Episode – 5/5

“รามิเอลเตรียมรถเดี๋ยวนี้!” เอเวอร์เร็ตต์ตะโกนสั่งลูกชาย รามิเอลไม่เข้าใจแต่ก็ทำตามที่บิดาสั่ง แต่น่าเสียดาย... บาดแผลที่อเล็กซานเดอร์ได้รับมันใหญ่เกินไปและเขาก็เสียเลือดมามากแล้ว มือที่เอดิสันกุมไว้ได้ร่วงหลุดจากฝ่ามือแผ่วเบาพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายของอเล็กซานเดอร์ดับลง

“อเล็ก? นี่... อเล็ก! อเล็กซานเดอร์! ขอร้องล่ะ... อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว” เอดิสันเรียกคนรักด้วยน้ำเสียงที่แสนเจ็บปวด แม้แต่คนที่อยู่โดยรอบยังสัมผัสได้ว่าเอดิสันเสียใจและทรมานขนาดไหน เอดิสันกอดศพคนรักแล้วร้องไห้อย่างไม่อายใคร ริมฝีปากพร่ำเรียกชื่อคนรักอย่างน่าสงสาร ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสโอหัง ตอนนี้มีแต่ความหวาดกลัว เจ็บปวด ทรมาน และไม่อยากยอมรับว่าคนที่ยืนข้างกายมาหลายปีได้จากเขาไปแล้ว

“นาย อึก ไปหาลูกก่อนฉันได้ยังไง... ขอร้องล่ะอเล็ก อย่าตายได้ไหม” เอดิสันซบหน้าลงบนอกคนรักก่อนพร่ำบอกว่าอเล็กซานเดอร์ใจร้ายแค่ไหนที่ทิ้งตนเองไว้ เอดิสันเงยหน้าขึ้นแล้วเลื่อนมาจูบที่ริมฝีปากของคนรักแผ่วเบา แม้ต่อให้ตาย อเล็กซานเดอร์ก็ยังยิ้มได้เพราะในช่วงเวลาสุดท้าย เขาได้ตายในอ้อมกอดของคนรัก แถมสิ่งสุดท้ายที่เขาอยากรู้ อเล็กซานเดอร์ก็ได้รับรู้แล้ว ว่าเอดิสันยังรักตนเองเหมือนเดิม

มาเวอริคไม่โทษรามิเอลแต่เขาโทษตัวเองที่ห้ามไม่ทัน เขากำมือแน่นขณะมองบิดาที่คร่ำครวญเสียใจจากการจากไปของคนรัก อีกทั้งน้ำตาของเขายังไหลไม่หยุดทั้งที่สีหน้ามาเวอริคยังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม

“กลับเข้าบ้านกับฉัน...” เอดิสันกดจูบลงบนหน้าผากของคนรักก่อนอุ้มร่างไร้วิญญาณของอเล็กซานเดอร์ขึ้นแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างในคฤหาสน์ ตลอดเส้นทาง คนของโรนัลเดลและคนของคาร์ลอฟต่างหลบทางให้ การต่อสู้ที่ยาวนานได้สิ้นสุดลงพร้อมด้วยความรู้สึกที่ก่อเกิดมากมายในการปะทะระหว่างขั้วอำนาจนี้

เอเวอร์เร็ตต์รู้สึกผิดที่เขาได้พรากคนรักของเอดิสันไป ข้างในอกของเขามันหนักอึ้งไปหมด เอเวอร์เร็ตต์ก้มมองมือของตนเองที่สั่นเทาก่อนกำแน่น ‘อยากกอดพวกคุณแล้วสิ’ การสูญเสียของเอดิสันทำให้เอเวอร์เร็ตต์นึกถึงภรรยาที่บ้าน เขาสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนผ่อนออกแล้วลุกขึ้นยืน

“ฉันขอประกาศให้โรนัลเดลเป็นฝ่ายชนะและฉันหวังว่าพวกนายจะยอมหยุดการต่อสู้ที่มีแต่สูญเสียนี้ หรือหากใครที่คิดจะเดินหน้าต่อก็เข้ามา มาเจอกับฉันนี่” เอเวอร์เร็ตต์ประกาศกร้าว คนของคาร์ลอฟที่หลงเหลือล้วนแต่บาดเจ็บหนัก ไม่ได้อยู่ในสภาพพร้อมสู้อีกต่อไปจึงยอมทิ้งอาวุธแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์

“ค้นศพคนของเราแล้วพากลับไปยังรันเซีย อย่าให้ขาดแม้แต่คนเดียว”

“รับทราบครับ!” ทุกคนน้อมรับคำสั่งของผู้เป็นนายเหนือหัวก่อนเริ่มค้นหาศพเพื่อนร่วมงาน

ในการปะทะกันครั้งนี้ ทุกฝ่ายต่างสูญเสียคนเป็นจำนวนมาก บางคนเสียเพื่อนสนิท บางคนเสียคนรัก แต่สำหรับเอเวอร์เร็ตต์และทายาทโรนัลเดลนั้นเท่ากับสูญเสียสมาชิกในครอบครัว พวกเขาไม่ได้เตรียมใจว่าจะเสียคนไปมากขนาดนี้ เอเวอร์เร็ตต์ถอนหายใจก่อนหันหลังให้คฤหาสน์แล้วยิ้มรับเมื่อเห็นสองสาวที่ออกมาหา

“กลับบ้านกันค่ะเจ้าหญิง” อ้าแขนรับลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอด หอมขมับลูกสาวสองคนสลับกันไปมาก่อนพากันเดินกลับมาที่รถ รามิเอลมองมาเวอริคแล้วเดินเข้าไปหา

“นายจะเอายังไงต่อ”

“ฉันมีเรื่องต้องสะสางในตระกูลอยู่ ไว้เรียบร้อยเมื่อไหร่ฉันจะติดต่อไปแล้วก็... ขอโทษด้วยที่เรื่องมันเกิดขึ้นแบบกะทันหัน ถ้าฉันไม่ถูกคนในทรยศ คงได้เริ่มหลังเมอร์ลินคลอดตามที่ตกลงกันไว้” มาเวอริคกล่าว

“ไม่เป็นไร ใช่ว่าแผนที่วางไว้จะสำเร็จและเป็นไปตามแผนเสมอไป”

“...”

