LOGINDalawang buwan na sya sa america at naging maayos lahat ng kanyang plano .Pagbaba niya ng kotse napatigil sya habang hawak ang isang box at bulaklak na binili niya kanina. Hindi siya padalos-dalos lumapit. Sa halip, dahan-dahan lang ang lahat parang pinapakita niya na nandiyan siya hindi para maging kaaway o katakutan nila, kundi para maging kapaki-pakinabang at kaibigan. Tinignan niya ang oras at maghahapon na tumingin sya sa gusaling madalas niyang tambayan, nasa cafe lang mag-isa si Selena at nag-aayos ng mga paninda nang dumating si Alexander. May dala siyang maliit na kahon at simpleng bulaklak . Hindi niya pinahalata na para kay Selena ang mga iyon dahil baka umiwas ito sa kanya. “Selena, may dala l ako para sa’yo,” bati niya habang inilalapag ito sa counter. "Nakita ko kanina at naisip ko, baka magandang idagdag sa paligid niyo.”pagdadahilan niya sa bulaklak para hindi makahalata si Selena ngayon niya lang ito nagawa sa buong buhay niya .Mga babae ang kusang lumalapit sa
Ilang linggo na ang lumipas mula nang lumipat si Xander sa america . Sa pangalang Alexander Gray, naging pamilyar na siya sa lahat ng nakatira dito. Araw-araw ay pumupunta siya sa cafe kung saan nagtatrabaho si Selena, hindi lang para bumili kundi para magmasid at unti-unting lumapit sa kanila. May tauhan rin sya na kunwaring kausap niya sa negosyo para hindi makahalata si Selena .Isang hapon, habang naglalaro sa harap ng bahay ang magkambal na sina Theo at Tala at dalawa pang batang lalaki lumapit si Alexander sa kanila may dalang dalang libro at simpleng gamit.“Hi guys, busy kayo?” bati niya sabay ngiti Tumigil si Theo sa pagtataas ng bola at tumingin sa kanya. “Not really. Nagpapahinga lang po kami after playing basketball. You’re the new guy sa kwarto sa taas, ‘di ba po?” hanga si Xander dahil kahit papaano marunong parin magtagalog ang mga bata .Halatang maraming pinoy ang nakatira sa bayan na kinaroroonan niya ngayon na syang nakatira sila Selena ."mister Gray are you busy
Ilang taon ang lumipas. Lalong tumindi ang hidwaan sa pagitan ni Xander at ni Tiyo Jaime niya . Habang papalapit ang takdang oras na itinakda ng matandang Voss para sa testamento, lalong naging desperado si Xander. Alam niya na kapag hindi niya natagpuan ang mga anak ni Damien si Jaime na ang makakakuha ng buong kapangyarihan at yaman ng mga Voss ang lahat ng pinaghirapan niya ay mawawala na.Para sa kanya madaya ang bagay na iyon .Bakit nagbigay ng kondisyon ang matandang iyon gayong sya ang maraming alam tungkol sa kompanya ng mga Voss ar ari arian ng mga ito . “Hindi sila pwedeng magtago magpakailanman,” bulong ni Xander habang pinag-aaralan ang dokumento na nakuha ng mga tauhan niya . “At hindi na ako pwedeng maghintay pa.” Sa halip na magpadala ng malaking grupo ng tauhan na madaling makikilala at magbibigay ng hinala, gumawa siya ng ibang desisyon. Maglalakbay siya nang mag-isa, magpapanggap na ibang tao, at papasok sa buhay nila nang walang sinuman ang maghihinala sa tunay
Matapos ang mahaba at mapanganib na paglalakbay, sa wakas ay nakarating sila sa Amerika. Sa imigrasyon, walang natanong, walang hinala. Ang mga dokumentong inihanda ni Michael ay perpekto sa bagong pangalan, bagong kapanganakan, at bagong kasaysayan. Sa mata ng batas at ng buong mundo, sila na ngayon ay Pamilyang Evans. Wala nang bakas ng Morales, wala nang koneksyon sa Voss. Dugo lang ang meron sa mga bata .Naging mahirap man ang kanilang paglalakbay ngunit nagawa nila ng maayos. Dito, walang nakakakilala sa kanila. Walang may alam sa nakaraan nila. “Ligtas na tayo,” sabi ni Michael nang una silang makatapak sa bakuran. “Walang naghihintay sa atin dito. Walang naghahanap. Sa wakas, makakapagpahinga na tayo ..dito pwede kang maghanap ng trabaho kung gusto mo Selena. " . " salamat Michael hindi ko alam kung hanggang kailan matatapos ang pasasalamat ko sayo" Dumungaw si Selena sa bintana ng bahay na kanilang tinitirahan ngayon sa bansang america. Napangiti siya habang yakap an
