CHAPTER 1- Rafael's POV

“Kung balak mong agawin ang kaso ko, Gabriel, sana siguraduhin mong kaya mong panindigan ang kalokohan mo.”

Hindi man lang nag-angat ng tingin si Gabriel Villanueva mula sa dokumentong binabasa niya.

“Good morning din sa iyo, Santiago.”

Napangisi ako.

Eksaktong alas-siyete kuwarenta'y singko ng umaga nang pumasok ako sa opisina at makita ang paborito kong taong inisin. Nakaupo siya sa likod ng malaking mesa, may hawak na tasa ng kape at nakasalamin habang abala sa pagbabasa ng mga dokumento.

Napakaayos. Napakaseryoso. Napakaboring.

Sa madaling salita, si Gabriel na naman.

“Ang aga mo ngayon,” komento ko habang inilalapag ang briefcase sa mesa. “May hinahabol ka bang kaso o may balak kang agawan ako ng magandang hearing schedule?”

“Hindi lahat ng abogado ay kailangang magmadali sa huling minuto para lang makapaghanda.”

Napatawa ako. “Touché.”

Inabot ko ang itim na fountain pen sa mesa niya. “Pahiram.”

“Hindi sa iyo iyan.”

“Alam ko. Kaya nga nanghihiram.”

“Iyan din ang sinabi mo kahapon.”

“At ibinalik ko naman.”

“Sa ibang abogado.”

Sinuri ko ang panulat bago isinuksok sa bulsa. “Ang mahalaga, naibalik ko.”

Tiningnan niya ako na para bang gusto niya akong kasuhan dahil sa pagnanakaw ng ballpen.

“Lumabas ka na.”

“Ang aga-aga, galit ka na agad. Hindi ka ba masaya akong makita?”

“Hindi.” Tumawa ako at naglakad papunta sa p***o.

“By the way, narinig kong ikaw ang hahawak sa Villareal Corporation case ngayong umaga.”

“Correct.”

“Good luck. Medyo mahirap ang kabilang kampo.”

“Mas mahirap kang kausap.” Napahawak ako sa dibdib.

“Ang sakit naman.” Hindi siya sumagot.

Iyon si Gabriel. Hindi marunong makipagbiruan, hindi mahilig makipagkuwentuhan at higit sa lahat, hindi marunong tumanggap ng pagkatalo.

Kaya naman masarap siyang asarin.

Matagal na kaming magkakilala ni Gabriel. Nagkakilala kami noong unang taon namin sa law school, at mula noon ay para na kaming dalawang taong pinaglaruan ng tadhana.

Kapag nangunguna siya sa Civil Law, sisiguraduhin kong mahahabol ko siya sa Remedial Law. Kapag siya ang nananalo sa moot court, gagawin ko ang lahat para makuha ang susunod na best speaker award.

Hindi naman sa ayaw kong matalo. Ayaw ko lang matalo sa kanya.

Pareho kaming naging associates sa Villanueva Santiago Law Firm at kalaunan ay naging dalawang pinakabatang senior partners. Ako ang kilala sa pagiging palabiro, madiskarte at mahusay makipag-usap sa mga kliyente. Siya naman ang seryoso, istrikto at masusing sinusuri ang bawat detalye ng kaso.

Magkaiba kami ng estilo, pero pareho kaming mahusay sa trabaho.

At kahit hindi ko aaminin sa kanya, isa si Gabriel sa mga abogadong tunay kong hinahangaan.

Sayang nga lang at napakayabang niya.

“Sir Rafael?”

Napalingon ako sa batang associate na lumapit sa mesa ko.

“What's up, Cruz?”

“May pagbabago po sa hearing schedule bukas.”

“Ano iyon?”

“Nauna pong humiling si Atty. Villanueva ng available court appearances.”

Napailing ako. Of course. “Gaano karami?”

“Isa po ang nailipat sa schedule niya.” Napangisi ako.

