Chapter 1

Hindi pa rin ako lubusang nakakapag-isip kung anong hakbang nga ba ang dapat kong gawin, maging ang pizza na nasa mesa na nagsisilbing comfort food ko ay hindi man lang ako matulungang mapakalma.

“Kinginang buhay 'to!” wala sa ulirat kong litanya buhat sa sobrang gulo nitong aking isip, ni hindi ko maramdaman ang lambot nitong sopa kung saan ako nakaupo ngayon.

“Tsk, bakit pa ba 'yan umuuwi rito?” taas-kilay na pagpaparinig sa akin ni ate Zoey, sanay naman na ako sa mga salita nila ngunit bakit ang sakit-sakit pa ring marinig?!

“Dad... Ate..” I called but they didn't even looked at me like I was invisible here.

“I'm so proud of you, Zoey. You're worthy of our name, keep it up, anak” sobrang lawak ng ngiti ni daddy habang sinasabi niya ang bagay na iyon kay ate.

“Anak? I'm so proud of you” I repeated in my mind, ang sarap pakinggan, sana ako rin, sana kasing-galing ko rin si ate Zoey para anak din ako ni daddy, para hindi niya ako kinakahiya sa mga tao.

“Dad!” tinawag ko siyang muli sa pangalawang ulit ngunit mas nilaksan ko pa ang boses ko sa pagkakataong ito upang marinig niya.

Lumingon sila sa akin kasabay ng pagkunot ng noo nila.

“Papansin ka talaga, ano bang kailangan mo sa daddy ko?” inis na wika ni ate Zoey sa akin.

Napayuko ako sa hiya, bakit ko nga ba tinatawag si daddy eh wala naman akong maipagmamalaking with high honor certificate sa kanya, tanging sertipiko lamang ng conduct award ang dala-dala nitong nanginginig kong kamay.

“What is it?” may kalamigang litanya ni dad.

Umiling-iling ako, “Wala po”

“I will sent you to your grandparents tomorrow, para naman may kwenta ka kahit konti. You always bring shame to this family, ano yung sinasabi nitong ate mo na nakipag-away ka nanaman kanina?” ramdam ko ang galit sa boses nito, unti-unti kong idinapo ang aking paningin sa mukha ni ate Zoey na ngayo'y nakangisi dahil pinapagalitan nanaman ako.

“Sila naman kasi yung nauna—”

“No more explanation, paulit-ulit nalang 'yan. In how many times do I need to repeat myself? At saka, may gana ka pang pumunta sa trabaho ko at magpakilala bilang anak ko, hindi ka man lang nahiya, ha?”

Napalunok ako habang pilit na pinipigilang huwag kumawala ang luha sa aking mga mata, “kailangan po kasi naming obserbahan kung pa'no raw po nagtatrabaho yung parents po namin, I went to your work to do my task in school” pagdadahilan ko ngunit umiling-iling lamang siya, at halata sa mukha ang pagkadismaya.

“Kinailangan ko pang magdahilan sa mga katrabaho ko na pamangkin lang kita. What the h3ll, Naginata! Kung nag-aaral ka lang kasi nang mabuti—”

“Tama na po!” my voice cracked.

“Aalis nalang ako para hindi kana mambroblema, sabagay si ate Zoey lang naman yung anak mo di'ba?!” I can't control myself anymore, I cried as I raised my voice at my own father.

“Then go, do whatever you want”

Umalis ako nang gabing iyon ngunit hindi ako dumiretso kayla lola. Lumuwas ako ng ibang probinsya, ni hindi sila nag alala sa kalagayan ko, hindi nila ako hinanap na para bang wala lang ako sa kanila.

Sa probinsya kung saan ako tumapak ay doon ko nakilala si ma'am Shuriken, she treated me like her own daughter—sa kanya ko narinig ang mga katagang ‘I'm so proud of you’ na kailanma'y hindi ko narinig mula sa aking tunay na pamilya.

*//Tok.. Tok.. Tok....

Nabalik lamang ako sa ulirat nang marinig ko ang malalakas na pagkatok sa pintuan ng apartment na tinutuluyan ko. Hindi ko mawari kung bakit ako napapaluha kapag naaalala ko sina daddy, at Zoey, matagal na panahon na rin naman na ang nakalipas mula noong mangyari iyon.

Pinunasan ko ang mga natirang luha sa aking mukha bago ako tuluyang lumapit sa pintuan upang buksan iyon, “Salamat naman, binuksan mo na rin, akala ko walang tao” natatawang sambit ni Irene kasabay ng pag-irap ng mga mata nito.

I smiled, “What brings you here?“

“T4ngina talaga ng mga lalaki, Nagii!! Break na kami ni Danzel, I cannot believe na ipagpapalit niya ako sa grade 12 na puro 75 to 76 ang grade, ohmygad! He's so pedophile” hindi ko alam kung anong irereact ko, she hugged me while crying her heart out.

Naistatwa ako mula sa aking kinatatayuan, hindi ko maramdaman ang nararamdaman niya dahil hindi ko pa naman nararanasan.

“Bwisit, ang t4nga mo rin eh no” prangkang sabi ko rito.

Agad naman siyang kumalas mula sa pagkakayakap sa akin, “alam ko, hindi mo na kailangang sabihin” sarkastikong aniya.

