LOGINShare
Chapter 13
publish date:
2026-10-24 07:41:13“ใช่ ไว้เดี๋ยวเราเล่าให้ฟัง” ออกัสตอบไข่มุกก่อนจะพากันขึ้นรถ
“เดี๋ยว ผมยังไม่กลับบ้านนะครับ พอดีผมกับเพื่อนจะไปซื้อของที่ห้างก่อน” ออกัสหันไปบอกคนขับรถคนใหม่ แต่วันเดย์ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
“นี่ พี่ฟังที่ผมพูดเปล่า” ออกัสถามคนตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด
“หูไม่ได้หนวก ทราบแล้วครับ คุณหนู!!” วันเดย์กลับตอบเสียงดังลั่นรถ ออกัสไม่อยากต่อปากต่อคำให้ยืดยาวเลยหันมาคุยกับไข่มุกแทน
ระหว่างทางที่วันเดย์ขับรถ ออกัสก็อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ไข่มุกเข้าใจ ซึ่งดูเหมือนว่าเพื่อนสนิทของเขาจะไม่ได้ติดใจสงสัยหรือซักถามอะไร
ห้างสรรพสินค้า
“ถ้าคุณหนูเสร็จธุระแล้วโทรมานะครับ”
“โทรทำไม พี่ต้องไปกับผม การติดตามเจ้านายก็เป็นส่วนหนึ่งที่คนขับรถต้องทำ ไม่ใช่มาขับรถอย่างเดียว ช่วยทำความเข้าใจใหม่ด้วย”
“ครับ คุณหนู!!!” วันเดย์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะเดินตามหลังออกัสกับไข่มุกมาอย่างไม่เต็มใจนัก
ทั้งสองคนพากันเดินเข้าร้านแบรนด์ดังอย่างรู้จักเหน็ดเหนื่อย และของทุกอย่างที่ซื้อมาคนที่รับกรรมถือเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากวันเดย์นั่นเอง
“ซื้ออย่างกับว่าพรุ่งนี้โลกจะแตก หัดเก็บเงินไว้ทำประโยชน์บ้างก็ได้นะ ตายไปจะได้ไม่เสียดายชีวิต” วันเดย์พูดออกมาลอย ๆ พลางหันหน้าไปทางที่ไม่มีออกัสอยู่
“พี่ไม่ต้องกลัวหรอกครับ เพราะต่อให้โลกแตกพรุ่งนี้ ผมก็เป็นหนึ่งคนที่รอดชีวิตแน่นอน เพราะพ่อผมเพิ่งซื้อเรือดำน้ำมา” ออกัสถึงกับต้องหันหน้ามาตอบวันเดย์ทันทีที่ได้ยินอีกฝ่ายพูด
“เพ้อเจ้อ”
“เอาไว้ว่าง ๆ ผมจะพาไปดูเดี๋ยวจะหาว่าผมโกหก แล้วก็เลิกบ่น เดินตามผมมาได้แล้ว ผมยังอยากได้ของอีกหลายอย่าง” ตอนนี้ถุงกระดาษแบรนด์หรูมากมายเต็มทั้งสองมือของวันเดย์ จนออกัสต้องช่วยเอาบางอันแขวนเข้าที่คอของเขาแทน ส่วนไข่มุกเป็นคนขี้สงสาร เธอเลยช่วยถือในส่วนของตัวเอง ไม่งั้นคงทุลักทุเลกว่านี้แน่ ๆ
เดินกันได้พักใหญ่เสียงโทรศัพท์ของไข่มุกก็ดังขึ้น เธอจึงเดินแยกออกไปรับสาย ทำให้วันเดย์ได้พักจัดของให้เหลือน้อยที่สุด บางอันชิ้นเล็กนิดเดียวแต่ถุงใหญ่เหมือนจะเอาไปทำกำแพงบ้าน วันเดย์จัดการเอาของชิ้นเล็กชิ้นน้อยใส่รวมกันเป็นถุงเดียว
“พี่ทำอะไรของพี่เนี่ย”
“ซักผ้าอยู่มั้ง ถามได้ ก็เอาของพวกนี้รวมเป็นถุงเดียวไง”
“ผมรู้ แต่จะเอารวมทำไม มันคนละแบรนด์กันพี่ไม่เห็นเหรอ”
“เห็น แต่มันเกะกะ ดูอย่างอันนี้สร้อยคอ ตลับเล็กนิดเดียว ใส่ถุงมาใหญ่โตทำไมก่อน เปลืองพื้นที่ รวมกับถุงเสื้อผ้านี่แหละดีแล้ว”
“มันไม่ได้พี่ แบรนด์ไหน ๆ เขาก็อยากโฆษณากันทั้งนั้น ถ้าจับรวมแบบนั้นใครจะเห็น”
“โลกสวยจริง ๆ นะครับคุณหนู อยากช่วยเขาโฆษณา แล้วไม่สงสารคนยกแบบผมเลยหรือไงครับ”