“Okay. Sabihin mo sa litigation secretary na ipagpatuloy ang paghahanda sa mga pleadings natin. Hindi naman mauubusan ng kaso ang firm dahil lang sa isang hearing.”

“Opo, sir.” Pagkaalis niya, napatingin ako sa kabilang mesa.

Minsan talaga, gusto kong malaman kung ano ang laman ng utak ni Gabriel. Puro kaso, batas at mga deadline ba ang iniisip niya? Wala ba siyang ibang gustong gawin sa buhay?

Pagsapit ng tanghali, nakita ko siyang palabas ng conference room matapos ang preliminary conference.

“Congratulations, partner.” Napakunot ang noo niya.

“Para saan?”

“Nakuha mo ang hearing slot na una kong hiniling.”

“Mas maaga akong nagsumite ng request.”

“Of course.” Ngumiti ako.

“Anyway, may magandang balita ako.” Hindi siya sumagot.

“Si Atty. Lara Mendoza ang magiging co-counsel ko sa Santos Group acquisition case.” Sa wakas, nakuha ko ang atensiyon niya.

“Lara?”

“Oo. Why?”

“Wala.”

Napangisi ako. “Wait. Don't tell me interesado ka rin sa kanya?”

“Hindi lahat ng bagay ay tungkol sa iyo, Santiago.” Hindi ako nakapagsalita agad. Interesting.

Matagal ko nang napapansin ang paraan ng pagtingin ni Gabriel kay Lara. Hindi niya ito inaamin, pero hindi ako bulag. Bigla siyang nagiging mas maayos manamit kapag may meeting sila. Mas mahaba ang pasensiya niya kapag si Lara ang nagtatanong. At higit sa lahat, hindi niya ito sinasagot nang pabalang.

Something was definitely going on. “Hindi ko sinabing tungkol sa akin,” sagot ko. “Pero mukhang bigla kang natahimik.”

Bago pa siya makasagot, dumating si Lara. “Good afternoon, gentlemen!” Agad akong ngumiti.

“Hi, Lara.”

“Good afternoon,” bati ni Gabriel.

“May gusto sana akong itanong. Pareho ba kayong available bukas ng gabi?”

“Para saan?” sabay naming tanong. Napatawa siya.

“Dinner. Gusto ko sanang makasama kayong dalawa. Lagi na lang kayong nag-aaway tungkol sa mga kaso. Baka puwede naman kayong mag-usap nang hindi nagtatalo.”

“I'm available,” mabilis kong sagot. “Me too,” dagdag ni Gabriel.

Napatingin ako sa kanya. Talaga?

Ngumiti si Lara. “Great! I'll send you the details.”

Pagkaalis niya, humarap ako kay Gabriel. “Interesting.”

“Ano na naman?”

“Pareho pala tayong may lakad bukas.”

“Dinner lang iyon. Huwag mong gawing kompetisyon.” Too late, partner.

Kinabukasan, dumating ako sa restaurant nang mas maaga kaysa sa napagkasunduan. Nakasuot ako ng navy blue shirt at itim na pantalon. Hindi naman ako naghanda nang espesyal.

Well, maybe a little.

Nang makita ko si Gabriel na nakaupo na sa mesa, napangisi ako. “Wow. Maaga ka.”

“Hindi tulad ng iba, marunong akong rumespeto sa oras.”

Tiningnan ko ang suot niya. White shirt, dark blazer, maayos na buhok at siyempre, ang paborito niyang salamin. Mukhang may importanteng pupuntahan. “May date ka ba pagkatapos nito?”

“Wala kang pakialam.” Tumawa ako.

“Relax. Hindi naman kita inaagawan ng girlfriend.” Bago pa siya makasagot, dumating si Lara.

“Sorry! May kailangan lang akong asikasuhin.”

Tumayo kami pareho. “It's okay,” sabi ni Gabriel.

Ngumiti si Lara at tumingin sa entrance. “By the way, may kasama pala ako ngayong gabi. Gusto ko kayong ipakilala sa isang tao.”

