تسجيل الدخولمشاركة
Chapter 31
تاريخ النشر:
2026-11-03 13:45:59Special By “Oneday”
อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเอง
อย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น
เรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษ
พอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการ
มันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ
“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งวุ่นวายอะไรกับไข่มุกเพื่อนของผมเด็ดขาด” วันเดย์ไม่ได้รู้สึกกลัวคำพูดของออกัสเลยแม้แต่น้อย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนหมาน้อยกำลังขู่เขาเสียมากกว่า
“งั้นถ้าผมจะวุ่นวายหรือคิดอะไรกับคุณหนูแทน ก็ได้ใช่ไหมครับ”
“ประสาทเหรอ กินยาผิดหรือไง ผมบอกพี่ดี ๆ พี่ก็ช่วยเลิกกวนประสาทผมสักที” ออกัสโวยวายใส่วันเดย์ทันที
“ผมไม่ได้กวน ที่พูดก็เรื่องจริง คุณรอดูได้เลยว่าผมพูดจริงไหม” สุดท้ายเมื่อรู้ว่าเถียงไม่ได้ ออกัสก็เป็นฝ่ายเงียบไปซะเอง
วันเดย์ขับรถมาส่งคุณหนูถึงบ้าน ก่อนที่จะต้องไปทำงานพาร์ตไทม์ต่อ จริง ๆ เขาสามารถลาออกจากงานที่ร้านไอศกรีมก็ได้ แต่เขาแค่คิดว่ามันไม่ได้เป็นงานที่หนักหนาอะไรแถมยังได้เงินเพิ่มอีก พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องเหนื่อย
วันเดย์มาถึงร้านไอศกรีม เขาจัดการใส่ผ้ากันเปื้อนและออกมายืนหน้าตู้ไอติมตามเดิม ก่อนจะก้มลงเช็กตัวเองว่าแต่งกายเรียบร้อยไหม พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นไข่มุกกำลังเดินเข้ามาในร้านพอดี
“สวัสดีค่ะพี่เดย์”
“อ้าว ไข่มุกวันนี้มาซื้อของอีกแล้วเหรอ” วันเดย์เอ่ยถาม เพราะเมื่อวานไข่มุกเธอพึ่งจะมาเอง
“เปล่าค่ะ มุกตั้งใจมากินไอศกรีมที่ร้านนี่แหละ ไม่ได้มีธุระอะไรค่ะ” วันเดย์ไม่ได้ไร้เดียงสาที่จะดูอะไรไม่ออกว่าไข่มุกเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ชีวิตเขาเจอคนแบบนี้มาเยอะแยะมากมาย ทั้งในและนอกมหาวิทยาลัย
และเขาดันเป็นประเภทที่ไม่ชอบให้ความหวังใครเสียด้วยสิ ส่วนใหญ่เขามักจะพูดออกไปตรง ๆ หรือไม่ก็พยายามเลี่ยงและทำเป็นไม่สนใจ
แต่สำหรับไข่มุก ที่วันเดย์ยอมคุยกับเธอไม่ใช่ว่าเขาชอบเธอ แต่เพราะเธอคือเพื่อนสนิทของคุณหนูออกัสต่างหาก ซึ่งต่อให้เลี่ยงที่จะไม่สนใจ เขาก็ไม่สามารถทำได้อยู่ดี เพราะตราบใดที่เขายังทำงานกับคุณหนู การเจอเธอคงจะเป็นเรื่องปกติที่เลี่ยงไม่ได้อยู่ดี
วันเดย์จึงพยายามเว้นระยะห่างให้มากที่สุด เพื่อที่ไข่มุกเธอจะได้ไม่คิดต้องอะไรมากไปกว่านี้
“งั้นรับอะไรดีครับ”
“เอาเลม่อนวานิลลาสวีต เพิ่มท็อปปิงชุดสุขภาพแล้วกันค่ะ” ไข่มุกตรงไปนั่งที่โต๊ะ ส่วนวันเดย์ก็แยกไปทำหน้าที่พนักงานตามปกติ
“เดย์เนี่ยเป็นตัวเรียกลูกค้าจริง ๆ สาว ๆ แน่นร้านเกือบทุกวันแบบนี้ ตอนอยู่มหาวิทยาลัยสาว ๆ ไม่แย่งกันแย่เลยเหรอ” พี่พนักงานในร้านเอ่ยแซว วันเดย์ทำได้แค่ส่งยิ้มกลับไป เพราะเขาเองก็อยากให้มีแค่คนคนเดียวมาสนใจ แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นได้จริงหรือเปล่า
หลังจากนั้นวันเดย์ก็ทำงานต่อจนถึงเวลาเลิกงาน เขาขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านเหมือนอย่างเคย แต่วันนี้กลับไม่พบคุณหนูเหมือนอย่างทุกวัน เขาเลยเดินกลับบ้านพักไป
รุ่งเช้า
วันเดย์รีบมารอออกัสที่หน้าบ้านแต่เช้า เพื่อบอกเรื่องสำคัญ เพราะตอนเย็นเขามีซ้อมกับชมรมดนตรี วันนี้อาจจะไม่ได้ขับรถให้คุณหนู ยืนรอไม่นานคุณหนูก็เดินออกมาจากบ้าน
“คุณหนูครับ วันนี้ผมมีซ้อมที่ชมรมดนตรี เดี๋ยวให้พี่เอกมาขับรถแทนเอาไหม” วันเดย์รีบบอกเหตุผลและเอ่ยถามทันทีที่เจอหน้ากัน