“ไม่รู้ล่ะ พี่แยกออกมาเหมือนเดิมเลยนะ” ก่อนจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้ไข่มุกก็เดินกลับมาเอ่ยคุยกับออกัส
“กัส แม่โทรตามแล้ว เรากลับกันไหม”
“ก็ได้นะ เดี๋ยวเราไปส่ง” ออกัสบอกกับไข่มุก เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าไข่มุกบอกให้คนที่บ้านไม่ต้องมารับ
“ไม่เป็นไร มันคนละทางกันต้องวนไปวนมาเปล่า ๆ เรากลับเองดีกว่า เกรงใจด้วย” ไข่มุกรีบปฏิเสธออกัสทันที
“เกรงใจอะไร เรามีคนขับรถส่วนตัวแล้วนะ มุกลืมเหรอ” ออกัสยืนยันที่จะไปส่งเพื่อนสนิทให้ได้ จนไข่มุกขัดอะไรไม่ได้ เขาเลยให้วันเดย์ขับรถไปส่งไข่มุกที่บ้าน
จริง ๆ มันก็พอจะมีทางที่สามารถเลี่ยงรถติดได้นะ แต่ออกัสก็จงใจให้วันเดย์ได้ทำงานอย่างเต็มที่ เลยให้มาที่ถนนเส้นหลักที่การจราจรแสนสาหัสในช่วงเย็น ๆ แบบนี้
“จริง ๆ กัสไม่ต้องมาส่งเราก็ได้นะ รถติดจะตาย สงสารพี่เขาด้วยเดินถือของตั้งนาน ยังต้องมาขับรถไกล ๆ เจอรถติดแบบนี้อีก”
“ป๊าจ้างให้มาขับรถ พี่เขาก็ต้องทำหน้าที่เขาก็ถูกแล้ว เดี๋ยวก็ถึงไม่ไกลหรอกใช่ไหม พี่เดย์” ออกัสแกล้งหันไปถามวันเดย์ที่กำลังขับรถอย่างเงียบ ๆ
“ใช่ครับ รถกับน้ำมันก็ของคุณหนู ผมมีหน้าที่ขับรถเท่านั้น” หลังจบสนทนาของวันเดย์ภายในรถก็เกิดความเงียบขึ้นทันที
ผ่านไปพักใหญ่ทั้งสามก็มาถึงบ้านของไข่มุกโดยสวัสดิภาพ ออกัสนั่งรออยู่ในรถ ปล่อยให้วันเดย์จัดการช่วยไข่มุกยกถุงช็อปปิงลงไปส่งแทน
“เราไปนะกัส” หลังจากยกของลงเสร็จ ไข่มุกก็เดินมาบอกลาออกัสผ่านกระจกรถที่ถูกลดระดับลงจนสุด
“อืม พรุ่งนี้เจอกัน” แล้วไข่มุกก็หันไปพูดอะไรสักอย่างกับวันเดย์ ออกัสแอบเห็นวันเดย์ส่งยิ้มอุ่น ๆ ให้ไข่มุก มันเป็นภาพที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อนรอยยิ้มจริงใจแบบนั้น ก่อนวันเดย์จะเดินกลับมาประจำตำแหน่งคนขับ
“ยิ้มหน้าบานเลยนะครับ เพื่อนผมพูดอะไรกับพี่เหรอครับ พี่อย่าแม้แต่จะคิดอะไรกับเพื่อนผมนะ สวย ๆ รวย ๆ อย่างไข่มุกไม่เหมาะกับพี่หรอก”
“เหรอครับ” แล้ววันเดย์ก็ไม่ตอบคำถามอะไรของออกัสอีกเลย นอกจากเปิดเพลงจนดังลั่นรถ เพื่อกลบเสียงของเจ้านายแบบเขา
ออกัสต้องนั่งเอามือปิดหูมาจนถึงบ้าน พอขับผ่านรั้วบ้านเข้ามาได้ วันเดย์ถึงยอมลดเสียงเพลงลง
เมื่อรถจอดสนิทออกัสก็เดินเข้าบ้านใหญ่ด้วยความหัวเสีย กับหลาย ๆ เหตุการณ์ที่เจอวันนี้ จนถึงโต๊ะอาหารที่ทุกคนอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างแรง
“เป็นไงบ้าง วันเดย์เขาทำงานดีไหมลูก วันแรก” สิงหาถามถึงการทำงานของวันเดย์กับออกัส
“อย่าให้กัสพูดเลยครับป๊า พูดแล้วอารมณ์เสีย”
Latest chapter
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 37
