CHAPTER 7 (A DANGEROUS PLAN)

Mainit at mabango ang hangin sa loob ng kusina.

Una kong narinig ang mahinang tunog ng kumukulong sabaw, kasunod ang amoy ng bawang at luya na parang saglit na nagpatigil sa lahat ng bigat sa dibdib ko. Matagal na rin mula nang huli akong nakahawak ng sandok—ngayon lang ulit ako nakaramdam ng gano’ng katahimikan.

“Marunong ka rin palang magluto, hija,” sabi ng matandang kasambahay na kasama ko, habang nakangiti at marahang hinihiwa ang mga gulay sa kahoy na chopping board.

“Sa probinsya kasi, ‘yan lang ang alam naming libangan,” sagot ko, may bahagyang tawa. “Kapag walang ginagawa, laging nasa kusina si papa. Ako naman, taga-abot lang ng kutsilyo noon.”

“Ah, kaya pala ang gaan mo kumilos,” sabi ng matanda , sabay abot ng mangkok na puno ng hiniwang sibuyas. “Iba talaga ang lumaki sa simpleng buhay. Walang halong yabang.”

Napangiti ako. Sa unang pagkakataon mula nang makarating ako rito, parang nakahinga ako nang maluwag. Habang nagluluto, nagkwentuhan kami tungkol sa mga simpleng bagay—kung gaano kalamig ang umaga sa bukid, kung gaano kasarap ang bagong lutong sinangag kapag may itlog na niluto sa uling.

Pero habang tumatagal, may kumikiliti sa isip ko.

May mga saglit na tumitigil ang babae sa galaw, parang laging nag-aalangan. Lalo na tuwing nababanggit ko ang pangalan ni Nikolas.

Kaya nang hindi ko na natiis, marahan kong tinanong, “lola…matagal niyo na po bang kilala si Nikolas?”

Tumigil siya. Ang kutsilyo, huminto sa gitna ng hiniwang kamatis.

Tahimik. Tanging tunog lang ng kumukulong sabaw ang naririnig sa pagitan namin.

“M-matagal na, hija,” mahina niyang sagot. “Simula pa nang… bago pa maging ganito ang bahay.”

Napakunot ang noo ko. “Ganito po? Ibig niyo pong sabihin—”

Ngunit bago ko pa natapos, tiningnan niya ako nang diretso, may bigat sa mga mata.

“Hindi namin pwedeng pag-usapan si Mr valente, hija.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Pero bakit po? May… may nagbawal ba?”

Nagbaba siya ng tingin. “Mas mabuti nang huwag mo nang itanong. Lahat ng nagtatanong tungkol sa kanya…”

Sandaling tumigil siya, parang may gustong sabihin pero piniling lunukin ang mga salita.

“…hindi nagtatagal dito.”

Napalunok ako.

Parang biglang lumamig ang buong kusina, kahit patuloy pa rin ang apoy sa kalan.

Ang amoy ng bawang at luya ay naging kakaiba—parang amoy ng alaala na ayaw mong balikan.

Hindi na ako nagsalita pagkatapos noon. Nagpatuloy lang ako sa paghahalo ng sabaw, pero mabigat na ang bawat galaw ko.

At sa likod ng isip ko, may isang tanong na hindi ko na kayang itigil—

sino nga ba talaga si Nikolas Valente, at ano ang tinatago niya sa bahay na ‘to?

Pag-alis ng matandang babae ay naiwan akong mag-isa sa kusina.

Tahimik.

Ang apoy sa kalan ay dahan-dahang humina, at ang sabaw sa kawali ay unti-unting tumigil sa pagkulo—parang sinasabayan ang tibok ng dibdib kong hindi mapakali.

Ang sinabi niya kanina ay paulit-ulit na nag-e-echo sa isip ko.

“Lahat ng nagtatanong tungkol sa kanya… hindi nagtatagal dito.”

Napatingin ako sa bintana.

Ang ulan sa labas ay marahang bumubuhos, at sa bawat patak sa salamin ay parang paalala kung gaano ako kadelikado sa loob ng bahay na ‘to. Hindi lang dahil kay Nikolas, kundi dahil sa mga lihim na pumapalibot sa kanya.

Kaya kung gusto kong makaligtas… kailangan kong maging matalino.

