INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 25
Fecha de publicación:
2026-10-30 11:14:56“ชุดสตรอว์เบอร์รีฟรายเดย์ 100 เซตสั่งกลับบ้านครับ”
“ฮะ!!! อะไรนะครับ” วันเดย์เงยหน้ามองลูกค้าที่สั่งทันที
“…”
“นี่นาย!!!!” วันเดย์ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าที่สั่งออเดอร์นี้เป็นใคร
“นาย นายอะไรเหรอครับคุณพนักงาน ตอนนี้ผมอยูในฐานะลูกค้านะครับ คุณอยากตกงานหรือไง” สำหรับงานบริการที่ลูกค้าคือพระเจ้า วันเดย์จึงเลือกไม่ได้เลยต้องก้มหน้าก้มตาทำไป
“เร็วหน่อยนะครับ ผมมีธุระต้องไปทำต่อ” ออกัสเร่งวันเดย์
“รีบมากไม่เสือกมาสั่งตั้งแต่เมื่อวานวะ ไอศกรีมร้อยชุดนะ ไม่ใช่สองลูก” วันเดย์เผลอหลุดปากบ่นใส่ออกัสที่เร่งเขาทันควัน
“พี่ว่าอะไรนะครับ ผมได้ยินไม่ถนัด สงสัยต้องลองถามผู้จัดการร้าน” ออกัสเอียงหูเข้าใกล้วันเดย์แล้วถามเขาซ้ำอีกครั้ง
“สักครู่นะครับคุณลูกค้า” วันเดย์กัดฟันพูดก่อนจะก้มทำออเดอร์ที่ออกัสสั่ง
ส่วนออกัสก็ยืนกอดอกพลางหัวเราะชอบใจที่ได้เห็นท่าทางหงุดหงิดของวันเดย์
ผ่านไปเกือบ 1 ชั่วโมง
“ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้รอนานนะครับ” ในที่สุดวันเดย์ก็ทำออเดอร์นี้เสร็จสักที ก่อนเสียงสวรรค์ของพนักงานอีกคนจะดังขึ้น มันช่วยชีวิตของเขาเป็นอย่างมาก
“เดย์ เดี๋ยวถ้าเสร็จจากตรงนั้นแล้วมาช่วยพี่ยกของหลังร้านหน่อยนะ”
“ได้ครับ” วันเดย์หันไปตอบเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะหันหลังเพื่อไปช่วยหลังร้าน
“เดี๋ยวครับ ผมขอเซตช็อกโก้ฟรายเดย์เพิ่ม 100 เซตครับ” วันเดย์หมุนตัวไม่ทันจะได้เดินไปไหน ก็ถูกเรียกตัวเอาไว้เสียก่อนด้วยออเดอร์ที่ยังสยองไม่ทันจะหาย
“ฮะ!!!!” วันเดย์ร้องด้วยความตกใจอีกครั้ง
“พนักงานที่นี่มีปัญหาอะไรกับออเดอร์ลูกค้าหรือเปล่าครับ หรือผมสั่งได้ไม่ชัดเจน” ออกัสที่มีความสุขกับการได้แกล้งวันเดย์ เอ่ยถามเขาซ้ำ
“เปล่าครับ รอสักครู่นะครับ” วันเดย์พยายามปั้นหน้ายิ้มรับ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความโกรธเคือง
วันเดย์ก้มหน้าตักไอศกรีมตามออเดอร์แรกของออกัสจนเสร็จ ตั้งใจว่าถ้าทางนี้เรียบร้อยจะไปช่วยงานพนักงานคนอืนที่หลังร้านต่อ แต่ต้องมาปวดหัวอีกรอบเมื่อมีคำสั่งเพิ่มอีก 100 เซตจากลูกค้าคนเดิม
กว่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อยก็เล่นกินเวลาไปอีกชั่วโมงกว่า รวม ๆ สามชั่วโมงเล่นเอาวันเดย์ปวดระบมไปหมดทั้งร่าง
“เดี๋ยวผมบริการพิเศษใส่กล่องเย็นให้นะครับ รอสักครู่” วันเดย์ยกไอศกรีมทั้งหมดไปแพ็กให้ลูกค้าพิเศษอย่างออกัสที่หลังร้าน ก่อนจะยกกล่องเย็นใบใหญ่ทั้งหมดออกมาพร้อมกับรถเข็นเล็กของทางร้าน
