Episode – 5/4

(ก่อนหน้านี้)

“สภาพนายไม่น่าจะไหว? ให้ฉันจัดการเองจะดีกว่าไหม” รามิเอลพูดขึ้นขณะเตรียมรับการปะทะจากอเล็กซานเดอร์ มาเวอริคแค่นยิ้มก่อนเตรียมตัวรับแรงปะทะเช่นกัน

“เชื่อเถอะว่านายคนเดียวไม่ไหวแน่” สิ้นเสียงก็เป็นจังหวะเดียวกับอเล็กซานเดอร์พุ่งเข้ามาหาพวกเขา มาเวอริคไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยที่จะเหวี่ยงหมัดเข้าใส่อเล็กซานเดอร์ ต่อให้ประโยคนั้นจะยังวนเวียนอยู่ในหัวก็ตาม

หมับ!

“ฉันเคยบอกนายแล้วไม่ใช่หรือไงว่าอย่ารีบเหวี่ยงหมัดถ้าหากศัตรูยังไม่อยู่ในระยะ” อเล็กซานเดอร์ที่รับหมัดของมาเวอริคได้อย่างง่ายดายเอ่ยขึ้นก่อนเหวี่ยงมาเวอริคไปด้านข้างแล้วหันไปรับหมัดจากรามิเอล “แรงดีใช้ได้แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่แรงเริ่มต้นของนาย” ดึงรามิเอลเข้ามาใกล้ก่อนใช้ศอกสับเข้าที่แก้ม พร้อมยกเท้าขึ้นถีบให้รามิเอลถอยห่างจากตนแล้วหันไปหามาเวอริคที่ลุกขึ้นวิ่งเข้าใส่ อเล็กซานเดอร์วิ่งสวนเข้าหามาเวอริคพร้อมกับท่อนแขนที่ฟาดเข้าใส่ช่วงอกเต็มแรง มาเวอริคจุกอักพร้อมกับร่างกายที่ล้มหงายหลัง ซ้ำแผ่นหลังยังกระแทกเข้ากับพื้นเต็ม ๆ

รามิเอลถุยเลือดในปากทิ้งแล้ววิ่งเข้าใส่อีกครั้งหวังชาร์จจากด้านหลัง ทว่า อเล็กซานเดอร์กลับหมุนตัวเตะเข้าที่สีข้างรามิเอลเต็มแรง

“อึก!” รามิเอลล้มกลิ้งไปสองสามตลบก่อนนอนนิ่งกับความจุกที่ถาโถมเข้ามา

“พวกนายนี่ไม่ได้คิดหน้าคิดหลังกันเลยนะ สักแต่จะวิ่งเข้าใส่ฉันอย่างเดียว” อเล็กซานเดอร์พูดขึ้นแล้วมองมาเวอริคที่สำลักไอขณะมองหน้าเขา “ลุกขึ้นมา ทายาทคาร์ลอฟไม่ควรปวกเปียกแบบนี้” อเล็กกล่าวแล้วปรายตามองรามิเอลที่พยายามลุกขึ้น พอมองเข้าไปในคฤหาสน์ที่เงียบสงัดซึ่งแตกต่างจากข้างนอก อเล็กซานเดอร์ก็หวังว่าเอดิสันจะปลอดภัยและยอมฟังสิ่งที่เอเวอร์เร็ตต์ต้องการ

“คุณ... จะยอมตายจริง ๆ หรือไง” มาเวอริคเอ่ยถามก่อนถุยเลือดในปากทิ้งแล้วยกหลังมือเช็ดปากลวก ๆ อเล็กซานเดอร์นิ่งไปแล้วหัวเราะออกมา

“ไม่มีใครอยากตายทั้งนั้นแต่หากฉันสำคัญกับเอดิสัน ความตายของฉันอาจจะหยุดพ่อนายก็เป็นได้”

“...ผม”

“สิ่งที่เปลี่ยนเอดิสันคือลูกคนแรกที่เสียไปและฉันรู้ว่าคำขอต่อไปนี้มันเห็นแก่ตัว แต่เมื่อไหร่ที่ฉันไม่อยู่ ช่วยทำให้เอดิสันรู้สึกว่าเขาไม่ได้ขาดใครไปแม้แต่คนเดียว” อเล็กซานเดอร์พูดจบก็เข้าหามาเวอริคก่อนทั้งสองจะปะทะกัน สิ่งหนึ่งที่มาเวอริครับรู้ได้จากอเล็กซานเดอร์คือการอ่อนให้ แต่หากเขาผิดพลาดก็จะใช้ไม้แข็งเข้าใส่ เหมือนกับตอนฝึกไม่มีผิด

