Episode 2 : คีย์

คีย์

"ว่าไงล่ะหน่า จะให้พี่ทำอะไรต่อกับหน่าดี"

ผมถามคนที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ผม ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนแล้วกัน ผมชื่อคีรินหรือคีย์ อายุย่างสามสิบแล้วส่วนหน้าตาก็หล่อประมาณนึงแหละ และผมเป็นเพื่อนรักของไอ้ขุนพลและไอ้โบ๊ท

"หน่าว่าพี่คีย์กลับไปด่าไอ้โบว์ดีกว่าเนาะ"ผมยกยิ้มให้กับน้อยหน่าที่ตอบผมเสียงเบา

ผมสนิทกับน้อยหน่าและเพื่อนของเธอนะ ถ้าถามว่าสนิทขนาดไหนก็สนิทระดับนึงเพราะพวกเธอเป็นนักศึกษาฝึกงานที่บริษัทของเพื่อนผม ส่วนคนที่นั่งข้างผมตอนนี้ผมสนิทกว่าคนอื่น

"เรื่องการแต่งตัว เรื่องการกินเหล้าให้มันเบาๆหน่อยก็ได้นะหน่า"

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมบ่นหรอกนะแต่ผมบ่นเป็นร้อยรอบแล้วน้อยหน่ากับเพื่อนก็ไม่เคยฟัง ถึงวันนี้น้อยหน่าจะแต่งตัวปกติกว่าวันอื่นก็ตามเถอะ และนี่ถ้าผมไม่มาคิดหรอว่าเธอจะแต่งตัวแบบนี้ ถ้าถอดเดินได้ก็คงถอดไปแล้ว

"บ่นเป็นคนแก่ไปได้"

"พูดแบบนี้ลงจากรถแล้วเดินกลับคอนโดเองเลยไป"ผมพูดเสียงดุ

"รีบไปส่งหน่าได้แล้วค่ะ หน่าง่วงหน่าอยากจะนอน"

ผมยกยิ้มก่อนจะดับรถแล้วปรับเบาะแล้วนอนอย่างสบายใจ ไปเที่ยวทุกทีกลับเช้าไม่เคยง่วงแต่พอโดนผมบ่นเท่านั้นแหละแม่คุณง่วงขึ้นมาทันที

"จำได้ว่าเที่ยวทีไรกลับยันเช้าไม่ใช่"ผมย้อนถาม

"หน่าไม่น่ามากับพี่คีย์เลยจริงๆ บ่นอยู่นั่นแหละบ่นยิ่งกว่าพ่ออีกเนี่ย"

ผมไม่ได้สนใจเสียงบ่นของน้อยหน่าหรอกนะ ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความที่จันทร์เจ้าส่งมาบอกว่าเข้าห้องแล้ว ใช่ครับผมชอบจันทร์เจ้าเพื่อนรักของน้อยหน่า แต่จันทร์เจ้าดันมีแฟนอยู่แล้วผมก็เลยได้แค่ชอบอยู่เงียบๆ

"คุยกับสาวที่ไหนอ่ะ สวยกว่าหน่ามั้ย"น้อยหน่ายื่นหน้าเข้ามาดูมือถือกับผมจนหน้าเราสองคนชนกัน

"จะอยากรู้ไปทำไมไม่ทราบ"

ผมยังไม่มีแฟนหรอกนะแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยมี ตอนนี้ผมมีความสุขกับการใช้ชีวิตแบบนี้ ผมเป็นคนเจ้าชู้อันนี้ยอมรับเพียงแค่ผมไม่ได้ทำตัวเหมือนไอ้โบ๊ทเท่านั้นเอง

"มะ..ไม่อยากรู้ก็ได้ ถ้าพี่คีย์จะคุยกับสาวก็ช่วยไปส่งหน่าก่อนได้มั้ยอ่ะหน่าง่วงจริงๆนะคะ"

