Chapter 4

Hindi naging normal ang sumunod na araw para kay Luna. Mula nang ilipat siya sa ilalim ni Adrian, parang mas naging mabigat ang bawat galaw niya sa opisina—hindi lang dahil sa trabaho, kundi dahil sa presensya nito na tila laging nasa likod ng bawat iniisip niya.

“You okay?” tanong ng katrabaho niya habang inaayos niya ang mga files sa desk niya. “You’ve been quiet.”

“I’m fine,” sagot niya agad at pilit na ngumiti. “Adjustment lang.”

“Adjustment agad? Sa CEO mismo?” biro nito. “Ang swerte mo naman.”

Napatawa si Luna nang pilit. “Kung alam mo lang,” bulong niya sa sarili.

Hindi pa siya nakakabawi nang biglang tumunog ang intercom.

“Ms. Reyes,” boses na agad niyang nakilala. “My office. Now.”

Nanlamig ang kamay niya. “I’ll be back,” sabi niya sa katrabaho bago tumayo at naglakad papunta sa opisina ni Adrian, pilit kinokontrol ang kaba sa dibdib.

Pagpasok niya, nakita niyang nakaupo si Adrian sa likod ng mesa, seryoso ang mukha habang may binabasa, na parang hindi man lang siya napansin.

“Sir,” tawag niya. “You called for me?”

Ilang segundo ang lumipas bago ito nagsalita. “You’re late.”

Napakurap si Luna. “I just got here—”

“Three minutes,” putol nito, malamig ang boses. “I don’t tolerate delays.”

Napahigpit ang hawak niya sa folder. “It won’t happen again,” sagot niya.

“See that it doesn’t,” dagdag nito bago tuluyang tumingin sa kanya, at sa simpleng tinging iyon, parang may kung anong bumigat sa pagitan nila.

“Sit,” utos nito. Umupo siya agad. “You’ll be accompanying me today,” dagdag nito. “Meeting with a client.”

Napakunot ang noo niya. “Me? Sir, I thought—”

“You’re assigned to me now,” putol nito. “You go where I go.”

Saglit siyang natahimik bago tumango. “Understood.”

Sa loob ng meeting room ng client, pinilit ni Luna na maging kalmado. Nakaupo siya sa tabi ni Adrian, tahimik na nakikinig habang nag-uusap ang mga ito.

Maayos ang takbo ng meeting hanggang sa may isang lalaking tumingin sa kanya.

“And who’s this?” tanong nito, nakangiti. “Your assistant?”

Bahagyang ngumiti si Luna. “I’m part of the—”

“She’s with me,” putol ni Adrian, malamig at diretso ang boses.

Napatingin si Luna sa kanya, nagulat sa paraan ng pagsingit nito, pero hindi na siya nagsalita.

Matapos ang meeting, lumabas sila ng building.

“You did well,” sabi ni Adrian habang naglalakad sila.

Napatingin si Luna sa kanya, bahagyang nagulat.

“Thank you, sir.” Ilang hakbang pa ang lumipas bago siya muling nagsalita. “You didn’t have to cut me off back there.”

Napatingin si Adrian sa kanya. “He was asking too many questions.”

“It was harmless,” sagot niya. “I can handle myself.”

Huminto si Adrian. Napilitan din siyang huminto. “Handle yourself?” ulit nito, mababa ang boses. “Is that what you were doing last night?”

Nanlaki ang mata ni Luna. “That’s not—”

“You said it was nothing,” putol nito. “So why does it sound like you’re defending it?”

Napahigpit ang hawak niya sa bag niya. “Because I don’t need you to control every situation,” sagot niya, hindi na maitago ang inis.

Saglit siyang tinitigan ni Adrian—matagal, tahimik—at doon niya unang nakita ang bahagyang pagdidilim ng mga mata nito.

“I don’t control everything,” mabagal nitong sabi. “Only what concerns me.”

Nanlaki ang mata ni Luna. “And I’m one of those?” tanong niya, halos pabulong.

Lumapit si Adrian—isang hakbang, dalawa—hanggang sa muli, masyado na itong malapit.

“You tell me,” sagot nito. “Because from where I’m standing,” dagdag nito, mas mababa ang boses, “you walked into my life, spent a night with me… and now you expect me to just ignore it?”

Napalunok si Luna. “That was the deal,” sagot niya. “And I agreed,” sagot nito.

“But things change.”

Tahimik ang paligid, mabigat ang hangin sa pagitan nila.

“You’re crossing a line,” mahina niyang sabi.

Bahagyang ngumiti si Adrian. “Then maybe,” sagot nito, “you shouldn’t have started something you couldn’t finish.”