MasukNapakaganda at puno ng pagmamahalan ang hapag-kainan. Pagkatapos kumain, paulit-ulit na sinasabi ni Thalia na gusto niyang magpaputok ng kwitis sa labas. Binilhan ni Audrey ng pulang bestida si Thalia. Maputi na nga ang balat nito, lalo pang gumanda at pumuti nang suot ang pulang damit—parang makinang na perlas. Maayos pa ang ayos ng buhok, kaya mukha siyang diwata na galing sa isang magandang larawan. Napakaganda at napakabait na bata. Hawak niya ang kamay ng anak na babae sa isang kamay, at ang anak na lalaki naman sa kabila—na nakasuot ng magandang damit at mukhang manika—sabay-sabay silang lumabas. "Tara, magpaputok tayo ng kwitis." "Yehey! Kwitis!" Sobrang tuwa ni Thalia, halos tumatalon na siya habang naglalakad. Mas tahimik naman si Vester, pero ang ngiti sa labi nito ay nagpapakita ng kanyang ligaya. Habang pinagmamasdan ni Marco ang dalawang bata at ang kanyang asawa, napuno ang puso niya ng kaligayahan. Ito na siguro ang pinakamagandang tanawin sa buong mundo. Noon,
Tiningnan ni Marco ang kanyang asawa sa ibaba niya—na tila bagong tikim ng matamis na bagay—at napangiti nang puno ng pagmamahal. "Someone's coming."Pinakinggan naman iyon ni Audrey. Tama nga, may naririnig siyang mga yabag. Napatingin siya sa nakabukas na pinto at nabahala. Agad niyang binaba ang kanyang mga binti. "Bilisan mo, isara mo ang pinto."Lalong lumalapit ang mga yabag.Mabilis na lumakad si Marco patungo sa pinto, isinara ito, at ni-lock.Nakaupo sa sofa, nakaramdam ng hiya si Audrey—parang may nahuling ginagawang masama. Mabilis niyang pinulot ang puting damit na pang-itaas ni Marco mula sa sahig at isinuot ito.Nang tumingala siya, nakita niyang nakatayo si Marco sa likod ng pinto na walang suot na kahit ano. Lalo na nang makita niya ang pagtigas nito, namula ang kanyang mukha.Pinulot niya ang panloob ng lalaki mula sa sahig at lumapit. Pagdating niya sa pinto, may kumatok na, at narinig ang malambot at matamis na boses ni Thalia. "Mommy, Daddy, we prepared dumplings f
Hindi na makapagpigil si Audrey. Hinawakan niya ang braso ni Marco at inalog. "Marco."Wala talagang kibo ang lalaki.Agad siyang tumayo at tinayo si Marco mula sa sofa. "Marco, gumising ka!"Wala pa ring kibo.Namula ang mga mata ni Audrey sa pag-aalala. "Marco, gumising ka na! Kapag nagising ka, mapapatawad na kita. Seryoso, hindi na ako galit. Huwag mo naman akong takutin, please!"Agad na dumilat si Marco. "Totoo bang pinapatawad mo na ako?"Natigilan si Audrey. "Hindi ka ba nahimatay?"Inunat ni Marco ang braso at hinila siya sa kanyang yakap.Sinuntok siya ni Audrey sa galit, pero tumutulo na ang kanyang mga luuk nang hindi niya namamalayan. "Niloko mo na naman ako! Niloloko mo na naman ako!""Huwag kang umiyak. Gusto mo bang mamatay ang asawa mo?" Binitawan ni Marco si Audrey nang makita itong umiiyak. Pinunasan niya agad ang mga luha nito. "Patawad, mali na ako. Huwag ka nang umiyak.""Marco, wala kang konsensya! Hindi sapat na ang isang kamatayan, gusto mo pa akong takutin na