“มึงฝันเหรอวายุ” ออกัสเลยกวนกลับ“อะไรวะ แค่นี้ต้องหวงด้วย” วายุแกล้งบ่นอุบอิบออกมา“หวงอะไรของมึง พูดมาก เดี๋ยวถ้ามึงเอารถมาจอด กูจะคิดวันละพันเลย” ออกัสเอ่ยแกล้งเพื่อนสนิทอย่างวายุหลังจากที่เดินสำรวจจนพอใจ พวกเขาก็เตรียมตัวกันแยกย้าย วันนี้วายุไม่ได้ขับรถมา ตอนแรกออกัสตั้งใจว่าจะไปส่ง แต่วายุยืนยันว่าจะกลับเอง“เดี๋ยวมึงแวะให้กูลงที่ห้างแล้วกัน กูว่าจะแวะซื้อไอศกรีมไปฝากแม่หน่อย เห็นวันก่อนบ่นอยากกิน” วายุบอกกับออกัสในขณะที่เดินไปที่รถ“ไอศกรีม” คนขับรถของออกัสพูดขึ้นอย่าง งง ๆ“ไปร้านที่พี่ทำงานอยู่ก็ได้ครับ” ออกัสเอ่ยขึ้น วันเดย์ทำหน้างง ๆ แต่ไม่พูดอะไรก่อนจะออกรถไปยังเป้าหมายที่เขาบอกเย็น ๆ แบบนี้ห้างสรรพสินค้ามีผู้คนมาใช้บริการมากทำให้ที่จอดรถดูแน่นไปหมด วันเดย์พาวนอยู่สักพักถึงจะได้ที่จอดรถ“มึง นั่นรถบ้านไข่มุกไม่ใช่เหรอ” วายุสะกิดออกัสก่อนจะชี้ให้เขาดู“คงจะมาทำธุระกับที่บ้าน” ออกัสตอบกลับอย่างไม่ได้คิดอะไร“เออ ๆ งั้นกูกลับก่อนนะ ไปก่อนนะครับพี่เดย์” วายุเดินแยกไปอีกทาง ส่วนออกัสกับวันเดย์ก็พากันเข้าไปในห้าง จุดมุ่งหมายคือร้านไอศกรีมที่
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 36
ออกัสพาเจ้าล็อตเต้มาไว้ที่ห้องนอน ก่อนที่จะไปเตรียมตัวอาบน้ำเข้านอน‘แค่ไม่รู้ว่าควรทำหน้ายังไงดีที่รู้ว่าตัวเองเกิดวันเดียวกับหมา’ จู่ ๆ ประโยคที่วันเดย์พูดก่อนจะแยกกัน ก็ดันแวบเข้ามาในหัว อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นช่วงสายของอีกวัน“วันนี้ตอนเย็นคุณผู้หญิงให้ผมพาคุณไปดูที่ทำลานจอดรถ เผื่อว่าอยากต่อเติมอะไรเพิ่ม”“เมื่อวานก็บอกไปกับทางสถาปนิกแล้วนะ มีอะไรต้องเพิ่มอีก”“ก็ใช่ แต่คุณผู้หญิงบอกว่าอยากให้คุณไปดูจากสถานที่จริง จะได้ชัวร์ว่าอยากได้อะไรยังไง เพราะเดี๋ยวถ้าทำไม่ถูกใจ ต้องมาเสียเวลาทุบทิ้งสร้างใหม่อีก”“ก็ตามนั้นแล้วกันครับ เดี๋ยวเลิกเรียนผมไป ผมก็ไม่อยากมานั่งแก้ไขบ่อย ๆ เหมือนกัน” ตั้งแต่หอถูกทุบไป ตอนนี้ทีมก่อสร้างเข้าเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเป็นที่โล่ง ๆ จนเกือบหมด เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำลานจอดรถออกัสเองก็อยากเห็นเหมือนกัน ว่ามันพอจะทำอะไรได้อีก“ทั้ง 2 คนวันนี้เลิกเรียนไปไหนกันไหม ว่าจะชวนไปดูลานจอดรถที่กำลังจะทำ” ออกัสเอ่ยชวนเพื่อนทั้งสองคนหลังจากที่เลิกเรียนแล้ว“เรามีไปทำธุระกับแม่ ไว้คราวหน้านะกัส” ไข่มุกปฏิเสธออกมาก่อนจะเดินออกไป ออกัสมองเธอเดินไปจนลับตา แล้วจึงห
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 35