“ทั้งหมด 200 ชุด ชุดละ 599 ฟรีกล่องเย็น ฟรีค่าแพ็ก รวมเป็น 119,800 บาท สะดวกจ่ายสด สแกน หรือบัตรเครดิตดีครับ” วันเดย์เดินกลับมาที่เคาน์เตอร์คิดเงินก่อนจะทบทวนรายการทั้งหมดที่ออกัสสั่งออกมา
“บัตรครับ” วันเดย์รับบัตรแบล็กการ์ดจากมือออกัสมาทำการรูดบัตรจ่ายเงินแล้วปริ้นใบเสร็จให้กับลูกค้าพิเศษคนนี้ด้วยความสุภาพ
“เรียบร้อยครับ คุณลูกค้าต้องยกไปเอง เพราะตอนนี้พนักงานในร้านไม่มีใครสะดวกไปส่งที่รถให้เลยนะครับ ผมเตรียมรถเข็นเล็กไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณที่มาอุดหนุนร้านเรา โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” วันเดย์คืนบัตรแล้วเอ่ยขอบคุณออกัส
ก่อนเขาจะบอกแจ้งเรื่องสำคัญเป็นประโยคยาว ๆ ในทีเดียว เมื่อพูดจบเขาก็เดินเข้าไปหลังร้านทันที เขาไม่ได้ไปช่วยพนักงานคนอื่น แต่เลือกที่จะยืนหลบมองการกระทำทั้งหมดของออกัสอยู่หลังร้านโดยที่เจ้าตัวไม่เห็น
“...” ออกัสถึงกลับอ้าปากค้างอยู่หลายนาทีก่อนจะค่อย ๆ ยกกล่องเย็นใส่รถเข็นทีละกล่อง
ผลสุดท้ายจากการสั่งสุดพิเรนทร์นั่นทำให้กรรมตามสนอง เพราะต้องแบกไอศกรีม 200 เซตไปที่รถเอง ยิ่งได้เห็นตอนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนยกออกไป วันเดย์ยิ่งรู้สึกสะใจในบทลงโทษของพวกที่ทำอะไรไม่รู้จักคิด
หลังจากเลิกงานวันเดย์ก็ตรงกลับหอทันที พลางนึกของคุณออกัสที่มาป่วนเขาทำงานจนวันนี้ได้เงินค่าแรงเพิ่มมาหลายเท่า ทำเอาหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย
ครืด…ครืด…ครืด…วันเดย์รู้สึกถึงการสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๊า ก่อนจะนำออกมาดู ปรากฏว่าสายจากพ่อเขาเอง
“เดย์เลิกงานหรือยังลูก” น้อยครั้งที่พ่อจะเป็นฝ่ายโทรมาแล้วทักขึ้นก่อน ทำเอาวันเดย์แปลกใจไม่น้อย
“ครับพ่อ ผมถึงหอแล้ว พ่อมีอะไรหรือเปล่าครับ”
“พ่อจำได้ว่าเดย์เคยไปสอบใบขับขี่มาแล้วใช่ไหม สนใจมาขับรถให้ลูกชายเจ้านายพ่อไหมลูก เขากำลังหาคนขับใหม่พอดี” พ่อของวันเดย์โทรมาพร้อมบอกธุระสำคัญที่ตั้งใจโทรมาหา
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”
Último capítulo
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 31
Special By “Oneday”อันที่จริงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไม่ได้มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แต่วันเดย์แค่รู้สึกสนุกกับการได้ปั่นประสาทคุณหนูของเขาเล่น ๆ ก็เท่านั้นเองอย่างเช่นเรื่องของไข่มุก ตอนแรกวันเดย์ก็หลงคิดว่าเธอกับออกัสเป็นแฟนกัน แต่พอมารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วทั้งสองเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้นเรื่องที่ออกัสสงสัย จริง ๆ คือเมื่อวานไข่มุกเธอโพสต์รูปภาพอะไรสักอย่างในอินสตาแกรม