I hugged her with a smile on my face.

“Okay lang 'yan, kung t4nga ka, mas t4nga siya kasi nasa kanya na yung professional teacher major in English tapos pinakawalan niya pa, ang masaklap sa lahat, pinagpalit ka sa grade 12 student na puro palakol ang grades like me before” natatawa ko ngang usal ko sa kanya.

She chuckled, hinampas pa ako sa braso dahil iyon daw ang love language niya.

“Samahan mo'ko sa bar, inom tayo” pagyaya niya sa akin dahilan upang mapabuntong hininga ako, i've work to do. Wala sa plano ko ang magsayang ng oras, pero dámn—she's my bestfriend.

“Sige na” I replied.

Tumalon-talon siya sa tuwa, agad niyang kinuha ang tuwalyang nakalapag sa sandalan ng sopa, at ibinigay iyon sa akin, “Dali na, maligo kana, diretso na tayo”

“Ha?” hindi makapaniwalang tugon ko, grabe ang babaeng ito, ngayon na agad?!

“I don't wanna go to any bar here in Manila. Baka makita ako ng mga friend ni Danzel or ng ex ko mismo. Shét! Baka sabihin nila, umiiyak ako dahil sa lalaki”

“Bakit? Hindi ba totoo?”

“Ah basta, gusto ko yung bar sa province. I want to see what it looks like”

“Bahala ka nga, sige na. Maliligo na ako” walang ganang turan ko kasabay ng pagtalikod ko sa kanya upang tumungo na ng banyo.

“Bilisan mo ah” pahabol nitong sabi na siyang ikinatango ko nalang.

Pagkatapos kong maligo, at mag-ayos ng sarili ay wala na talagang pinalampas na oras si Irene. Dumiretso na agad kami papasok sa kotse niya upang bumiyahe nang mahigit sampung oras para lang sa pisteng bar sa probinsya na nais niyang makita.

“Paorder po, yung pinaka matapang niyong beer dito” bungad na sabi ni Irene pagkarating na pagkarating pa lang namin sa bar. Napakamot nalang ako ng ulo, hindi pa siya lasing pero parang nakainom na.

“Go ahead, magkwento kana” matipid kong sabi.

“Nahuli ko sila ng bago niya, at p*tsngina niya. Sa lahat ng ipapalit niya sa'kin, yung estudyante ko pa talaga na puro make-up lang ang alam” bigla akong natawa sa sinabi niya, hindi ko alam. Sa halip na icomfort siya, nandito lang ako sa tabi niya, at natatawa.

Hanggang sa dumating ang alak ay nagkwento lang siya nang nagkwento. Hindi ako umiimik, nakikinig lamang ako sa kanya ngunit alam ko na malaking bagay na rin iyon dahil kahit papaano ay nailalabas niya ang bigat sa kanyang dibdib.

The time flies by really quickly,

blue... green... purple... red...

Paulit-ulit lang na kulay ng ilaw ang naaaninag ko mula sa aking kinatatayuan, nanlalabo na rin ang aking paningin dahil sa sobrang lakas ng tama nitong alak sa akin,

“huy be, huwag kang masyadong mal4swa sumayaw, wala tayo sa city remember? Most of the people here are not educated” rinig kong babala ng bestfriend kong si Irene ngunit binaliwala ko lamang ito.

Tuloy lang ako sa paggiling, at wala akong paki-alam sa mga paghipong nararamdaman ko sa aking braso, at balakang, “Tang ina, hindi ko na kaya” nanggigigil na sabi ng isang lalaking nasa bandang kanan ko. He tried to press his lips against mine but I just shrubbed his face and continue to dance.

Hinihila na ako ni Irene paalis sa dancefloor pero ayaw ko, ito ang dare niya sa'kin tapos ngayon, babawiin niya. “No, bitiwan mo'ko!” I shouted at her face but the sound of music here was too loud, I don't know if she heard my words.

Nakita ko ang pag-alis niya, at hindi na ako pinilit pang bumalik sa table namin. Kalaunan ay napagod din ako kakasayaw, bagsak na bagsak na ang katawan ko dahil sa alak, ramdam ko ang paghapdi ng lalamunan ko na para bang nasusuka ako.

I saw my friend from a distant, gusto ko sanang magpasama sa cr ngunit huwag nalang—sasabihan nanaman niya ako na mahinang uminom ng alak kapag nakita niya akong nagsusuka.

Pinilit ko na lang na maglakad kahit na pagewang-gewang ang aking mga paa, I continued walking hanggang sa mabunggo ang mukha ko sa isang matigas na bagay, before my head could hit the floor, I already felt a strong arm on my waist, catching me.

Hindi ko maaninag ang mukha nito ngunit halatang nagggym ang lalaki dahil sa ganda ng hubog ng katawan niya, sa abs niya yata tumama ang mukha ko kanina na naging dahilan para mawalan ako ng balanse.

“Are you okay, miss?” He asked in a concerned tone, I just nodded my head as an answer.

Before I could even noticed, he already carried me like a bride. Gusto kong sumigaw ngunit wala na akong lakas, nasukahan ko pa nga siya ngunit parang wala lang sa kanya dahil hindi man lang nag react sa ginawa ko.