“น้อยคนนะที่ผู้ชายจะทำอาหารเก่ง เพราะเก่งทุกอย่างแบบนี้หรือเปล่า ถึงขับรถถูกใจเจ้ากัส” พ่อของออกัสเอ่ยชมวันเดย์ก่อนที่จะหันมามองหน้าเขา“ยิ้มอะไรของพี่” ออกัสเงยหน้ามองคนที่โดนพ่อเขาชมกำลังยืนยิ้มแล้วหันหน้ามาทางเขาอยู่ก่อนแล้วเลยถามขึ้น“เปล่าครับ คุณหนู” วันเดย์จงใจเน้นคำว่าคุณหนู เพราะเขารู้ว่าออกัสไม่ชอบเวลาที่เขาเรียกแบบนั้น“กัสอิ่มแล้ว ยังไงขอตัวก่อนนะครับ ต้องรีบไปทำงานส่งอาจารย์” ออกัสเอ่ยก่อนจะหันหลังเดินออกมา แต่ธันวาเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน“พี่กัส เดี๋ยวก่อนครับ วันนี้พี่กัสเอาล็อตเต้ไปนอนด้วยได้ไหมครับ ช่วงนี้น้องซึม ๆ สงสัยเพราะพี่ไม่ค่อยมาหา” ธันวาบอกกับออกัส“ได้ ๆ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปรับเอง” ออกัสเดินไปกดลิฟต์ขึ้นไปยังชั้น 3 เพื่อรับลูกสาวสุดที่รัก ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลามาหา เจ้าหมาตัวน้อยเลยอาจจะมีอาการเหงา คิดถึงเขาเลยทำให้ซึม ๆ ไป เป็นธรรมดาของหมาที่ค่อนข้างติดเจ้าของทันทีที่ได้ยินเสียงลิฟต์เปิด เจ้าลูกสาวแสนรู้ก็รีบวิ่งมาหาออกัสทันที เขาอุ้มล็อตเต้ขึ้นมาแนบอก แล้วกดลิฟต์ลงกลับมาชั้นล่าง ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวแยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนขับรถของเข
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 34
“พี่เดย์!!!! พี่ช่วยเบาเสียงเพลงหน่อยได้ไหมครับ เสียงมันดังมากเลย” ออกัสตะโกนบอก“อะไรนะ!!!” วันเดย์แกล้งไม่ได้ยินถามออกัสซ้ำอีกครั้ง“ผมบอกให้เบาเสียงเพลงหน่อย หูจะแตกแล้ว!!!” ออกัสพยายามตะโกนออกไปสุดเสียงเท่าที่จะทำได้ แต่คำตอบที่ได้กลับมาทำเอาเขาพูดอะไรไม่ออกอีกเลย“อ๋อ เปลี่ยนเพลง ได้ ๆ ๆ”ตลอดทางออกัสพยายามตะโกนให้วันเดย์ลดเสียงก็ไม่สามารถทำได้ เขาต้องทนฟังเสียงเพลงดัง ๆ มาจนถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าตัวเองลงจากรถและยืนหน้าบ้านตัวเองนานแค่ไหน เพราะในหูตอนนี้ยังมีเสียงเพลงดังกึกก้องอยู่ตลอดเวลา จนนึกว่าตัวเขายังอยู่ในรถเสียอีก“พี่กัสเป็นอะไรครับ ผมเห็นพี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้มาสักพักแล้วนะ” ธันวาเดินเข้ามาทักออกัสที่เห็นยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านพักตัวเอง“...”“พี่กัส!!”“เบาเพลงหน่อย!!!!” ออกัสตะโกนออกไปสุดเสียง จนธันวากระโดดขึ้นด้วยความตกใจ“ฮะ!!! พี่เป็นอะไรน่ะครับ” ออกัสไม่รู้ว่าจะตกใจอะไรก่อนดีเหมือนกันระหว่างตัวเองกับธันวามายืนอยู่ตรงนี้ตอนไหน“ไม่ใช่ ๆ เปล่า ๆ พี่ไม่ได้เป็นอะไร แล้วคนที่จะมาคุยเรื่องออกแบบมาถึงหรือยัง” ออกัสรีบปฏิเสธธันวา แล้วเอ่ยถามสถาปนิกที่มีนาเรียกมา“
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
You May Also Like
I'm all yours
smith1.3K viewsOne day, you'll kneel for me.
ดองกี้3.0K viewsกับดักรักเพื่อนสนิท
26JULY.1.2K viewsจะลูปไหนก็รักเธอ
Me.Daisy1.2K viewsพ่อเพื่อน…ที่ผมเผลอรัก
มะลิซ้อน ซ่อนใจ548 viewsคุณเธียรอย่าตื๊อ
Chenaimei873 viewsเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี460 viewsกับดักประธานสาว
ทรายแมว855 views
