ตอนที่ 2 - 3/3

สิบปีก่อนหนึ่งนางค้นพบว่าทันตแพทย์ชื่อว่าปราชญามือเบามาก มากจนกระทั่งเธอเผลอหลับเวลาทำฟันบ่อย ๆ พอเป็นอย่างนั้นหมอปราชก็มักจะเกี่ยวนิ้วสองข้างดีดหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อปลุกให้เธอตื่นขึ้น

"หลับตอนทำฟันไม่ได้นะคราวหลัง" เขาพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ แต่หนึ่งนางไม่เคยจำ ครั้งหน้าเธอก็จะหลับอีก

"ก็ง่วง" เธอเถียงปากแจ๋วเหมือนเดิม สามทุ่มแล้วจะไม่ง่วงยังไงไหว

"กัดผ้าก๊อซไว้จนกว่าเลือดจะหยุดไหลนะ"

หนึ่งนางยกมือกุมแก้ม รู้สึกมันบวมตุ่ย ๆ เพราะฤทธิ์ยาชา แต่เธอไม่เจ็บเลย ตอนเขาฉีดยาชาก็ไม่เจ็บสักนิดเดียว เขาเป็นคนแรกที่ทำได้ตามที่พูด

"กลับบ้านยังไง" เขาหันมาถามหลังถอดเสื้อกาวน์ส่งให้ผู้ช่วยทันตแพทย์ไป

"นั่งรถเมล์"

"ไปรอข้างนอกไป เดี๋ยวกลับด้วยกัน"

ดังนั้นเด็กหญิงหนึ่งนางจึงออกมานั่งรอข้างนอกที่โซฟาตัวเดิม แตกต่างกันที่ตอนนี้ไม่มีคนไข้เหลืออยู่ในคลีนิกแล้ว มีแค่พนักงานสองคนยืนง่วนกับเอกสารอยู่

"เหนื่อยเนอะแก" พนักงานคนนึงบ่นขณะที่มือก็กดเมาท์ยิก ๆ ชัทดาวน์คอมพิวเตอร์ "คนไข้เยอะมาก"

"ก็หมอเบียดคิวจนแทบจะขี่คอกันถอนฟันอยู่แล้ว คนอะไรทำงานเหมือนหนี้ท่วมหัว" คราวนี้เป็นอีกคนที่ตอบกลับ

"หมอหนี้เยอะนะแก" คนแรกพูดเหมือนกระซิบ แต่กระซิบแบบอีกคนต้องได้ยินด้วย

"ดูรวยออก เปิดคลินิกใหญ่โตขนาดนี้ หมอเป็นลูกหมอปรีติไม่ใช่เหรอน่าจะรวยสิ" คนรู้เรื่องดีอ้างถึงบิดาของปราชญาเจ้าของคลินิกเสริมความงามชื่อดังของประเทศไทย

คนฟังยันศอกใส่เบา ๆ

"พ่อแม่หมอเลิกกันไปนานแล้ว เขาบอกพ่อหมอน่ะไปได้เลขาหน้าห้องเป็นเมียน้อย แล้วก็เลิกกับแม่หมอไปเลย ไอ้คลินิกเนี่ยหมอเขาลงทุนเอง เห็นว่าเอาบ้านไปจำนอง ขายรถด้วย แกไม่เห็นเหรอหมอกลับรถเมล์ตลอด"

"เออว่ะ" ฝ่ายคนฟังครางในลำคอเหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเคยเห็นปราชญาขึ้นรถเมล์ ไม่ก็แท็กซี่อยู่บ่อยครั้ง "แต่อีกเดี๋ยวก็คงจะรวย คลินิคก็สองสาขาเข้าไปแล้ว ฉันอยากจองหมอ กำลังดีกำลังแซ่บ ๆ" พูดแล้วก็หัวเราะคิก "จองไว้ก่อนได้มั้ย"

หนึ่งนางขมวดคิ้วมอง ไม่เข้าใจกิริยาระริกระรี้ในตอนนั้น

"อยากมีผัวรวย จะได้สบาย"