Hindi ko siya kayang labanan nang harapan.

Hindi ko rin siya kayang takasan ngayon—masyado pang malabo ang mga daan palabas, masyado pang madilim ang paligid ng lupain niya.

Pero may isang bagay na kaya kong gawin.

Kunin ang loob niya.

Hindi bilang babae.

Hindi rin bilang biktima.

Kundi bilang taong magpapaniwala sa kanya na wala akong balak, na kaya niya akong pagkatiwalaan.

Ngayon ko lang naintindihan kung gaano kahalaga ang bawat salita ko, bawat tingin, bawat kilos.

Kung gusto kong gumaan ang paggalaw ko rito, kailangan kong hayaan siyang maniwala na hindi ako kalaban.

Huminga ako nang malalim.

Kukunin ko ang loob niya, hanggang siya mismo ang kusang lalayo sa akin—dahil ‘yon ang magiging sandata ko.

Ang distansya niya, ako mismo ang lilikha.

At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa ideyang ‘yon.

May bahagyang ngiti sa labi ko nang isara ko ang kalan.

Sa tahimik na gabing ‘yon, sa gitna ng amoy ng niluto kong sabaw at ulan sa labas, nagsimula ang pinakamapanganib kong plano—

ang paglapit ko kay Nikolas Valente.

Habang inaayos ko ang mga plato sa mesa, biglang sumagi sa isip ko ang isa sa mga unang sinabi ni Nikolas noong unang gabi ko rito.

“There are rules, Laura. You will follow them if you value your life.”

Isa sa mga ‘yon ang hindi ko kailanman nakalimutan—

“You are not allowed to fall in love with me.”

Napangiti ako, mapait at mahina.

Hindi ko kailangang ipaalala sa sarili ko ‘yon. Hindi ko kailanman naisip na magkagusto sa isang kagaya niya.

Kung tutuusin, kabaligtaran pa nga.

Ang gusto ko lang ay makuha ang loob niya—hindi ang puso niya.

Kailangan kong magmukhang maamo, masunurin, at tahimik. Kailangan niyang maniwala na kaya niya akong pagkatiwalaan.

‘Yon ang unang hakbang para gumaan ang lahat.

Dahil kung gusto kong makita ang kontrata, o malaman kung ano talaga ang totoo sa likod ng mga lihim niya, hindi ko magagawa ‘yon kung lagi siyang nakabantay.

Kailangan kong maging invisible threat—isang presensyang hindi niya kailangang bantayan, pero unti-unting makakalapit sa kanya.

Kaya habang pinupunasan ko ang mesa, marahan kong binigkas sa isip ko ang bagong plano:

“I will make him trust me… until he stops watching.”

At sa sandaling iyon, tahimik akong tumingin sa bintana.

Ang ulan ay humina, at sa malayo, anino ng bahay ni Nikolas ay bahagyang nasisinagan ng ilaw mula sa loob ng kanyang opisina.

Hindi ko alam kung naroon siya.

Pero sigurado ako sa isang bagay—

kapag oras na, ako mismo ang lalapit sa kanya. Hindi bilang biktima, kundi bilang taong gagamit ng tiwala niya laban sa kanya.

Tahimik akong ngumiti, at sa loob ng isip ko ay iisa lang ang bulong:

“Hindi ko kailangang mahulog sa kanya… sapat nang siya ang bumitaw.”

Oras na para sa hapunan.

Tahimik ang buong bahay, tanging tik-tak ng orasan sa dingding at mahinang patak ng ulan sa labas ang maririnig.

Nang marinig ko ang yabag ni Martha sa labas ng kwarto, alam kong oras na para bumaba.

Noong una, nag-alinlangan ako.

Pero agad kong naalala ang plano ko—kunin ang loob niya, dahan-dahan.

Pagdating ko sa dining hall, nandoon na si Nikolas.

Nakaupo siya sa dulo ng mahabang mesa, gaya ng dati. Naka-itim, suot pa rin ang parehong malamig na ekspresyon na parang wala siyang ginagalang na oras o tao.

Pero ngayon, hindi ko hinayaang lamunin ako ng kaba.

Tahimik akong umupo sa kabilang dulo, hindi naghintay ng utos, hindi rin nagtanong.

Para sa akin, ‘yon ang unang hakbang: kumilos na parang wala akong ginagawang mali.

“Good evening,” mahina kong bati.

Hindi siya sumagot.

Tanging pag-angat lang ng tingin, at mabilis na balik sa kanyang plato.

Sanay na ako sa gano’n, pero ngayon ay iba ang pakiramdam ko.

Hindi na ako natatakot.

Kumuha ako ng pagkain at marahan kong sinimulan ang hapunan.

Kung dati, isang kutsara lang ang nakakain ko sa harap niya—ngayon, nakakain ako nang maayos.

Ramdam ko ang tingin niya sa akin kahit hindi siya nagsasalita.

Mabagal, mapanuri, parang sinusukat kung sino itong babaeng kaharap niya ngayon.

“Masarap po yong luto niyong ulam,” sabi sa matandang babae na tinulungan ko kanina sa kusina.

Mahina, magalang, parang hindi sinasadya.

Tahimik.

Pero sa gilid ng paningin ko, nakita kong bahagyang gumalaw ang kamay niyang nakahawak sa kutsilyo.

Parang sandaling natigil.

Hindi ko alam kung napansin niya ang pagbabago ko—pero ayos lang.

Kailangan kong magmukhang natural, kalmado, hindi takot.

Kailangan niyang maramdaman na kaya kong kumilos sa harap niya nang walang halong pangamba.

Nang matapos akong kumain, marahan kong inilapag ang kutsara.

Tumingin ako sa kanya at napansin ko na mabagal iyang iniangat ang tingin.

Malamig pa rin, pero may kakaibang anino sa mga mata niya—hindi galit, kundi parang pagtataka.

Hindi siya sumagot. Pero sa unang pagkakataon, hindi rin siya umiwas.

At sa pagitan naming dalawa, sa tahimik na mesa, alam kong nagsisimula nang gumalaw ang plano ko.

Pagkatapos ng hapunan, tumayo si Nikolas nang walang kahit anong sinabi.

Tahimik kong pinunasan ang labi ko ng tela, handa nang tumayo rin at magpaalam.

Akala ko tapos na ang gabing iyon—pero bago pa ako makaalis sa upuan, nagsalita siya.

“Come to my room, Laura.”

Mababa, malamig, pero walang bahid ng galit.

Para bang isa lang ‘yong ordinaryong utos… pero sa tono niya, ramdam kong hindi ko pwedeng tanggihan.

Sandaling natigilan ako.

Narinig kong bumilis ang tibok ng puso ko, parang bawat pintig ay sumisigaw ng wag kang sumunod.

Pero alam kong kailangan kong maging maingat.

Kung gusto kong mapalapit sa kanya, kung gusto kong umandar ang plano ko—kailangan kong magpakahinahon.

Tumango ako.

“Okay…” mahina kong sagot.

Tahimik akong sumunod sa kanya.

Ang bawat yapak ko sa marmol na sahig ay may tunog na parang pinapalakas ng katahimikan ng bahay.

Ang ilaw sa hallway ay madilim, tila sinadyang magtago ng mga lihim sa bawat anino.

Nang dumating kami sa tapat ng pinto niya, huminto siya.

Hindi siya lumingon, pero nagsalita.

“You don’t have to look so nervous.”

“I’m not,” sagot ko kahit halata sa boses ko ang kaba.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.

Mainit ang ilaw sa loob, at amoy leather, alak, at mamahaling pabango.

Lahat ng bagay sa loob ay maayos—parang walang sinumang tao ang naglalakas-loob na magulo iyon.

Pumasok siya, hindi na nagsalita.

Ako naman, nanatili sa bungad ng pinto, hindi alam kung dapat ba akong lumapit o manatili roon.

“Close the door,” utos niya.

Sumunod ako, maingat, marahan.

Narinig ko ang malambot na click ng lock—at doon ko lang napagtantong kami lang talaga ang tao sa buong silid.

Lumapit siya sa may mesa at inilapag ang hawak niyang baso ng alak.

Ang tinig niya, mababa at matalim:

“Tell me, Laura. Why are you suddenly trying to please me?”

Parang tinamaan ako ng malamig na hangin.

Hindi ko alam kung anong mas matalim—ang tanong niya o ang paraan ng pagbitaw niya ng mga salita.