“ฉันเข้าใจที่นายจะไม่ยกโทษให้เอดิสันเพราะสิ่งที่ทำกับนายและน้องชาย” อเล็กพูดขึ้นมาท่ามกลางการต่อสู้ระหว่างศิษย์และอาจารย์ แต่หากมองช่วงเวลาที่ผ่านมาแล้วล่ะก็ อเล็กซานเดอร์ก็ไม่ต่างอะไรกับพ่อคนที่สองของมาเวอริค “ทว่าทุกคนล้วนมีเหตุผล แต่อยู่ที่ว่าเหตุผลของคนคนนั้นจะเป็นที่ยอมรับได้หรือไม่ได้ ฉันยอมรับได้เพราะฉันรักเอดิสัน นายยอมรับไม่ได้เพราะนายรักน้องชาย แต่รู้อะไรไหม” ฝ่ามือที่เต็มไปด้วยแผลเป็นคว้าลำคอของมาเวอริคแล้วกระชากเข้าหาก่อนพูดข้างหูให้ได้ยินกันสองคน

“นายน่ะเป็นลูกชายในอุดมคติฉันเลย”

“มาเวอริคถอยไป!” รามิเอลตะโกนขึ้นหลังจากได้รับรายงานว่าพร้อมแล้ว มาเวอริคหันมองรามิเอลแล้วพยายามจะห้าม แต่อเล็กซานเดอร์ต่อยเข้าที่ท้องมาเวอริคเต็มแรงแล้วผลักมาเวอริคออกห่าง

“เอกสารทั้งหมดอยู่ในตู้เซฟห้องนอนของเอดิสัน รหัสเป็นวันเกิดของแก” พูดจบก็หันตัวไปด้านหน้าแล้วขยับเบี่ยงเล็กน้อย

ปัง!!

เสียงปืนดังสนั่นจากต้นทางลากยาวมาถึงคฤหาสน์คาร์ลอฟพร้อมกับกระสุนพุ่งเข้าใส่หัวไหล่ข้างขวาของอเล็กซานเดอร์เต็มแรง แขนของเขาขาดกระเด็นแล้วตามด้วยเลือดที่ไหลเป็นธาร อเล็กสำลักเลือดออกพร้อมยกมือขึ้นกุมบาดแผล ความเจ็บที่วิ่งร้าวไปทั่วกายยังไม่เทียบเท่ากับตอนที่เขาสูญเสียลูกไปสักนิด

“อเล็ก!” เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยดังขึ้น อเล็กซานเดอร์ยิ้มแล้วล้มลงไป ลมหายใจเขารวยรินและใกล้ดับลงไปทุกที มาเวอริคมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เขาอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก ทั้งที่เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะฆ่าแต่ทำไมตอนนี้เขาลังเลและยังรู้สึกจุกอกไปหมด? มาเวอริคยกมือแตะแก้มก่อนพบว่าน้ำตาของเขามันไหล ทำไมน้ำตาเขาถึงไหล เขาเสียใจงั้นเหรอ? มาเวอริคตั้งคำถามก่อนมองอเล็กซานเดอร์ที่นอนสำลักเลือดแล้วถูกบิดาโอบกอด

“ทำไมนายไม่หลบ! นายหลบได้ไม่ใช่หรือไง!” เอดิสันตวาดถามคนรักก่อนพยายามอุดเลือดที่ไหลไม่หยุด มือของเขาสั่นระริกในรอบหลายปี ความกลัวเกาะกินหัวใจทั้งที่คิดว่าตรงนี้มันตายไปนานแล้ว “นายจะทิ้งฉันไปอีกคนเหรออเล็ก!” เอ่ยถามอีกครั้งแล้วมองหาของที่จะช่วยในการอุดเลือด อเล็กซานเดอร์มองหน้าคนรักที่ตอนนี้เขาเริ่มมองไม่เห็นแล้ว แต่ต่อให้ภาพเบลอแค่ไหน เขาก็จดจำรายละเอียดบนใบหน้านี้ได้เป็นอย่างดี

“...รักผมไหม” เอ่ยถามแผ่วเบาแต่เขาคิดว่าเอดิสันคงไม่ได้ยิน

“รักสิ! ฉันรักนาย รักนายมากกว่าใครแล้วทำไมนายถึงจะทิ้งฉันไป!” เอดิสันตอบคำถามนั้น อเล็กซานเดอร์ยิ้มบางก่อนพยายามขยับแขนซ้ายที่เหลือ เอดิสันเห็นฝ่ามือคนรักที่พยายามขยับจึงรีบคว้ามือนั้นมาแล้วยกแนบแก้มตน

“ผม แค่ก! มองไม่เห็นหน้าคุณเลย...”

“พวกแกจะยืนโง่ทำไม! ไปเตรียมรถพาอเล็กไปโรงพยาบาลเร็วสิ!” เอดิสันหันไปตวาดลูกน้องก่อนหันมองหน้าคนรัก ตอนนั้นเองที่มีเสื้อจากใครไม่รู้มาอุดแผลเพื่อหยุดเลือดให้อเล็กซานเดอร์ พอเอดิสันเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นเอเวอร์เร็ตต์