Dumating si Xander sa Malaysia kasama ang kanyang mga tauhan nang walang ingay at walang bakas. Diretso silang tumungo sa bahay na sinasabing kanilang tinutuluyan, sigurado na sa isip niya na sa pagkakataong ito ay hindi na sila makakatakas pa. Ngunit pagbukas nila ng pinto, tanging hangin at alikabok lamang ang sumalubong sa kanila. Agad na pumasok ang mga tauhan niya sa loob at labis ang pagtataka nila dahil ang linis at wala man lang katao tao “Imposible!” sigaw ni Xander habang pinalilibot ang tingin sa bawat sulok ng bakanteng bahay. “Kakatapos lang manganak! Paano sila nakalipat nang ganung kabilis ..." galit niyang salita . Lumapit ang kanyang tauhan, mukhang nababahala dahil sa nakikita nilang galit sa mukha ni Xander. “, ayon sa mga nakatira sa paligid umalis sila, May ibang sasakyan na sumundo sa kanila bago pa man dumating ang mga ahente natin. Sinadya nilang huwag mag-iwan ng kahit anong bakas Parang alam na alam nila kung kailan at paano tayo darating.” Na
Hindi tumigil ang kirot ni Selena maghapon. Ang bawat sandali ay tila oras bago dumating ang araw na makikita na niya ang kanyang mga anak. Kahit pagod na pagod na siya sa kaka ere at nanginginig ang buong katawan dahil sa sakit pinilit niyang huminga nang malalim at sumunod sa mga utos ng kanyang ina at ni Michael. “Lalabas na sila, Selena. Lakasan mo ang loob mo,” bulong ni Michael habang pinapanatiling malinis at maayos ang paligid. Sa madaling araw, sa oras na halos tahimik na ang buong nayon, narinig nila ang unang sigaw. “Ungakkkk!!!” Isang malakas na iyak ang bumasag sa katahimikan ng gabi.Labis ang tuwa at saya nila habang naririnig ang iyak na galing sa sanggol na unang labas palang . “Isang lalaki! Selena ..ang lusog niya!” sabi ni Michael habang maingat na inilalagay ang unang sanggol sa malinis na tela.Agad naman inalalayan ng ina nito ang sanggol at binalot kaagad ng malinis na tela . Hindi nagtagal, sumunod ang pangalawa. Isang mas malakas ngunit malinaw na tunog
Nang tuluyang maisara ang pinto, ibinaba ko ang tingin sa dokumentong hawak ko. Ang bawat salita ay tila nakaukit na sa aking isipan — hindi lamang ito basta huling habilin, ito ay isang bitag na matalinong inilagay ni Lolo. "kahit hindi kayo patay I know sa akin niyo ipapaako ang mga anak ni Dami
*Xander POV - CHAPTER 11: Naiwan* Nanatili akong nakatayo Ingay ng gulong sa driveway lang ang maririnig Nasa bintana ako. Nakatingin sa baba. Dalawang SUV. Isang van at ang mga katulong abala sa pagpasok ng mga maleta sa sasakyan . Si Lolo. Damien. Tito Roderick. at Mga guard. Paalis na papu
*Damien POV Kinabukasan. 5:43 AM. Hindi pa ako natutulog hindi ko magawang matulog dahil madami akong iniisip kung paano ko makuha si Selena .Nasa library ako madiilim . Isang ilaw sa lamesa. Para akong seryoso sa buhay dahil sa ginagawa ko . Wala naman akong problema dahil meron naman si Xan
*Xander POV Paglabas ko ng mansion, malakas na sara ng pinto sa likod ko. Hindi ko sinasadya makinig. Pero narinig ko pa rin boses ni Lolo bago ako makalabas ng hallway. Mababa. Seryoso. "Kunin mo..." Kunin ang ano? Dahil kailangan ko ng magpahinga nagpasya akong matulog nalang sa condo







