로그인공유
Chapter 15
게시일:
2026-10-25 20:36:29“ใครวะ ไอ้กัส มึงรู้จักพี่เขาด้วยเหรอ” วายุเอ่ยถามเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินมากับไข่มุก แถมออกัสยังเอ่ยชื่อวันเดย์ออกมาอย่างสนิทสนมอีก เพราะวายุยังไม่มีโอกาสได้เจอกับอีกฝ่ายเลยสักครั้ง
แต่เรื่องนั้นคงต้องเอาไว้ก่อน เพราะที่น่าแปลกใจคือวันเดย์มาพร้อมกับไข่มุกได้ยังไง แถมแสดงความเป็นสุภาพบุรุษด้วยการถือกระเป๊าที่มีหนังสือเพียงไม่กี่เล่มมาให้กันอีกด้วย
“อืมรู้จัก พี่เขาเป็นคนขับรถกูเอง แล้วนี่…สรุปพี่กับมุกไปเจอกันได้ยังไง” ออกัสหันไปตอบคำถามวายุ ก่อนจะหันกลับมาถามตัวต้นเรื่องต่อ เพราะวันก่อนที่ไปส่งไข่มุกที่บ้าน วันเดย์เหมือนจะสนใจเธอไม่น้อย
“พอดีเราถูกนักศึกษาชายมาดักหน้าห้องน้ำอะ พี่เดย์เลยเข้ามาช่วยเราไว้ แล้วเขาก็อาสาเดินมาส่ง เราเพิ่งรู้นะว่าพี่เดย์เขาเป็นประ……” ไข่มุกเอ่ยไม่ทันจบวันเดย์ก็เอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
“น้องมุก ถ้างั้นไม่มีอะไรแล้ว พี่ขอตัวนะ คราวหน้าก็ระวังตัวหน่อยแล้วกันนะครับ บางทีในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ปลอดภัยสำหรับทุกคน” วันเดย์ว่าจบก็วางกระเป๊าของไข่มุกลงบนโต๊ะก่อนที่จะเดินแยกไปอีกทาง
แต่ที่น่าแปลกกว่าคือ มีเหตุผลอะไรที่ทำให้คนอย่างวันเดย์เดินข้ามมาจนถึงฝั่งของนักศึกษาภาคอินเตอร์นี้ เพราะด้วยระยะทางแล้ว มันไม่มีทางเลยที่จะทำให้คำว่าบังเอิญขึ้นได้อย่างแน่นอน เรื่องที่เกิดขึ้นมันต้องเป็นความตั้งใจของพี่เขาเป็นแน่ ออกัสคิดในใจ
“โคตรหล่อ แถมยังเท่อีก ขนาดกูเป็นผู้ชายนะ เห็นหน้าใกล้ ๆ ใจนี่แอบแรดไปวูบหนึ่งเลย” หลังวันเดย์จากไป วายุก็เอ่ยชมรุ่นพี่ในความหล่อเหลาและสุภาพบุรุษ
“มึงก็ประสาทไอ้วายุ ก็แค่คนขับรถบ้านกูไหมล่ะ ชมเว่อร์เกิน เพื่อนมึงหล่อกว่าตั้งเยอะ” ออกัสสวนกลับทันควันเมื่อเห็นเพื่อนชมอีกคนจนเว่อร์
“มึงก็ลด ๆ บ้างนะไอ้กัส กินยามโนเยอะเกินไป พูดออกมาได้!! แล้วมุกโอเคใช่ไหม ไอ้พวกที่มาดักเธอหน้าห้องน้ำไม่ได้ทำอะไรเธอแน่นะ” ฝันของวายุถึงกับสลายลง ก่อนจะเอ่ยหยอกออกัสกลับแล้วหันไปถามไข่มุกด้วยความเป็นห่วง
“เราไม่เป็นอะไร พี่เดย์เขามาช่วยเราเอาไว้ได้ทันพอดีน่ะ”
ออกัสแอบเห็นสายตาของไข่มุกที่มองตามร่างสูงของวันเดย์ไป มันทำให้เขารู้สึกว่าไม่ค่อยชอบใจเอาเสียเลย กลัวว่าจะถูกวันเดย์แกล้งจัดฉากขึ้นมา เพื่อจุดประสงค์อะไรบางอย่าง
“ทำงาน ๆ เดี๋ยวจะได้แย่กว่านี้ ถ้างานส่งไม่ทัน” ออกัสพูดตัดบท