ซึ่งวันเดย์เองก็ไม่ได้ติดตามอะไรเธอ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอลงรูปอะไรไป แต่รูปนั้นมันทำให้เจ้านายสุดที่รักของเขา ตามมาซักไซ้ราวกับเขาเป็นนักโทษพอตอบกลับไปคราวนี้ออกัสก็นิ่งเงียบไปเลย ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนแรก ตลอดชีวิตของคุณหนูคงจะอยู่ท่ามกลางคนรุมล้อมที่คอยตามใจ อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยต้องเรียนรู้คำว่าผิดหวัง มันก็เลยทำให้ออกัสรู้สึกไม่โอเค ที่จู่ ๆ มีใครคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน ไม่ทำตามที่เขาต้องการมันก็ตลกดีแทนที่ออกัสจะไล่วันเดย์ออกเหมือนคนอื่น ๆ ที่ทำให้ไม่พอใจ แต่กลับไปตามตัวเขากลับมาด้วยตัวเอง และที่บ้าไปกว่านั้นคือเขาดันยอมกลับมานะสิ“ผมขอบอกพี่อีกครั้งเลยนะ ว่า...อย่าแม้แต่จะคิดหรือมายุ่งว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 30
วันรุ่งขึ้นออกัสตื่นนอนก่อนจะบิดขี้เกียจเล็กน้อย แต่ไม่ยอมลุกออกจากเตียง ก่อนจะนึกได้ว่าเช้านี้ต้องเอาคำตอบกับคนขับรถให้ได้ เขาจึงรีบดีดตัวลุกจากเตียงจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย พอออกมาหน้าบ้านก็เจอหน้าคนที่ต้องการถามพอดี ก่อนจะเดินขึ้นรถที่สตาร์ตเครื่องรออยู่“เมื่อวานเพื่อนผมแวะไปหาพี่ที่ร้านเหรอครับ ผมเห็นเธอถ่ายรูปลงโซเชียล” ออกัสเอ่ยถามขึ้นในขณะที่ออกมาจากบ้านได้สักพักแล้ว วันเดย์ทำหน้างงกับคำถามเขา ก่อนจะนึกอะไรสักอย่าง“หมายถึงไข่มุกเหรอ ก็ใช่นะ เห็นเขาบอกว่าไปซื้อของกับที่บ้าน ก็เลยแวะหาไอศกรีมกินแล้วบังเอิญเจอผมทำงานอยู่พอดี”“โลกกลมดีเนอะ” ออกัสพูดลอย ๆ ออกไป“กลมสิ ดูอย่างเราสิ แค่นี้ก็เป็นคำตอบละ ว่าโลกมันกลมจนหน้าหงุดหงิดขนาดไหน ไปถึงแล้วรีบ ๆ ลงไปได้แล้ว คนอื่นเขามีเรียนนะครับ ไม่ได้ว่าง”แทนที่จะได้คำตอบ สุดท้ายออกัสกลับถูกคนขับรถไล่ลงจากรถของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบ ที่น่าโมโหคือเขายอมเดินลงมาอย่าง งง ๆกว่าจะนึกขึ้นได้วันเดย์ก็ขับรถไปจอดแล้วส่วนคนที่ทิ้งระเบิดใส่เขาไว้ได้เดินย้อนกลับไปที่อาคารเรียนภาคไทยเรียบร้อยแล้ว ฝากไว้ก่อนเถอะ ออกัสได้แต่เก็บค
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 29
ออกัสละความสนใจจากคนขับรถก่อนจะจัดการธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย แล้วก็เดินไปที่บ้านใหญ่ เพื่อรอเวลาทานข้าวเย็นระหว่างที่ออกัสนั่งเล่นอยู่ในห้องรับแขก ก็นึกขึ้นมาได้เกี่ยวกับเรื่องของวันเดย์ที่พึ่งแยกกันไป เขาอยากรู้เหมือนกันว่าจะสามารถหาข้อมูลนักศึกษาในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยได้ไหมไม่รอช้าออกัสยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเข้าเว็บมหาลัยในทันทีและนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเปิดเข้ามาดูเว็บบอร์ดนี้เลยก็ว่าได้ เขาจัดการพิมพ์ชื่อของวันเดย์ที่จำมาตอนเอากระเป๊าเงินไปคืนเข้าไปในช่องค้นหานั้นทันที ก่อนจะกดค้นหา ข้อมูลของพี่มันก็เด้งขึ้นมายาวเหยียดจนต้องเลื่อนลงไปอ่าน‘นายวันเวฬา ดำรงธรรมมา’‘นักเรียนทุนดีเด่น’‘นักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัย’‘ประธานชมรมดนตรีสากล’‘ประธานสโมสรนักศึกษาของมหาวิทยาลัย’‘รูปใบประกาศนียบัตร รูปถ้วยและเหรียญรางวัลจากการแข่งขันต่าง ๆ ตั้งแต่งานวิชาการจนถึงกีฬาของมหาวิทยาลัย’ออกัสนั่งมองตำแหน่งและรางวัลของคนขับรถเขาจากมือถืออย่างอึ้ง ๆ ที่เป็นแค่คนธรรมดา แต่กลับมีตำแหน่งหน้าที่ในมหาวิทยาลัยมากมายขนาดนี้ นี่คงเป็นเหตุผลที่ใ
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 28
ออกัสแอบนึกหมั่นไส้ในใจที่คนด้านข้างคุยกับวายุเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลย เพราะปกติไม่เคยเห็นจะพูดดี ๆ กับเขาแบบนี้บ้างเลย“เออ ขอโทษนะคะ พี่เดย์ใช่ไหมคะ” จู่ ๆ ก็มีนักศึกษาหญิงเดินเข้ามาระหว่างบทสนทนาวายุกับวันเดย์“ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า” วันเดย์ตอบกลับ“ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงบุคคลไม่ได้รับเชิญทำเอาออกัสต้องเด้งตัวขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ ต้องเป็นคนดังขนาดไหน ถึงได้มีนักศึกษาเดินมาขอถ่ายรูปด้วยแบบนี้ที่สำคัญที่นี่เป็นฝั่งภาคอินเตอร์ ซึ่งมันน้อยมากที่เด็กอินเตอร์จะรู้จักนักศึกษาภาคไทยสำหรับมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ขนาดนี้การที่คนคนหนึ่งจะเป็นที่รู้จักได้ทั้งสองภาคต้องเป็นคนดังในมหาวิทยาลัยมากพอสมควร อย่างเช่น เป็นดาวเดือน แบบไข่มุกหรือพวกนามสกุลดัง ๆ แบบออกัสแต่นี่ คนตรงหน้าออกัสคือคนขับรถ และครอบครัวของวันเดย์ก็ทำงานที่บ้านผมอีกด้วย ซึ่งสามารถตัดเรื่องนามสกุลดังออกไปได้เลย อีกข้อที่น่าเป็นไปได้คือเดือนมหาวิทยาลัย แต่ดูท่าทางเขาคงไม่ใช่คนที่ชอบทำกิจกรรมอะไรแบบนั้นแน่ ๆ แค่เห็นสีหน้าตอนที่สาว ๆ มาขอถ่ายรูปก็พอเดาได้“มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย พี่คนดังหรือเป
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 27
รุ่งเช้า“อรุณสวัสดิ์ครับ พี่เดย์”“กองไว้แถวนั้นแหละ เชิญขึ้นรถ” วันเดย์ตอบออกัสด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“วันนี้ผมอารมณ์ดี จะไม่ถือคำพูดพี่ก็แล้วกัน” ออกัสยิ้มออกมาอย่างผู้ชนะเพราะพอออกัสตื่นเช้าขึ้นมาก็เจอกับวันเดย์ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้อเสนอของเขา