Mag-log inAgad na binawi ni Audrey ang kamay niya at tumayo mula sa sofa. "Masyado ka lang nag-oover think! Wala talaga akong matandaan sa iyo." Muli siyang hinawakan ni Marco sa kamay. "Kung wala kang matandaan sa akin, paano mo nalaman na bawal sa akin ang gatas?" "Sabi ko nga sa'yo, wala akong matandaan—kasi wala talaga!" Galit na sinubukan ni Audrey na bitawan ang kamay niya, pero masyadong mahigpit ang hawak nito kaya hindi niya magawa. "Audrey, masama ang pakiramdam ko." "Sarili mong kasalanan!" Ganyan ang masakit na sinabi ni Audrey, pero hindi niya mapigilang tingnan si Marco. Puno ng malalaking pulang pantal ang leeg nito—nakakatakot tingnan. Tinitigan siya ni Marco nang malalim. "Alam kong mali na itinago ko sa'yo na buhay pa ako, pero ginawa ko lang 'yun para hindi ka mapahamak." Upang matakpan ang katotohanan tungkol sa aksidente, hindi nag-atubili si Stephano na saktan si Lola, si Stevan, at si Uncle Oscar. Natatakot ako na baka pati ikaw at ang mga bata ay saktan din niya. K
Nagulat si Audrey. "Bakit ka pupunta sa ibang bansa?"Lumingon si Rianna at tiningnan si Jiara na nakaupo sa wheelchair, abala sa paggawa ng parol gamit ang kamay. "Matagal nang nagpapagamot si Mommy sa hospital. Gumagaling na ang kanyang depresyon, pero bumabalik ang sakit tuwing may naririnig na balita o usap-usapan tungkol kay Daddy. I want to change her environment, dalhin siya sa lugar na walang kinalaman kay Douglas.""But it's a foreign country. You have to find a hospital, take care of Auntie Jiara and also find a job. It will never be easy." Nag-aalalang sinabi ni Audrey."Alam ko. At hindi lang iyon ang dahilan. Tumigil ako sa pag-aaral noon, at pinagsisisihan ko iyon hanggang ngayon. Gusto kong mag-aral sa ibang bansa para umunlad ang sarili ko."Nang marinig iyon, alam ni Audrey na hindi padalos-dalos ang desisyong ito—pinag-isipan itong mabuti. "Anuman ang desisyon mo, sinusuportahan kita."Naramdaman ni Rianna ang init ng pagmamahal at ngumiti. "Salamat, ang suporta mo a
May mali talaga.Pagpasok sa bahay, nagpalit muna siya ng damit na pang-araw-araw sa kwarto bago bumaba para makipaglaro sa mga bata. Maya-maya pa, lumabas si Marco mula sa kanyang kwarto—wala na ang kanyang barong at amerikana, nakapambahay na ito. Dumiretso siya sa silid-aral.Nang maalala ni Audrey ang nangyari sa hotel, naalala niya ang madilim-asul na butones sa manggas ng damit ni Marco at nagdilim ang kanyang paningin.Sinabi niya sa dalawang bata, "Maglaro muna kayo sandali, aakyat lang si Mommy, babalik din agad."Nakangusong nagreklamo si Thalia, "Kakalaro lang ni Mommy tapos aalis na naman."Si Vester naman ay iba—napakaintindi at masunurin. "Mom, you are busy right? Ako na po ang makikipaglaro kay Thalia."Labis na natuwa si Audrey. Hinawakan niya ang mukha ng anak at hinalikan sa noo. "Napakabait talaga ng anak ko."Namula nang bahagya si Vester pero hindi na nagkunwaring naiinis gaya ng dati. Sa halip, ngumiti nang mahinhin at nakanguso.Nalungkot naman si Thalia. Nagsim
