INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 24
Fecha de publicación:
2026-10-29 22:34:57“ว่าไงน้องภาคอินเตอร์ มาหาพี่มีอะไรครับ” วันเดย์เอ่ยถามโดยเน้นคำว่าน้องภาคอินเตอร์เสียงดัง
“เมื่อเช้าพี่ทำกระเป๊าสตางค์หล่นไว้ผมเลยเอามาคืน” ที่แท้สาเหตุที่คุณหนูเอาแต่ใจคนนี้มา ดันเป็นเรื่องกระเป๊าเงินของเขาที่ไปทำหล่นไว้เมื่อเช้าตอนเกิดอุบัติเหตุนี้เอง วันเดย์เลยจำใจเอื้อมมือไปรับกระเป๊าเงินคืนอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะก้มทำงานต่อ
“ใจคอจะไม่ขอบคุณหน่อยเหรอครับ”
“…”
ปึง!!
“นี่!! ได้ยินที่ผมถามไหม” อยู่ ๆ ออกัสก็เดินมาตบลงบนกระดาษที่วันเดย์กำลังเขียนอยู่จนไม่สามารถเขียนต่อได้ เขาเลยเงยหน้ามองคนอายุน้อยกว่าแล้วตอบคำถามนั้นด้วยความไม่พอใจ
“ทำไมต้องขอบคุณ เมื่อเช้าตอนขับรถชนคนอื่น มึงขอโทษหรือยัง”
“เฮ้ย ไอ้เดย์มึงก็ใจเย็น ๆ ก่อน ขอโทษทีนะครับน้อง พอดีเพื่อนพี่มันอารมณ์ไม่ค่อยดี” ถ้าหากเพื่อน ๆ ของวันเดย์ไม่เข้ามาห้ามเอาไว้ เขาคงลุกไปต่อยเด็กตรงหน้าสักทีสองทีแล้ว
“โมโหเรื่องอื่นแต่เอามาลงกับผมมันก็ไม่ถูกไหมครับ โตแล้วน่าจะแยกแยะอะไรเองได้แล้วนะ” ออกัสพูดแดกดันวันเดย์
“ถ้ามึงไม่มีเหี้ยอะไรแล้วก็เชิญครับ นู้น ทางกลับตึกนักศึกษาภาคอินเตอร์ของมึง เชิญ” วันเดย์พยายามกัดฟันทน เพื่อไม่ให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้
“ไอ้...” ดูแล้วออกัสคงไม่ใช่คนที่จะยอมคนเหมือนกัน เพราะนอกจากจะไม่สำนึกแล้ว ยังทำท่าจะย้อนมาด่าเขาอีกต่างหาก
“กัสเราว่ากลับกันเถอะ พี่เขาดูอารมณ์ไม่ดีเลย เราไม่อยากให้มีปัญหากัน รีบคืนของให้แล้วก็จบ ๆ กันไปเถอะนะ เราขอร้อง” แต่ดูทางนั้นจะเริ่มใจเย็นลงก็ตอนที่น้องไข่มุกดาวคณะเศรษฐศาสตร์พูดเตือนแล้วรั้งแขนออกัสให้เดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน สิริโชคอำนาจ นี่ นามสกุลมึงใช่ไหม” วันเดย์ถาม เพื่อต้องการเช็กข่าวให้แน่ใจ ว่าข้อมูลที่นีโออุตส่าห์ไปสืบมามันไม่ผิดคนจริง ๆ
“จะใช่หรือไม่ใช่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่” พอได้คำตอบจากปากเจ้าตัว วันเดย์ไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมคนแบบนั้นถึงไม่สำนึกเลย ว่ามันทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน
“กูก็แค่ไม่แปลกใจ ว่าต้องเป็นคนประเภทไหนที่จู่ ๆ ก็มาซื้อหอพักนักศึกษาเอาไปทุบทำลานจอดรถของตัวเอง”
“ก็คนรวยแบบผมนี่แหละ แค่นี้ใช่ไหม ผมขอตัว” พูดจบออกัสกับไข่มุกก็พากันเดินออกไปทันที
“มึงก็ใจเย็น ๆ หน่อยไอ้เดย์” นีโอบอก เมื่อยังเห็นว่าวันเดย์ยังคงหงุดหงิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้อยู่
“เออรู้แล้ว เดี๋ยวกูไปก่อนนะ ต้องรีบไปทำงานพาร์ตไทม์อีก” พูดจบวันเดย์ก็รีบเก็บของที่อยู่บนโต๊ะใส่กระเป๊าอย่างรวดเร็ว
“พรุ่งนี้เจอกันมึง”
เพราะมัวแต่โมโหจนลืมดูเวลา ดีที่วันเดย์ยังมีสติก็เลยรีบตรงดิ่งไปทำงาน เขาเพิ่งมาทำงานได้แค่สองวัน ไม่อยากไปสาย เดี๋ยวจะถูกมองว่าทำงานไม่ดี
วันนี้ทางผู้จัดการร้านให้วันเดย์มาลองยืนตักไอศกรีมหน้าตู้ หลังจากที่เมื่อวานเขาศึกษาการทำงานมาพอสมควร
ลูกค้าร้านนี้เข้าออกตลอดทั้งวัน ยิ่งตกเย็นคนยิ่งเยอะ วันเดย์ก้ม ๆ เงย ๆ ตักไอศกรีมอยู่หลายชั่วโมง ถึงจะเหนื่อยแต่ก็สนุกดี มันเป็นอะไรที่เขาไม่เคยทำมาก่อน
จนกระทั่ง……
Último capítulo
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
También te puede gustar
ขอโทษทีเลขาคนนี้ผมจอง
จินต์พิชา3.6K vistasเพียงหัวใจเพรียกหา - [Omegaverse]
Luffy.g1.6K vistasน้ำค้างมองพระจันทร์
กัลปังหา1.2K vistasBite & Suck เมื่อผมคืนชีพเป็นแวมไพร์ (Omegaverse)
นัก(ละ)เลง1.6K vistasเสนาบดีที่รัก
ปักหมุดสีเงิน862 vistasSexy the Series | รักนี้เกินต้าน [YAOI]
ณ ธารา2.7K vistasผู้ใหญ่บ้านหมู่สี่เป็นสามีผู้ใหญ่บ้านหมู่ห้า
ซูเมี่ยวหลิง370 vistasMood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร)
Sayyeon862 vistas
