม้มใบหู ทำเอาบอสสาวแทบคลั่ง

“เธอ!! ใส่เข้ามาสักที อื้อ”

“มะลิ เรียกชื่อฉัน”

“อื้อ ใส่เข้ามา!!”

“เรียกสิคะ บอส อื้ออ”

“มะลิ ใส่เข้ามา!!”

มะลิไม่ได้ทำตามที่เธอสั่ง แต่เจ้าเด็กคนนี้ยังดันร่างเธอให้เข้าไปยังห้องนอน ก่อนจะรั้งให้เธอล้มลงบนเตียงอีกด้วย สายตาของเด็กคนนั้นที่มองมาที่เธอมันดูคาดเดายาก ความรู้สึกของปพิชญาแทบปะทุอีกครั้ง เมื่อเด็กคนนั้นทิ้งตัวลงบนเตียงพร้อมกับยกขาของเธอขึ้นมาจูบ

“อื้อ”

ร่างกายสั่นระริกทุกครั้งที่ถูกสัมผัส เด็กคนนี้ทำให้เธอแทบคลั่ง เสื้อผ้าบนร่างกายเธอถูกปลดเปลื้องจนไม่เหลือ

“อย่าทำ!!”

เธอร้องห้ามเมื่อเด็กคนนั้นแยกขาเธอและกำลังจะโน้มใบหน้าลงไป มะลิแหงนหน้าขึ้นมองเธออย่างสงสัย

“ที่เธอกำลังจะทำ ห้ามทำ”

“ทำไมคะ”

ปพิชญากลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่ เมื่อเด็กตรงหน้ายังคงทำสีหน้าไม่เข้าใจในคำพูดของเธอ

“ห้าม ใช้ลิ้น”

“ก็ฉันอยากเลีย”

พูดจบ ริมฝีปากของเด็กตรงหน้าก็ประกบลงกับจุดอ่อนไหวของเธอทันที ร่างกายของปพิชญาสะดุ้ง ลิ้นเรียวของเด็กด้านล่างตวัดขึ้นลงปัดป่ายจนเธอซ่านเสียว มือของเธอไขว่คว้าตรึงผ้าปูที่นอนแน่น

“อื้ออ”

ร่างกายสั่นระริกอย่างไม่เคยเป็น ความเสียวซ่านกำลังทำให้ปพิชญาครางออกมาอย่างไม่เก็บอารมณ์

“อื้อ ใส่เข้ามาสักที”

เรียวลิ้นตวัดขึ้นลงอย่างเอาแต่ใจ บางครั้งมะลิก็ดูดดุนจนบอสสาวกระตุกเกร็ง เธอไม่ยอมฟังบอสของเธอเลยสักนิด เมื่อตอนนี้เธอกำลังทำตามใจตัวเอง

“มะลิ อื้อ”

ร่างของบอสสาวกระตุกเกร็งจนตัวโยน มะลิละใบหน้าออกมามองจุดอ่อนไหวที่ปลดปล่อยของเหลวสีใสออกมามากมายก่อนที่เธอจะโน้มใบหน้าลงไปอีกครั้ง ลิ้นเรียวตวัดเลียดูดกินน้ำสีใสของบอสสาวเข้าปากอย่างไม่นึกรังเกียจ ก่อนที่เธอจะละใบหน้าออกมาแล้วคร่อมร่างขยับตัวขึ้นไปหาผู้เป็นบอส

“ปากไม่ตรงกับใจเลยนะคะ”

ปพิชญามองคนด้านบนที่พูดด้วยใบหน้านิ่ง ๆ ความรู้สึกเสร็จสมเกิดขึ้นกับเธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ร่างกายของเธออ่อนไหวอย่างที่ไม่เคยเป็น

“ปากไม่ตรงกับใจอะไรของเธอ”

“ก็บอสบอกไม่ให้ฉันเลีย แต่…อื้ม”

ใบหน้าของมะลิโน้มลงไปขบเม้มใบหูของบอสสาว พร้อมลมหายใจแรง ๆ ก่อนที่จะพูดต่อจากประโยคที่ค้างไว้ด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

“แต่บอสก็เสร็จคาปากฉันเลย”

“อื้มม”

เพราะร่างกายเพิ่งเสร็จสม ทำให้ร่างกายของเธอไวต่อความรู้สึก เพียงแค่ถูกซุกไซร้ บอสสาวก็ครางออกมาไม่หยุด ปพิชญารู้สึกว่าเซ็กซ์จากเด็กคนนี้กำลังทำให้ร่างกายเธออ่อนไหว และมันกำลังทำให้เธอมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็น

“อื้อ มะลิ”

มือของบอสสาวจับมือของมะลิให้ลงไปด้านล่าง แต่มะลิกลับขยับตัวลงไปช้อนด้านหลังของบอสสาวในท่าตะแคงข้าง ขาเรียวของบอสสาวถูกมะลิยกขึ้น ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสลงบนจุดอ่อนไหวของบอสสาว

“อื้อ เสียว”

“รู้ไหม เวลาคุณอ่อนไหวชอบพูดให้ใส่เข้าไปอยู่นั่น”

“อื้อ”

“ทั้ง ๆ ที่ฉันอยากค่อยเป็นค่อยไปแท้ ๆ”

“อื้อ มะ…มะลิ อ๊ะ”

นิ้วเรียวยาวสอดลึกเข้าสู่จุดอ่อนไหวของบอสสาวทีเดียวสุดโคนนิ้ว ความร้อนอุ่นทำเอามะลิรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก น้ำสีใสของบอสสาวไหลออกมาจนเคลือบนิ้วไปหมด มะลิแนบริมฝีปากชิดติดข้างหูบอสสาวอีกครั้ง

“รู้หรือยัง ทำไมฉันไม่ใส่เข้าไปสักที”

“อื้ออ มะลิ”