"Iuuwi ka na ni Zeus mamaya," pagkatapos ay hinawakan muli ni Marco ang kamay ni Audrey at umalis, nang hindi na nagbibigay ng pagkakataon kay Yazzy na magsalita pa.Binawi ni Audrey ang kanyang kamay at masama siyang tumingin dito. "Lumayo ka sa akin."Napangiti na lamang nang mapait si Marco at muling lumapit para hawakan ito. "Nandiyan pa ang kalaban mo. Hayaan mong hawakan kita—sigurado na maiinis siya lalo."Natigilan si Audrey. Kahit hindi siya lumingon, nararamdaman niya ang matinding tingin na nakapako sa kanyang likuran.Sige na nga, bahala siya sa buhay niya.Lalong lumalim ang ngiti ni Marco at isiningit ang kanyang mga daliri sa mga daliri ni Audrey—magkahawak-kamay na sila.Nakakunot ang noo ni Audrey. "Huwag kang masyadong matuwa."Ngumiti lang si Marco.Pinanood ni Audrey ang pag-alis ng dalawa, na parang mangngalit ang kanyang mga ngipin sa galit.Nang makita niyang inabot ni Marco ang kamay ni Audrey at hinawakan ito nang kusa, lalo siyang nagseselos. Ito ang pangarap
Patay na ba siya para harap-harapan nilang lapastanganin?!Ang galit na matagal na niyang pinipigilan ay halos umapaw na.Nakatingin lamang si Marco kay Audrey nang hindi nagsasalita. Nakita niyang walang emosyon ang mukha nito habang pinakikinggan ang pag-awit ng nasa entablado, ang mga kamay ay nakababa nang natural habang pinipiga ang palawit ng kanyang balabal na parang gustong durugin ito.Bahagyang ngumiti ang kanyang manipis na labi.Sa buong pag-awit, habang nag-aalab ang galit ni Audrey kay Yazzy, pinagmamasdan naman siya ni Marco at palihim na napapangiti.Natapos ang kanta. Dumagungdong ang malakas na palakpakan.Sa sandaling iyon, lumapit si Zeus na may dalang bulaklak, yumuko nang bahagya, at iniabot ito kay Yazzy. Ngumiti ito at tinanggap, nagpasalamat, bago muling tumingin sa pwesto ni Audrey.Si Zeus ay sekretarya ni Marco. Kung siya ang nag-abot ng bulaklak, hindi ba't kumakatawan ito kay Marco?Mag-aabot pa ng bulaklak kay Yazzy sa harap niya?Sobra na!Pakiramdam ni
Agad na kinuha ni Audrey ang braso ni Marco at mabilis na naglakad palabas ng bahay. Napatingin si Marco sa kanyang braso, at dahan-dahang ngumiti. Ito ang unang pagkakataon na lumapit siya sa kanya mula nang mawalan siya ng alaala. Ang mahinang amoy ng pabango ay nagpukaw sa damdamin na matagal nang natutulog sa kanyang puso.Paglabas ng bahay, nagtanong si Audrey, "Anong oras matatapos ang party na ito?"Hindi sumagot agad ang lalaki sa kanyang tabi. Lumingon siya at nakita itong nakatingin nang matindi sa kanya. Alam na alam ni Audrey kung ano ang ibig sabihin ng kislap sa kanyang mga mata sa ilalim ng buwan—katulad ng mga panahong nais niya siya.Agad niyang binawi ang kanyang braso at lumayo nang kaunti.Ibinaling ni Marco ang tingin, may bahagyang pagngiti. Itinuturing siyang masamang lalaki ng sarili niyang asawa—tiyak na siya lang ang lalaking ganyan ang kapalaran."Magsisimula ang pagpupulong ng ala-una y medya at matatapos ng ala-una ng madaling araw."Pumasok sila sa sasaky
"Thank you so much!" Halos lumundag si Sierra sa tuwa. Tumayo siya at maingat na inilagay ang kwentas sa kahon nito. Lumingon siya kay Carlos upang paalalahanan ito. "Carlos, please keep an eye on this necklace. Mahalaga ito sa akin kaya pakiusap, pakiingatan ito ng mabuti."Bawat salitang binitawa
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum
Gusto lang sanang ilapat ni Sierra ang kanyang labi sa lalaki upang patahimikin ito, subalit napamulat siya at pinamilugan ng mata nang hawakan ni Marco ang kanyang batok at idiin pa lalo ang mukha sa mukha nito. "Ummmpp!" Impit niyang ungol at sinubukang ilayo ang sarili sa lalaki. Napagtagumpaya
Inutusan ni Stevan si Sierra na sumunod sa study nito. Kinausap pa sandali ni Sierra ang mga biyenan bago tuluyang sumunod kay Stevan Montezides. Nang buksan ni Sierra ang pintuan ng study ay nakita agad niya si Stevan na nakaupo sa swivel chair nito at nagsindi ng sigarilyo. Ibinuga muna nito ang