“ไม่ นี่มันความรับผิดชอบของพี่นะ” ออกัสแสดงสีหน้าไม่พอใจทันที
“รู้ แต่เรื่องที่ชมรมก็ความรับผิดชอบของผมเหมือนกัน งั้นผมอาจจะไปรับช้าหน่อย จะรอไหมล่ะ ไม่รอก็ให้คนที่บ้านไปรับ จะเอายังไง”
“ไม่เอายังไง ผมบอกแล้วไงว่าเป็นหน้าที่ของพี่ แล้วพี่จะซ้อมเสร็จกี่โมง” ออกัสกัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะเอ่ยถามวันเดย์
“ประมาณ 5 โมงเย็น” เมื่อได้คำตอบจากวันเดย์ ออกัสก็เดินขึ้นรถไปทันที เขาจึงเดินมานั่งในตำแหน่งคนขับรถและออกรถไปมหาวิทยาลัยทันที ระหว่างนั้นเราทั้งสองไม่ได้สนทนาอะไรกันอีกเลยจนถึงมหาลัย
End Sp. Oneday talk
จากเหตุการณ์ที่ถกเถียงกันเมื่อเช้า
แทนที่เลิกเรียนจะได้กลับบ้านเลย แต่ออกัสต้องมานั่งรอคนขับรถของตัวเองแบบนี้ ส่วนเพื่อนทั้งสองของเขาก็พากันแยกย้ายกลับไปแล้ว ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่โต๊ะใต้ตึกเรียนภาคอินเตอร์ ปัดจอมือถือไปเรื่อย ๆ อย่างเบื่อหน่าย
ก่อนที่ออกัสจะเห็นเหมือนไข่มุกเดินผ่านไปทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนบอกเองว่าวันนี้จะรีบกลับบ้าน สรุปคือเธอตั้งใจจะไปไหนกันแน่ เขาจัดการเก็บของแล้วเดินตามไข่มุกไปอย่างแอบ ๆ ไม่ให้เธอรู้ตัว
ชมรมดนตรีสากล
มีเพียงไม่กี่ชมรมในมหาวิทยาลัย ที่รวมนักศึกษาทั้งสองภาคเอาไว้ด้วยกันส่วนใหญ่จะเป็นชมรมเด่น ๆ ที่จะมีส่วนช่วยกิจกรรมต่าง ๆ ของมหาวิทยาลัย หนึ่งในนั้นคือชมรมดนตรีสากลนี่แหละ และตอนนี้เพื่อนสนิทของเขาก็เดินหายเข้าไปในห้องชมรมเรียบร้อย
และอย่างหนึ่งที่ออกัสรู้คือเพื่อนของเขา ไข่มุกเธอไม่ได้อยู่ชมรมดนตรีสากลนี้แน่นอน แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่ เหตุผลเดียวที่คิดออกตอนนี้ ก็คือคนขับรถของเขาเอง
ออกัสยืนรออยู่หน้าชมรมไม่นานก็เห็นคนขับรถของเขาเดินออกมาส่งไข่มุก ซึ่งสีหน้าเธอดูไม่ค่อยโอเคสักเท่าไร ก่อนที่เธอจะเดินแยกไปอีกทาง
แล้วพี่มันก็เดินกลับเข้าชมรมไป ออกัสเห็นแบบนั้นเลยเดินไปนั่งเอาหลังพิงต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ ก่อนจะล้วงเอามือถือออกมาจากกระเป๊ากางเกง แล้วต่อสายหาเพื่อนสนิททันที
ตู๊ดดด ตู๊ดดด ตู๊ด
“ว่าไงกัส” ไข่มุกเอ่ยถามทันทีที่รับสาย น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย
“ไข่มุกอยู่ที่ไหนเหรอ พอดีเราจะชวนไปซื้อของเป็นเพื่อนหน่อย” ออกัสเอ่ยถาม เพื่อให้ได้คำตอบที่เขาต้องการ
“ขอโทษนะพอดีเรากลับมาถึงบ้านแล้ว เอาไว้วันหน้าได้ไหมกัส” โกหก ไข่มุกกำลังโกหกเขาทั้ง ๆ ที่เธอน่าจะกำลังเดินไปที่รถ ที่จอดอยู่ตึกภาคอินเตอร์ด้วยซ้ำ
“เหรอ ก็ได้ ๆ โอเคไม่เป็นไร งั้นแค่นี้นะ” พูดจบออกัสก็ตัดสายจากเธอทันที
รู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน แต่ออกัสก็พยายามคิดว่าไข่มุกคงมีเหตุผลของเธอ เอาไว้ถ้ามีโอกาสค่อยลองถามตรง ๆ อีกสักที
أحدث فصل
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
قد تعجبك أيضًا
ลิขิตรักคืนใจ
เซนโด้1.7K وجهات النظرเขาคนนั้นเหมือนใครคนหนึ่ง
พงศ์พัชรา1.2K وجهات النظرรักวุ่น ๆ ของคุณโอเมก้าอันดับหนึ่ง
DILEMMA 281.8K وجهات النظرคชาอากร
ทิตยะ1.8K وجهات النظرหากจะขอให้เธอมา(อุ้ม)รักสักหน่อย (:สายหมอกปลายอุโมงค์)
พรรณนากะระตา/สายหมองปลายอุโมงค์203 وجهات النظرเหตุเกิดบนดาดฟ้า
นนท์นที ชตรีญา799 وجهات النظرเพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่
ข้ารักเจ้าหมื่นปี443 وجهات النظرเกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย
สิบสามธันวา / กวีสีรุ้ง640 وجهات النظر