Agad na binawi ni Audrey ang kamay niya at tumayo mula sa sofa. "Masyado ka lang nag-oover think! Wala talaga akong matandaan sa iyo." Muli siyang hinawakan ni Marco sa kamay. "Kung wala kang matandaan sa akin, paano mo nalaman na bawal sa akin ang gatas?" "Sabi ko nga sa'yo, wala akong matandaan—kasi wala talaga!" Galit na sinubukan ni Audrey na bitawan ang kamay niya, pero masyadong mahigpit ang hawak nito kaya hindi niya magawa. "Audrey, masama ang pakiramdam ko." "Sarili mong kasalanan!" Ganyan ang masakit na sinabi ni Audrey, pero hindi niya mapigilang tingnan si Marco. Puno ng malalaking pulang pantal ang leeg nito—nakakatakot tingnan. Tinitigan siya ni Marco nang malalim. "Alam kong mali na itinago ko sa'yo na buhay pa ako, pero ginawa ko lang 'yun para hindi ka mapahamak." Upang matakpan ang katotohanan tungkol sa aksidente, hindi nag-atubili si Stephano na saktan si Lola, si Stevan, at si Uncle Oscar. Natatakot ako na baka pati ikaw at ang mga bata ay saktan din niya. K
Nagulat si Audrey. "Bakit ka pupunta sa ibang bansa?"Lumingon si Rianna at tiningnan si Jiara na nakaupo sa wheelchair, abala sa paggawa ng parol gamit ang kamay. "Matagal nang nagpapagamot si Mommy sa hospital. Gumagaling na ang kanyang depresyon, pero bumabalik ang sakit tuwing may naririnig na balita o usap-usapan tungkol kay Daddy. I want to change her environment, dalhin siya sa lugar na walang kinalaman kay Douglas.""But it's a foreign country. You have to find a hospital, take care of Auntie Jiara and also find a job. It will never be easy." Nag-aalalang sinabi ni Audrey."Alam ko. At hindi lang iyon ang dahilan. Tumigil ako sa pag-aaral noon, at pinagsisisihan ko iyon hanggang ngayon. Gusto kong mag-aral sa ibang bansa para umunlad ang sarili ko."Nang marinig iyon, alam ni Audrey na hindi padalos-dalos ang desisyong ito—pinag-isipan itong mabuti. "Anuman ang desisyon mo, sinusuportahan kita."Naramdaman ni Rianna ang init ng pagmamahal at ngumiti. "Salamat, ang suporta mo a
May mali talaga.Pagpasok sa bahay, nagpalit muna siya ng damit na pang-araw-araw sa kwarto bago bumaba para makipaglaro sa mga bata. Maya-maya pa, lumabas si Marco mula sa kanyang kwarto—wala na ang kanyang barong at amerikana, nakapambahay na ito. Dumiretso siya sa silid-aral.Nang maalala ni Audrey ang nangyari sa hotel, naalala niya ang madilim-asul na butones sa manggas ng damit ni Marco at nagdilim ang kanyang paningin.Sinabi niya sa dalawang bata, "Maglaro muna kayo sandali, aakyat lang si Mommy, babalik din agad."Nakangusong nagreklamo si Thalia, "Kakalaro lang ni Mommy tapos aalis na naman."Si Vester naman ay iba—napakaintindi at masunurin. "Mom, you are busy right? Ako na po ang makikipaglaro kay Thalia."Labis na natuwa si Audrey. Hinawakan niya ang mukha ng anak at hinalikan sa noo. "Napakabait talaga ng anak ko."Namula nang bahagya si Vester pero hindi na nagkunwaring naiinis gaya ng dati. Sa halip, ngumiti nang mahinhin at nakanguso.Nalungkot naman si Thalia. Nagsim
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum
Gusto lang sanang ilapat ni Sierra ang kanyang labi sa lalaki upang patahimikin ito, subalit napamulat siya at pinamilugan ng mata nang hawakan ni Marco ang kanyang batok at idiin pa lalo ang mukha sa mukha nito. "Ummmpp!" Impit niyang ungol at sinubukang ilayo ang sarili sa lalaki. Napagtagumpaya
Inutusan ni Stevan si Sierra na sumunod sa study nito. Kinausap pa sandali ni Sierra ang mga biyenan bago tuluyang sumunod kay Stevan Montezides. Nang buksan ni Sierra ang pintuan ng study ay nakita agad niya si Stevan na nakaupo sa swivel chair nito at nagsindi ng sigarilyo. Ibinuga muna nito ang
Sinenyasan ng Senyora si Adriana na maupo sa sofa, ngayon ay pinagigitnaan na ng maghipag ang Senyora. Nagkukwentuhan pa si Sierra at ang Senyora habang naghihintay ng balita. Talaga ngang makapangyarihang ang pangalang Montezides sa bansa dahil ilang sandali lamang ang makalipas ay mayroon ng bali