Ngumiti ako nang tipid, pilit na kalmado.

“Siguro ngayon na realize ko na nagsasayang lang ako ng pagod sa wala.”

Tahimik.

Tinitigan lang niya ako, matagal, parang sinusuri kung totoo ang bawat salitang binibitawan ko.

At nang lumapit siya nang isang hakbang, ramdam ko agad ang init ng presensya niya.

“Do you think you’ll get me with your plan? Don’t even try what you’re thinking.”

“At satingin mo may plano pako laban sa kagaya mo.” Taas noo kong sagot habang nakatingin sa mga mata nito

“Don’t try me. I’ll end up tired for nothing—no prize, no victory. Just more exhaustion.

“Bahala ka kong ayan ang gusto mong isipin.” Diin ko dito at binabasa kong ano ang tumatakbo sa isip nito.

“Just make sure—don’t mess this up.” matalas nitong bulong sa mga taenga ko habang ang kaba sa dibdib ko ay nagsisimula ko nang maramdaman kaya bago niya pa maramdaman ito ay agad akong umiwas ng tingin dito.

“Babalik nako sa kwar— pagputol ko ng hilahin niya ang mga kamay ko palapit sakanya.

“You seem like you’ll forget something tonight.”

“You seem like you’ll forget something tonight.”

Mababa ang boses niya, halos pabulong, pero ramdam ko ang bawat salitang parang dumudulas sa balat ko. Hindi ko alam kung anong mas nakakakaba—‘yong tono niya o ‘yong paraan ng paglapit niya sa’kin.

“W-wala naman akong nakakalimutan,” sagot ko, pilit kong pinapatag ang boses ko kahit ramdam kong nanginginig na ang mga kamay ko.

Ngumiti siya—‘yong uri ng ngiti na hindi mo alam kung totoo o babala.

“You’re trembling again,” aniya, sabay marahang nilapat ang daliri niya sa baba ko.

Parang natigil ang oras.

Ang init ng balat niya, pero malamig ang tingin niya.

Para bang bawat segundo na magkalapit kami ay isang laro na hindi ko sigurado kung gusto kong matalo o manalo.

“Don’t tell me you’re scared of me again, Laura,” bulong niya. “You said you’ve stopped wasting your energy.”

Pinilit kong ngumiti, kahit ramdam kong sumasakit ang dibdib ko sa sobrang kabog.

“Hindi ako natatakot,” sagot ko

Napatingin siya sa labi ko, saka muling tumingin sa mga mata ko. “That’s good. Fear keeps you alive.

Parang may kumislot sa loob ko sa sinabi niyang ‘yon. Hindi ko alam kung galit ba ‘yon, o takot, o ‘yong kakaibang sensasyong hindi ko dapat maramdaman.

“Ouch, that’s deep laura.” Pag kagat ko sa labi nito bilang ganti at nakaramdam ko ang pagbaba nito sa ulo ko.

“Do it laura.” malalim ang boses nito habang tinatanggal ang suot nitong sinturon.

Sa mga oras na ito ay kinain ko ang dignidag ko bilang isang babae na walang karanasan sa ganitong gawain nang pagpapaligaya sa isang lalaki lalo na sa lalaking wala akong ibang nararamdaman kundi ang galit at kamunhian.

Para akong hindi makahinga sa mga oras na ito. Sa katahimikan na bumabalot sa kwarto, tanging ang paghabol lang ng hininga ni nikolas ang naririnig ko.

“Ughh…ugh good girl laura, you seem like you enjoy it sucking my dick.”

agad nitong iniangat ang ulo ko at itinulak sa kama nito “Turn around laura.” Pag utos nito at napahawak naman ng mahigpit ang mga kamay ko sa puting kumot.

“Ugh…mahina kong ungol nang maramdaman ang presensya nito.

Ang mga mata ko ay nakatingin sa maliit na tanawin ng kalangitan mula sa bintana ni Nikolas—tila iyon na lang ang natitirang paalala ng kalayaan. Sa likod ng mga mata kong tahimik, unti-unti kong binubuo ang planong magpapalaya sa akin sa buhay na hindi ko kailanman pinili, pero ako mismo ang nagkamaling pasukin.

“Laura, matatapos din lahat ng ito.” salitang bumitaw sa aking isipan