Mag-log inShare
Chapter 14
Petsa ng paglalathala:
2026-10-24 07:41:22“หืม ไม่โอเคเหรอ ให้ป๊าเปลี่ยนคนไหม” เมื่อสิงหาเห็นออกัสบ่นออกมา จึงคิดว่าคนขับรถคนนี้คงไม่ถูกใจลูกชายเหมือนคนก่อนที่ผ่าน ๆ มา จึงเอ่ยถามขึ้น
บนโต๊ะอาหารมื้อเย็น เรื่องของคนขับรถออกัสดูเหมือนจะเป็นเรื่องแรกที่สิงหาสนใจ เพราะพ่อรีบถามเขาแทบจะทันทีที่เจอหน้า
“ปกติถ้าไม่โอเค พี่เห็นกัสไล่เขาออกเองตลอด ทำไมคราวนี้แค่บ่นล่ะ”
ที่พี่เมษาพูดมาก็ถูก ถ้าเป็นคนอื่นออกัสคงทำแบบนั้นไปแล้ว แต่เพราะนี่เป็นวันเดย์ เขาเลยไม่อยากเสียหน้า มันต้องเป็นอีกฝ่ายต่างหากที่ต้องทนไม่ไหวจนเป็นฝ่ายรีบมาขอลาออกไปเอง
“ไม่มีอะไรครับ จริง ๆ กัสรู้จักพี่เขามาก่อนเพราะเรียนที่เดียวกัน ถ้ามีปัญหากัสจะมาบอกป๊ากับแม่แล้วกันนะครับ” ออกัสตอบตามความจริง เพื่อให้ทุกคนสบายใจ
“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว มาลูก ๆ คุณด้วยค่ะ มาทานข้าวกันดีกว่า” แม่เอ่ยชวนให้ทุกคนลงมือทานอาหาร
หลังจากที่ทานข้าวกับครอบครัวเรียบร้อยแล้ว ออกัสก็ขอตัวกลับบ้านของตัวเอง เพราะมีงานที่อาจารย์สั่งต้องเคลียร์อีกนิดหน่อย
ความเงียบของบ้านในตอนกลางคืน ทำให้ออกัสได้ยินเสียงของใครบางคนที่ดังมาจากรั้วด้านหลังของบ้าน ตรงนั้นเป็นโซนบ้านพักคนงาน ซึ่งพ่อของเขาได้สร้างรั้วกั้นแบ่งเขตเอาไว้แล้ว เพื่อความเป็นส่วนตัวเอาไว้อีกที
คนงานที่พักที่นั่นส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ทำงานกับป๊ามานานหรือคนที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้น เช่น คนสวน แม่บ้าน บอดี้การ์ด ลุงโชคและคนขับรถใหม่ของเขาเอง
ในตอนนี้ที่ออกัสมองออกไปก็เห็นวันเดย์นั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าบ้านพักของตัวเอง คงปฏิเสธไม่ได้ว่าพอไม่ได้คุยกันแบบนี้ เขาดูเป็นผู้ชายที่ดูดีมาก ๆ คนหนึ่งเหมือนกัน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“นมอุ่น ๆ ค่ะคุณหนู”
“เข้ามาได้เลยครับนม ห้องไม่ได้ล็อก” ออกัสพึ่งได้แม่บ้านคนใหม่มา หลังจากคนเก่าถูกไล่ออกไปเมื่อหลายวันก่อน
แต่คนนี้ดูท่าทางอาจจะได้อยู่ด้วยกันยาว ๆ เธอค่อนข้างพิเศษ เพราะเธอเคยเป็นแม่นมอีกคนของเขาที่ลาออกไปเลี้ยงหลานที่ชนบทเมื่อหลายปีก่อน สิงหาลงทุนไปขอร้องด้วยตัวเอง เพราะทนเห็นลูกชายอย่างออกัสไล่แม่บ้านออกเป็นว่าเล่นไม่ไหวแล้ว
“รีบทานนะคะ เดี๋ยวหายร้อนไม่อร่อย” นมดวงเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมนมอุ่นแก้วหนึ่ง
“นมดวง~ คิดถึงจังเลย” ออกัสตรงเข้าไปกอดไปอ้อนคนที่เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาได้อย่างอิสระด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ
“นมก็คิดถึงคุณหนูค่ะ ไม่เจอกันหลายปี คุณหนูโตขึ้นเยอะเลยนะคะ” นมดวงเอามือข้างที่ว่างลูบหลังของออกัสเบา ๆ อย่างที่เธอเคยทำในอดีต
“…” ออกัสไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่กระชับอ้อมกอดที่กอดแม่นมให้แน่นขึ้น
“ อะ พอแล้วค่ะคุณหนู ทานนมก่อนเดี๋ยวจะหายร้อนเสียก่อน” ออกัสผละออกจากอ้อมกอดก่อนจะรับแก้วนมมาแล้วยกขึ้นดื่มจนหมดอย่างว่าง่าย
“ งั้นนมไปก่อนนะคะ พรุ่งนี้สาย ๆ นมจะเข้ามาปลุกค่ะ” ออกัสพยักหน้ารับ ก่อนนมดวงจะขอตัวออกจากห้องนอนไป
แม้ใจเขาอยากให้นมดวงนอนด้วยก็ตาม แต่พรุ่งนี้เขามีเรียนบ่าย คืนนี้เลยกะว่าจะเคลียร์งานให้เสร็จ จะได้มีเวลาพักผ่อนในวันหยุด เขาเลยให้แม่นมนอนด้วยไม่ได้
วันรุ่งขึ้น 10.30 น.
ออกัสเดินออกจากบ้านตัวเองก็เจอเข้ากับวันเดย์ที่สตาร์ตรถรออยู่แล้ว
“เชิญครับ” วันเดย์กล่าวพร้อมเปิดประตูรถให้
“ขอบคุณ” ออกัสเดินขึ้นไปนั่งประจำตำแหน่ง
ข้อดีอย่างหนึ่งของวันเดย์ คือค่อนข้างรู้หน้าที่พอสมควร ออกัสไม่เคยให้ตารางเรียนของเขากับใครเลย แต่คนขับรถคนนี้กลับทราบเวลาเรียนเขาได้อย่างแม่นยำ แสดงว่าต้องทำการบ้านมาเป็นอย่างดี
ฉะนั้นช่วงสองวันมานี้ที่วันเดย์มาขับรถให้ เขามักจะเผื่อเวลาไว้เสมอ ออกัสจึงตัดปัญหาเรื่องเข้าเรียนสายออกไปจากชีวิตได้
เปรียบง่าย ๆ วันเดย์เหมือนนาฬิกาปลุก พอมีคนขับรถมาสตาร์ตรถรอ เหมือนร่างกายสั่งอัตโนมัติให้ก้าวขึ้นรถไปเรียน จะว่าไปก็แปลกดีเหมือนกัน
แต่เพราะการเจอกันครั้งแรกที่มันไม่น่าประทับใจเท่าไร เลยทำให้ออกัสชื่นชมเขามากไปกว่านี้ไม่ได้จริง ๆ
“ทำไมขับอ้อมมาฝั่งนี้เหรอครับ” ออกัสถามขึ้น เมื่อเห็นว่าเส้นทางที่เขามาวันนี้ไม่ใช่เส้นทางประจำที่มาทุกวัน
“ด้านนู้นเขากำลังทุบหอพักทำลานจอดรถมันมีรถเข้าออกเยอะ กลัวว่ารถจะติดก็เลยอ้อมมาทางนี้แทนครับ” น้ำเสียงของวันเดย์เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“วันนี้ผมเลิกช้าหน่อย พอดีนัดทำรายงานกับเพื่อน ถ้าพี่เลิกงานเร็วก็มารอแถว ๆ หน้าตึกแล้วกันนะ”
“เบอร์มือถือก็มี ถ้าเสร็จโทรมาแล้วกัน” หลังจากรถจอดสนิทวันเดย์ก็เดินแยกไปทางฝั่งของตึกภาคไทยทันที ส่วนออกัสก็เดินไปหาเพื่อนของเขาทันที
“อ้าวไอ้กัสมาพอดี วันนี้อาจารย์ยกคลาสงั้นเราไปทำรายงานกันเลยไหม จะได้ไม่ต้องเสียเวลา” วายุบอกกับออกัสเมื่อเจอหน้ากัน
“ก็ดีนะ กูว่าไปนั่งทำตรงโถงทางเดินตึกรวมไหม ตรงนั้นเงียบสงบดี ไข่มุกว่าไง” ออกัสแสดงความเห็นก่อนที่จะถามความเห็นของไข่มุก
“ก็ตามนั้น งั้นวายุกับกัสนำไปก่อนเลย เราขอไปเข้าห้องน้ำก่อนแล้วเดี๋ยวตามไป” ออกัสกับวายุเดินไปที่โถงทางเดินตึกรวม เพื่อทำการจองที่นั่งสำหรับการทำรายงาน
หลังจากวันหยุดที่ผ่านมา นัดของพวกเขาล่มไม่เป็นท่า เพราะต้องทิ้งงานมาตามหาล็อตเต้เจ้าหมาตัวป่วนแทน วันนี้เลยต้องมานั่งเคลียร์ให้เสร็จก่อนที่มันจะไม่ทันกำหนดส่ง