คำพูดพนักงานคลินิกสะดุดหู แม่เธอก็เคยบอกอย่างนั้น

'มีผัวรวยจะได้สบาย'

พ่อเธอจนแถมยังญาติเยอะ มีเงินเท่าไหร่ก็เอาไปจุนเจือญาติหมด ขนาดบ้านยังจำนองเอาเงินไปให้ญาติลงทุนพอตัวเองตายจากไปก็ทิ้งหนี้สินไว้ให้เธอกับแม่ต้องลำบาก ดีที่แม่แอบทำประกันชีวิตไว้ให้พ่อเลยยังมีเงินจุนเจือส่งเธอเรียนหนังสือ ไม่อย่างนั้นคงได้ไปนอนข้างถนนกันแน่

พอเก็บของเรียบร้อยแล้วหมอปราชก็เดินออกมาจากด้านใน เสียงกล่าวถึงเขาจึงหายไป พนักงานสองคนยกมือไหว้แล้วสลับเดินเข้าไปข้างในแทน

"กลับได้แล้วไป"

ภายนอกมืดสนิท เมื่อสิบปีก่อนสามทุ่มก็เริ่มเงียบ วันนี้ปราชญาเรียกแท็กซี่เพราะมีเด็กหญิงหนึ่งนางไปด้วย เด็กสาวชำเลืองมองเขาหลายครั้ง ยังติดใจสงสัยเรื่องที่พนักงานหญิงทั้งสองคนพูด แล้วความเป็นคนอยากรู้อยากเห็นก็อดไม่ได้จะถาม

"คุณหมอ"

"ว่า"

"คุณหมอจะรวยเหรอ" ปากถามกล้า ๆ กลัว ๆ แววตาซื่อ

"ก็น่าจะ" ปราชญาหัวเราะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเด็กหญิงถึงถาม

"แล้วถ้ารวยคุณหมอจะแต่งงานมั้ย"

"ก็แต่งสิ"

"คุณหมอแต่งกับหนึ่งมั้ย"

"ทำไมต้องแต่งกับเราล่ะ" หมอปราชย้อนถาม

"หนึ่งอยากมีผัวรวย" คำบอกของมารดาเหมือนโปรแกรมฝังลงในสมอง

ปราชญาขมวดคิ้ว คำนี้ไม่รื่นหูเลย

พ่อแม่หนึ่งนางพื้นเพมาจากสลัม บังเอิญโชคดีคนเป็นแม่ทำงานเก่งเลยมีเงินซื้อบ้านหลังใหญ่ แต่คำพูดคำจายังแปร่งปร่า สุภาพสลับดิบ ๆ ปะปนกันไป

"ชอบผู้ชายรวยเหรอ" น้ำเสียงเขาชักสะบัด

หนึ่งนางชะงัก คำพูดที่แม่มักจะบ่นให้ฟังบ่อย ๆ ลอยแว่วเข้ามาในโสตประสาท

"จำไว้เลยนะไอ้หนึ่ง เกิดชาตินี้ชาติไหนอย่าไปเอาเลยนะไอ้จนแล้วยังญาติเยอะ ตายไปมันยังทิ้งหนี้ไว้ให้ ถ้าจะหาผัวน่ะอย่าโง่เหมือนแม่ หาที่มันรวย ๆ จะดีจะชั่วมันยังมีเงินให้ใช้ กินอิ่มอยู่สบาย"

แม่สั่งสอนเอาไว้อย่างนั้น ตัวหนึ่งนางก็ไม่รู้หรอกว่าตัวเองชอบหรือไม่ชอบผู้ชายแบบไหน รู้แค่ว่าหมอปราชไม่โกหกเพราะเขาบอกว่าทำฟันไม่เจ็บแล้วไม่เจ็บจริง ๆ ในบรรดาผู้ชายที่เธอเคยพบเจอมาเขาดีที่สุด หนึ่งนางจึงบอกเขาไปว่า

"อือ ถ้าหมอรวยแล้วมาแต่งงานกับหนึ่งนะ"