Isang babaeng nakasuot ng eleganteng itim na damit ang lumapit sa amin. Agad na hinawakan ni Lara ang kamay nito. “Guys, meet Andrea. My fiancée.”

Napatigil ako. Fiancée.

Dahan-dahan akong napalingon kay Gabriel. Nakatingin din siya sa akin, at sa unang pagkakataon, pareho kaming walang masabi.

“Yes. We're getting married next year,” masayang dagdag ni Lara.

“Congratulations,” pilit kong sagot.

“Thank you!” nakangiting sabi niya.

Umupo ako at dinampot ang menu. Napakagandang gabi. Pareho kaming nag-aksaya ng panahon sa pag-aakalang may pag-asa kami kay Lara, samantalang may fiancée na pala ito. Sa kabilang panig ng mesa, tahimik na nakatingin sa akin si Gabriel.

“Pareho tayong talo, ano?” bulong ko.

“Tumahimik ka na lang at kumain.”

Napatawa ako. Sa unang pagkakataon, may bagay kaming pinagkasunduan. Pareho kaming bigo sa pag-ibig.

Alas-onse na nang matapos ang hapunan. Nagpaalam na sina Lara at Andrea, habang naiwan kaming dalawa sa labas ng restaurant.

“Uuwi ka na?” tanong ko.

“Oo.”

“Wala ka bang balak uminom?”

“May hearing ako bukas.”

“Isang baso lang. Gusto ko lang makalimot sa gabing ito.” Tinitigan niya ako bago napabuntong-hininga.

“Sige. Isang baso.” Napangisi ako. “After you, partner.”

Hindi ko alam kung bakit pumayag siyang sumama. Marahil pareho lang kaming gustong kalimutan ang kahihiyang naranasan namin.

Nagpunta kami sa isang bar malapit sa hotel kung saan kami nakatakdang mag-check in para sa isang maagang business meeting kinabukasan. Isang baso ang naging dalawa, at ang dalawa ay naging sunod-sunod na tagay.

Sa simula, trabaho ang pinag-usapan namin. Pagkatapos ay ang mga kliyente, ang mga kasong muntik na naming matalo, at siyempre, ang walang katapusang kompetisyon namin.

“Alam mo kung ano ang problema mo, Gabriel?” tanong ko habang iniikot ang baso.

“Ano na naman?”

“Hindi ka marunong magsaya.”

“Hindi lahat ng bagay kailangang gawing biro.”

“At hindi lahat ng bagay kailangang seryosohin.” Tiningnan niya ako nang diretso.

“Hindi mo kailangang laging magpatawa para lang magustuhan ka ng mga tao.” Natigilan ako. Hindi ko inaasahang maririnig iyon mula sa kanya.

“Hindi ko kailangang magpatawa para magustuhan ako,” sagot ko. “Pero ikaw? Baka kailangan mong matutong ngumiti paminsan-minsan.”

Umiling siya, pero napansin kong bahagyang gumalaw ang mga labi niya. At sa unang pagkakataon nang gabing iyon, nakita kong ngumiti si Gabriel. Hindi iyong pilit na ngiting ipinapakita niya sa mga kliyente. Isang tunay na ngiti. Hindi ko alam kung bakit bigla akong natahimik.

Hindi ko na matandaan kung ilang baso ang nainom namin. Ang huli kong malinaw na alaala ay ang pagtawa ni Gabriel habang inaagaw niya ang baso ko.

“Enough, Santiago. Hindi ka na marunong maglakad.”

“Excuse me? Ikaw nga ang halos matumba kanina.”

“Hindi ako matutumba.”

“Sure.” Pagkatapos noon, may isang hamunang binitiwan ko.

“Bet you won't marry me.” Napatingin siya sa akin.

“Are you insane?”

“Scared?”

“Of you? Never.” Tumawa ako at itinuro ang isang wedding chapel na nakita namin sa kabilang kalsada. “Then prove it.”