“ทำไมมุกหายไปนานจัง ไอ้กัสโทรไปตามหน่อยไหม” วายุเอ่ยขึ้นมา
“มาแล้ว ๆ โทษทีนะ มีเรื่องนิดหน่อย” ออกัสยังไม่ทันได้หยิบมือถือขึ้นมา เสียงของไข่มุกก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง
“นี่ มุกมากับพี่เดย์ได้ยังไง”
Pinakabagong kabanata
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 37
“มึงฝันเหรอวายุ” ออกัสเลยกวนกลับ“อะไรวะ แค่นี้ต้องหวงด้วย” วายุแกล้งบ่นอุบอิบออกมา“หวงอะไรของมึง พูดมาก เดี๋ยวถ้ามึงเอารถมาจอด กูจะคิดวันละพันเลย” ออกัสเอ่ยแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุหลังจากที่เดินสำรวจจนพอใจ พวกเขาก็เตรียมตัวกันแยกย้าย วันนี้วายุไม่ได้ขับรถมา ตอนแรกออกัสตั้งใจว่าจะไปส่ง แต่วายุยืนยันว่าจะกลับเอง“เดี๋ยวมึงแวะให้กูลงที่ห้างแล้วกัน กูว่าจะแวะซื้อไอศกรีมไปฝากแม่หน่อย เห็นวันก่อนบ่นอยากกิน” วายุบอกกับออกัสในขณะที่เดินไปที่รถ“ไอศกรีม” คนขับรถของออกัสพูดขึ้นอย่าง งง ๆ“ไปร้านที่พี่ทำงานอยู่ก็ได้ครับ” ออกัสเอ่ยขึ้น วันเดย์ทำหน้างง ๆ แต่ไม่พูดอะไรก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่เขาบอกเย็น ๆ แบบนี้ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมาใช้บริการมากทำให้ที่จอดรถดูแน่นไปหมด วันเดย์พาวนอยู่สักพักถึงจะได้ที่จอดรถ“มึง นั่นรถบ้านไข่มุกไม่ใช่เหรอ” วายุสะกิดออกัสก่อนจะชี้ให้เขาดู“คงจะมาทำธุระกับที่บ้าน” ออกัสตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนนะ ไปก่อนนะครับพี่เดย์” วายุเดินแยกไปอีกทาง ส่วนออกัสกับวันเดย์ก็พากันเข้าไปในห้าง จุดมุ่งหมายคือร้านไอศกรีมที่
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 36
ออกัสพาเจ้าล็อตเต้มาไว้ที่ห้องนอน ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน‘แค่ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดีที่รู้ว่าตัวเองเกิดวันเดียวกับหมา’ จู่ ๆ ประโยคที่วันเดย์พูดก่อนจะแยกกัน ก็ดันแวบเข้ามาในหัว อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นช่วงสายของอีกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณผู้หญิงให้ผมพาคุณไปดูที่ทำลานจอดรถ เผื่อว่าอยากต่อเติมอะไรเพิ่ม”“เมื่อวานก็บอกไปกับทางสถาปนิกแล้วนะ มีอะไรต้องเพิ่มอีก”“ก็ใช่ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าอยากให้คุณไปดูจากสถานที่จริง จะได้ชัวร์ว่าอยากได้อะไรยังไง เพราะเดี๋ยวถ้าทำไม่ถูกใจ ต้องมาเสียเวลาทุบทิ้งสร้างใหม่อีก”“ก็ตามนั้นแล้วกันครับ เดี๋ยวเลิกเรียนผมไป ผมก็ไม่อยากมานั่งแก้ไขบ่อย ๆ เหมือนกัน” ตั้งแต่หอถูกทุบไป ตอนนี้ทีมก่อสร้างเข้าเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเป็นที่โล่ง ๆ จนเกือบหมด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำลานจอดรถออกัสเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ามันพอจะทำอะไรได้อีก“ทั้ง 2 คนวันนี้เลิกเรียนไปไหนกันไหม ว่าจะชวนไปดูลานจอดรถที่กำลังจะทำ” ออกัสเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว“เรามีไปทำธุระกับแม่ ไว้คราวหน้านะกัส” ไข่มุกปฏิเสธออกมาก่อนจะเดินออกไป ออกัสมองเธอเดินไปจนลับตา แล้วจึงห
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 35
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส” พ่อของออกัสเอ่ยชมวันเดย์ก่อนที่จะหันมามองหน้าเขา“ยิ้มอะไรของพี่” ออกัสเงยหน้ามองคนที่โดนพ่อเขาชมกำลังยืนยิ้มแล้วหันหน้ามาทางเขาอยู่ก่อนแล้วเลยถามขึ้น“เปล่าครับ คุณหนู” วันเดย์จงใจเน้นคำว่าคุณหนู เพราะเขารู้ว่าออกัสไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกแบบนั้น“กัสอิ่มแล้ว ยังไงขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบไปทำงานส่งอาจารย์” ออกัสเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ธันวาเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่กัส เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้พี่กัสเอาล็อตเต้ไปนอนด้วยได้ไหมครับ ช่วงนี้น้องซึม ๆ สงสัยเพราะพี่ไม่ค่อยมาหา” ธันวาบอกกับออกัส“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปรับเอง” ออกัสเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อรับลูกสาวสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลามาหา เจ้าหมาตัวน้อยเลยอาจจะมีอาการเหงา คิดถึงเขาเลยทำให้ซึม ๆ ไป เป็นธรรมดาของหมาที่ค่อนข้างติดเจ้าของทันทีที่ได้ยินเสียงลิฟต์เปิด เจ้าลูกสาวแสนรู้ก็รีบวิ่งมาหาออกัสทันที เขาอุ้มล็อตเต้ขึ้นมาแนบอก แล้วกดลิฟต์ลงกลับมาชั้นล่าง ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนขับรถของเข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 34
“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง“...”“พี่กัส!!”“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา“
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
Maaari mong magustuhan
ช้อนทองของเชฟเชนทร์ (Omegaverse)
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.2K viewsชะตาชีวิตพลิกผันทะลุมิติมาปลูกแตงกวา
วริษา2.9K viewsกับดักรักเพื่อนสนิท
26JULY.1.2K viewsรักลงทัณฑ์
Sanraya/oMojung/นางฟ้าแดนใต้3.0K viewsyou,Me&Him
นามปากกาหมึกบ้านสวน144 viewsแด่เธอผู้เป็นนิรันดร์
คนเล่านิทาน941 viewsอัปลักษณ์คนนี้พูดไม่ได้
สกุลอรวย250 viewsพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง813 views