“แล้วก็ความจริงนายจะห้ามฉันใช่ไหม?” รามิเอลเอ่ยถามขณะสายตามองไปยังแขนของอเล็กซานเดอร์

“ใช่ แต่อเล็กห้ามฉันไว้” มาเวอริคนึกถึงตอนที่อเล็กซานเดอร์ต่อยท้องของเขา เพราะความจุกจึงทำให้เขาพูดออกไปไม่ได้ ทว่า มาเวอริคก็ยังมีเรื่องที่ต้องสะสางที่อเล็กซานเดอร์ได้ทิ้งท้ายไว้ ตู้เซฟในห้องนอนของบิดาและรหัสเป็นวันเกิดเขา มันน่าตกใจและแปลกใจพร้อมกันแต่มันจะกระจ่างหลังจากเขาได้เอกสารในนั้น

“ฉันจะติดต่อไปอีกที แล้วเจอกัน”

“เข้าใจแล้ว” รามิเอลช่วยดึงมาเวอริคให้ลุกขึ้นก่อนมองไปยังเหล่าน้องชายของเขา โจไซอาห์กำลังประคองเจฟรีย์ที่บาดเจ็บสาหัส รามิเอลเห็นดังนั้นจึงเข้าไปช่วยอีกแรง มาเวอริคมองตามแผ่นหลังรามิเอลก่อนหันหลับมามองกลุ่มเลือดสีแดงฉานกับท่อนแทนที่ขาด สองเท้าได้ก้าวมายังกองเลือดและคุกเข่าลง ฝ่ามือหนาที่สั่นเทาเอื้อมแตะลงบนฝ่ามือที่หยาบกร้านซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งแผลใหม่และแผลเป็น ตอนนี้ฝ่ามือข้างนี้ได้ซีดไร้เลือดฝาดและเย็นลงทุกขณะ มาเวอริคกำมืออเล็กซานเดอร์ไว้แน่นแล้วหลับตาลง

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมาและ... ขอโทษครับ ขอโทษที่ผมฆ่าคุณ” มาเวอริคเสียงสั่นแต่เพียงครู่เดียวก็ลุกขึ้นยืนแล้วค้อมศีรษะให้กับท่อนแขนที่อบรมเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เด็ก มาเวอริคเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วพยายามปรับอารมณ์ของตนเองแล้วหันมองรถของโรนัลเดลที่ทยอยขับออกไป ก่อนหันมองคฤหาสน์แล้วก้าวเท้าเตรียมเข้าไปพบพ่อผู้ให้กำเนิด ตอนนั้นเองที่มีน้องชายของเขาเดินเข้ามา เอ็มมานูเอลมาพร้อมกับแบกน้องเล็กไว้บนบ่า ส่วนอิการาชิเดินเคียงข้างเอ็มมานูเอลเข้ามาหาตน

“สภาพเหมือนหมาเลยนะพี่ชาย” เอ็มมานูเอลเอ่ยทัก

“พวกนายไม่ได้ไปจัดการสไนเปอร์หรอกหรือไง?”

“ไปสิครับ แต่ไม่คิดจะขัดขวางมากกว่า” อิการาชิยิ้มแล้วมองไปรอบ ๆ พวกเขาเฝ้าดูสถานการณ์จากที่ไกลผ่านทางกล้องส่องทางไกล เมื่อเห็นว่าอเล็กซานเดอร์ถูกยิงแล้วจึงพากันกลับ แต่ก็เสียเวลาตรงที่พวกเขาต้องไปรับน้องชายคนเล็กของบ้านที่ถูกมัดไว้บนดาดฟ้า ถ้าไม่เอะใจว่าการติดต่อขาดหายไปไหน อูรีเอลคงถูกทิ้งไว้บนดาดฟ้าแล้ว ซ้ำยังกล้าหลับทั้งที่ถูกมัด จะทิ้งเพราะหมั่นไส้ก็ทิ้งไม่ลง ยังไงเอ็มมานูเอลและอิการาชิก็นึกเอ็นดูอูรีเอลที่พยายามเดินตามรอยเท้าของพวกเขาก็เลยต้องแบกกลับมาด้วย

“แล้วจะเอายังไงต่อ? แต่ฉันบอกไว้ก่อนว่าคาร์ลอฟจะต้องเป็นของฉัน อย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์” เอ็มมานูเอลบอกกับพี่ชาย

“แกเอาไปทั้งหมดนั่นแหละแต่หลังจากฉันสะสางเรื่องที่ค้างคา ว่าแต่พวกแก...” มาเวอริคนิ่งไปก่อนมองหน้าเอ็มมานูเอลและอิการาชิ “สนใจไปรันเซียกับฉันสักระยะไหม?”