ทั้งสามใช้เวลาทำรายงานกันอยู่หลายชั่วโมง จนตอนนี้รายงานก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับส่งในวันพรุ่งนี้
“เสร็จสักที” ออกัสยืนขึ้นก่อนจะบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบออกไป
“เฮ้อออ กว่าจะเสร็จ” วายุกับไข่มุกพากันถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
“นี่ก็เย็นแล้วเราแยกย้ายกันเลยไหม” ออกัสถามขึ้นเมื่อเขายกนาฬิกาขึ้นดูพบว่าตอนนี้ 4 โมงกว่าแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นเราไปนะ แม่เราก็กำลังมารับพอดี” ไข่มุกเอ่ยขึ้นก่อนจะก้มเก็บของบนโต๊ะ แต่วายุที่เก็บของเสร็จแล้วเอ่ยขัดขึ้นมา
“โอเค ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ไปนะมึง ไปนะมุก” ว่าจบวายุก็รีบแยกตัวออกไปที่รถตัวเองเป็นคนแรกเหมือนเช่นทุกครั้ง
หลังจากวายุเดินออกไป ผมกับไข่มุกก็หันมามองหน้ากันยิ้ม ๆ ก่อนจะก้มเก็บของของตัวเองต่อจนเสร็จ
“แม่เรามาถึงแล้ว งั้นเราไปนะกัส”
“โอเค กลับบ้านดี ๆ นะ” ไข่มุกหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความและหันมาโบกมือลาออกัสแล้ววิ่งไปที่รถที่จอดรออยู่ไม่ไกลมาก
ตอนนี้เหลือออกัสคนเดียว ที่ไม่ยอมกดเบอร์โทรหาคนขับรถให้มารับเสียที เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
“เพื่อนกลับไปหมดแล้ว ใจคอจะนั่งอยู่ตรงนี้อีกนานไหม ไม่คิดว่าคนอื่นเขาก็มีงานอื่นต้องไปทำหรือไง” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังของออกัส และคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนขับรถของเขานั่นเอง
“หน้าที่ของพี่แค่ขับรถให้ผม แล้วถ้าผมอยากจะเรียกพี่มาเมื่อไร มันก็เป็นสิทธิ์ของผม” ออกัสเลือกที่จะประชดกลับ เมื่อวันเดย์เป็นฝ่ายเปิดสงครามก่อน
최신 챕터
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 33
“เคลิ้มอะไรครับ ผมก็แค่ง่วงนอน”“ไอ้เดย์มันดูดีใช่ไหมล่ะ เวลาอยู่กับเครื่องดนตรี เพราะตอนที่มันได้อยู่กับของพวกนี้ มันได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วแหละ”“แล้วพี่จะมาบอกผมทำไมครับ มันก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย” รุ่นพี่ในชมรมคนนั้นถือวิสาสะนั่งลงข้าง ๆ ออกัสจริง ๆ รุ่นพี่คนนี้ออกัสค่อนข้างคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี เพราะเป็นหนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่เถื่อน ที่อยู่กับคนขับรถของเขาบ่อย ๆ“ไอ้คุณนีโอ มานั่งทำเหี้ยอะไรตรงนี้ครับ วงมึงไม่มีซ้อมหรือไง” หลังจากวงของวันเดย์ที่ซ้อมอยู่จบลง