Akala ko tatanggi siya. Pero sa halip na umatras, hinawakan niya ang braso ko at tumawid kami papunta roon.

Ang sumunod ay parang magkakahiwalay na eksena sa isang pelikula. Isang officiant na nakangiti, dalawang witness, isang dokumentong iniharap sa amin at mga singsing na hindi ko na maalala kung saan nanggaling.

“Do you take this man to be your lawfully wedded husband?”

Narinig ko ang sarili kong tumawa. “I do.” Napalingon ako kay Gabriel. “Your turn, sweetheart.”

Sinamaan niya ako ng tingin bago sumagot. “I do.”

At nang halikan niya ako sa pisngi matapos kaming ideklarang mag-asawa, hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Akala ko, bahagi lang iyon ng kalokohan. Akala ko, kinabukasan, tatawanan lang namin ang nangyari. Hindi ko alam na totoo pala ang lahat.

Kinabukasan, nagising ako sa isang malawak na kama na may matinding sakit ng ulo. May mabigat na braso sa ibabaw ng dibdib ko. Dahan-dahan akong lumingon. Si Gabriel. Walang suot na pang-itaas. At mukhang wala rin akong suot na pang-itaas.

“Holy shit.” Gumalaw siya at unti-unting nagmulat ng mga mata. “Rafael?”

“Good morning, husband.” Agad siyang napaupo.

“Don't call me that!” Napatawa ako, pero napahinto nang makita ko ang gintong singsing sa daliri ko.

Tiningnan ko ang kamay niya.

May kapareho rin siya. Bigla akong napaupo at dinampot ang dokumentong nasa bedside table.

Marriage certificate. Nandoon ang aming mga pangalan. Ang mga pirma namin. Pati ang pangalan ng officiant na nagkasal sa amin. Napalunok ako.

“Gabriel.”

“Ano?”

“May problema tayo.”

Inabot niya ang dokumento at ilang segundo niya itong tinitigan. “Tell me this isn't legally binding.”

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, wala akong maisip na magandang biro.

Legal kaming kasal.

At ang lalaking pinakamatagal kong inasar, pinakamatindi kong katunggali at pinakagusto kong talunin ay asawa ko na. Napangiti ako kahit alam kong hindi iyon ang tamang panahon.

“Congratulations, sweetheart.”

Tiningnan niya ako na para bang gusto niya akong sakalin. “Enjoy your last few minutes as my husband, Santiago. I'm getting this marriage dissolved.”

Napatawa ako. Pero bago pa ako makasagot, biglang tumunog ang cellphone niya. Isang tawag mula sa managing partner namin. Sinagot niya iyon habang nakakunot ang noo.

“Good morning, Attorney Villanueva.” Ilang segundo siyang nakinig. Pagkatapos ay biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Ano po?” Napatingin ako sa kanya. “Ano'ng nangyari?” tanong ko.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone. “May problema.”

“Bukod sa kasal natin?” Tumingin siya sa akin. “May malaking kliyenteng naghihintay sa atin sa opisina. At kailangan daw nating bumalik agad.”

“Okay. So what's the problem?” Huminga siya nang malalim bago tumingin sa marriage certificate na hawak pa rin niya. “Rafael, ang kasong ibinigay sa atin ay tungkol sa isang mag-asawang gustong magpa-annul ng kanilang kasal.”

Napakunot ang noo ko. “Anong kinalaman natin doon?”

Diretso siyang tumingin sa akin. “Dahil ang kliyente natin ay ang pamilya ng lalaking ikinasal sa kapatid ng managing partner.”

Sandali akong natahimik. Pagkatapos ay napatingin ako sa singsing ko. Hindi pa man kami nakakaalis sa Las Vegas, mukhang nagsimula na ang pinakamagulong kaso ng buhay ko.

At ang pinakamasama?

Ang una kong kailangang harapin ay ang sarili kong asawa.