ทำให้คนตรงหน้าตัดสินใจได้ง่ายมากแค่ไหน“แล้วพี่ก็ไปลาออกงานพาร์ตไทม์ได้แล้วนะครับ แค่มาเป็นคนขับรถให้ผมอย่างเดียวก็พอแล้ว”“ไม่ออก เวลามันไม่ได้ชนกัน” วันเดย์รีบตอบกลับทันที“ทำไมพี่ถึงดื้อจัง มีงานสบาย ๆ ทำอย่างเดียวไม่ชอบ ชอบลำบากหรือไงครับ” ออกัสเลยบ่นให้อีกฝ่าย เพราะแค่มาขับรถให้เขาเงินเดือนก็มาพอแล้ว ยังจะต้องวิ่งไปทำงานข้างนอกอีกทำไม“มันเรียกว่าความรับผิดชอบ รู้จักไหม แต่ดูหน้าคงคิดว่าไม่รู้จัก ถ้างั้นมีหน้าที่แค่นั่งรถไปมหาวิทยาลัยก็นั่งไปเถอะ แล้วหยุดพล่ามด้วย รำคาญ” แล้วตลอดทางผมสองคนไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลยต่อให้ไม่พอใจแค่ไหน วันเดย์ไม่สามารถเลือกทางอื่นได้เลย เพราะนั่นหมายความว่าพี่เอกคนขับรถอีกคนต้องมาเดือดร้อนด้วย และพี่เขาก็คงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นจึงยอมมาขับรถส่งคุณหนูแบบเขาให้มันจบ ๆ ไประหว
Oneday in August วันหนึ่งในเดือนสิงหา Chapter 26
“พ่อหมายถึง ลูกชายบ้านสิริโชคอำนาจเหรอครับ”“ใช่ เจ้านายพ่อเขาอยากได้คนขับรถให้ลูกชาย พ่อว่าก็ดีนะ เดย์จะได้พักที่นี่เลย ประหยัดค่าหอด้วย ได้ทำงานไปด้วยลูก ลูกชายเขาก็เรียนอยู่ที่เดียวกับเดย์เท่ากับประหยัดเรื่องค่าเดินทางไปอีก เดย์ว่าไงลูก” พ่อของเขาร่ายออกมายาว“…ได้ครับพ่อ” วันเดย์เงียบไปพักใหญ่ในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบตกลงไป ไม่ใช่ว่าเขาอยากไปทำงานที่นั่น แต่เขาแค่อยากช่วยลดภาระพ่อกับแม่ก็เท่านั้นเพราะอย่างที่พ่อบอกกับเขาว่าทั้งค่าที่พักเดือนละหลายพัน ไหนจะค่าเดินทางอีกเดือนละหลายร้อยบาท ถ้าหากเขาสามารถลดค่าใช้จ่ายตรงนั้นไปได้คงจะช่วยพ่อกับแม่ได้อีกเยอะวันเดย์มานั่งเช็กตารางเรียนของตัวเองดู มันก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะปีสี่เขามีเรียนแค่ไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่อาจารย์จะให้ทำวิจัยกับโปรเจกต์จบมากกว่า เวลาไม่ชนกันด้วย เขาจึงรับงานนี้ได้สบาย ว่าแต่เจ้านายของเขาเถอะ จะรู้หรือยังว่าคนขับรถคนใหม่เป็นใครแล้วนี่ผ่านมาแค่ 2 วันกับงานคนขับรถ แต่เป็นสองวันที่วันเดย์ต้องใช้ความอดทนมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมาเลยก็ว่าได้ทั้งเรื่องที่ออกัสให้วันเดย์ไปเดินถือของเป็นสิบ ๆ ถุง ไหน
También te puede gustar
บอสครับอย่าจับผม(ทำเมีย)
นางฟ้าจันทรา1.9K vistasLOVE YOU MY SUGAR DADDY | รักนะครับคุณแด๊ด
RudeHand7812.4K vistasกับดักรักเพื่อนสนิท
26JULY.1.1K vistasจะลูปไหนก็รักเธอ
Me.Daisy1.2K vistasแม่นายใจเดียว
ลำเนา2.3K vistasพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง769 vistasผมรักนายmy bad boy (Mpreg)
sunflower1.7K vistasเพื่อนเช่าเฉพาะกิจ
Nyxie.NoX204 vistas