"ไม่อยากรู้จริงๆหรอหน่าว่าพี่คุยกับใคร"ผมดีดตัวขึ้นมาก่อนจะยื่นหน้าเข้าใกล้เธอ

"พี่คีย์ไปสักเพิ่มอีกแล้วหรอ"น้อยหน่ารีบผลักผมออกก่อนจะชี้ไปที่แขนของผม

"สักมาหลายวันแล้ว ทำไมชอบหรอ"ผมถาม

"เยอะไปมั้ยคะ หน่าว่าแค่นี้มันน่าจะพอแล้ว"เรื่องสักอันนี้มันเป็นความชอบส่วนตัว แต่รอยสักของผมมันมีความหมายไงไม่ใช่ว่าสักเพียงเพราะว่ามันเท่

"ถ้าหน่าว่าพอพี่ไม่สักแล้วก็ได้"

ผมบอกก่อนจะขับรถมาส่งน้อยหน่า ผมชอบคุยกับน้อยหน่านะ ผมว่าเวลาเธอพูดแล้วมันดูซื่อๆดี และเพราะแบบนี้ไงผมถึงได้เป็นห่วงเธอมากกว่าเพื่อนคนอื่น

"เดี๋ยวนี้มีคนมาจีบอยู่หรือเปล่า"ผมถามคนที่นั่งมองข้างทาง

"ก็มีนะคะ ส่วนคนที่คุยอยู่ก็มาๆหายๆ"

"คุยกับใครก็ควรจะศึกษาประวัติของเขาก่อนนะหน่า ไม่ใช่อัธยาศัยดีกับคนอื่นไปหมด"ผมพูดเสียงดุ

"ถึงหน้าตาของหน่าจะซื่อบื้อ แต่หน่าไม่ได้โง่นะคะ หน่ารู้หรอกว่าต้องทำยังไง"หึ...เก่งเหลือเกินแม่คุณ

"เออ..ถ้าโดนหลอกขึ้นมาพี่ไม่ปลอบนะ พี่จะสมน้ำหน้าแทน"ผมบอกไป

"รถก็ซื้อมาแพงนะทำไมวิ่งแค่หกสิบคะ"น้อยหน่าเอ่ยถามเมื่อโดนผมบ่น

"ทำไมล่ะ ไม่อยากอยู่กับพี่นานว่างั้น"

ที่ผมไม่ขับเร็วเพราะผมแค่อยากจะแกล้งไอ้คนที่นั่งหาวอยู่นี่ไง ไม่รู้สิเวลาแกล้งน้อยหน่าแล้วผมมีความสุขอ่ะ น้อยหน่าเป็นคนสวยนะครับในสายตาผมนะคือสวยเลยแหละ

"ตามสบายเลยค่ะ พี่คีย์อยากทำอะไรก็ตามสบายถ้าถึงคอนโดแล้วหน่าหลับรบกวนอุ้มหน่าไปส่งที่ห้องด้วยแล้วกันนะ"

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปหรอกเพราะน้อยหน่าเก่งเรื่องพูดประชดประชัน และเก่งแค่กับผมด้วยไงเรื่องของเรื่อง ผมขับรถไม่นานก็มาถึงคอนโดของน้อยหน่าและตอนนี้.....

"จะให้พี่อุ้มจริงดิ ถ้าพี่เจ็บหลังขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ"ผมถามคนที่หลับคอพับอยู่

"หน่าเดินเองได้ค่ะ ขาหน่าไม่ได้ขาด"แล้วดูปากดิแม่ง...

ผมมองคนที่เดินลงจากรถของผมแล้วหันมาแลบลิ้นใส่ผม แล้วคิดว่าผมจะยอมหย่างนั้นหรอ ผมบอกเลยไม่มีทาง

"พี่คีย์จะไปไหน สาวอยู่คอนโดเดียวกับหน่าหรอคะ"น้อยหน่าถามเมื่อเห็นผมตามหลังมา

"วันนี้พี่จะไปนอนกับหน่า"