คนขับรถของออกัสก็เดินมาเท้าเอวจ้องหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา“ก็วงมึงซ้อมเสียงดัง รบกวนวงเทพ ๆ อย่างกู อีกอย่าง กูอยากมาทำความรู้จักสมาชิกใหม่ด้วย เพิ่งรู้ว่าญาติดีกันแล้ว” นีโอตอบวันเดย์ ก่อนจะหันมามองออกัสเล็กน้อยแล้วหันกลับไปถามพี่มันอีกครั้ง“น้องมันไม่ใช่สมาชิกใหม่ น้องมันแค่มานั่งรอกูเฉย ๆ” วันเดย์ตอบ“ก็ปกติเห็นมึงบอกห้ามพาคนนอกเข้าชมรม”“กูเป็นคนขับรถบ้านน้องมัน ก็เลยต้องให้มารอ เดี๋ยวเสร็จงานชมรมจะกลับบ้านแล้ว”“เออดีจริง เป็นคนขับรถเขา แต่ให้เขามานั่งรอ แหม!! ดีเว้ย ๆ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 32
“มานั่งทำอะไรแถวนี้” ออกัสนั่งมองโทรศัพท์ในมือไม่รู้ว่านานเท่าไร ก่อนที่จะมีคนเดินมาใกล้แล้วเอ่ยทักขึ้น“ทำไม ตรงนี้มีป้ายห้ามนั่งเหรอครับ ผมถึงนั่งไม่ได้”“คนถามดี ๆ อยากกลับบ้านแล้วหรือไง หน้างอเชียว”“เปล่า ผมแค่ไม่มีอะไรทำ เพื่อน ๆ กลับกันไปหมดแล้วก็แค่นั้น” ร่างสูงของวันเดย์เดินเข้ามาหาออกัสที่นั่งหลบอยู่ใต้ต้นไม้ใกล้ ๆ กับห้องชมรมดนตรี“โทรให้ที่บ้านมารับก่อนไหม อีกพักใหญ่เลยนะกว่าจะเสร็จ”“หน้าที่รับส่งผม มันเป็นหน้าที่พี่” ออกัสเอ่ยออกมาพร้อมปรายตามองคนที่ยืนอยู่หน้า“เออ ย้ำจัง รู้แล้วว่าเป็นคนขับรถ งั้นไปนั่งในชมรมไหมตรงนี้มันร้อนเดี๋ยวเป็นลมตาย ผมไม่มีปัญญาหาลูกชายไปคืนให้พ่อคุณหรอกนะ” วันเดย์พูดกวนประสาทออกัสอีกครั้ง“คนนอกเข้าได้ด้วยเหรอ” ออกัสถามด้วยความสงสัย“ปกติก็ห้ามนะ แต่ถือว่าเป็นกรณีพิเศษแล้วกัน จะไปไม่ไป”“ไป!!” ออกัสตอบพร้อมดีดตัวลุกขึ้น เรื่องอะไรที่เขาจะต้องทนร้อนอยู่ตรงนี้ละ อย่างน้อยในชมรมบรรยากาศก็คงดีกว่าตรงนี้“เออเมื่อกี้เพื่อนคุณมาหาผมที่ชมรมด้วยนะ” จู่ ๆ วันเดย์เอ่ยขึ้นมาในระหว่างที่เดินไปห้องชมรม“เพื่อนคนไหน แล้วเขามาทำไมเหรอครับ” ออ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
다른 추천
ของเล่นที่คุณชายไม่รัก (4P, ฮาเร็มผัวร้ายกลายเป็นโบ้, จบดี)
yblack5.3K 조회수Can't deny #ของคุณเชาว์
Blue Horizon1.4K 조회수มาเฟียกับเมียรับจ้าง (Mpreg)
อักษรปรุงรัก4.5K 조회수ผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.7K 조회수จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน
มกรา / M@kara/u-mauma638 조회수เมียลำดับสุดท้ายของเสือลักษมณ์
สนพ.ฮันนี่มิวส์ นามปากกา.Blaxor792 조회수รักนี้ควรมีกี่ตอน (Fake Smiles)
Me.Daisy400 조회수จอมขมังเวทย์ตัวร้ายคือประธานบริษัทคนนั้นน่ะเหรอ!
มารินญา/Malynya330 조회수
